Bedrijfsleven baas over database met communicatiedata
In Groot-Brittannië 
is ophef ontstaan over het bewaren van verkeersgegevens van internetgebruikers en bellers. De databank die alle gegevens over wie met wie heeft gebeld, gemaild en ge-sms’t en welke websites internetters hebben bezocht, zal volgens plannen van de Britse overheid onderhouden worden door het bedrijfsleven. Volgens Sir Ken Macdonald, voormalig hoofd van het openbaar ministerie en een uitgesproken tegenstander van een ‘superdatabase’, is de overheid bezig een “hellhouse of personal private information” te creëren. “The notion of total security is a paranoid fantasy which would destroy everything that makes living worthwhile. We must avoid surrendering our freedom as autonomous human beings to such an ugly future”, zei Macdonald bij zijn afscheid van het openbaar ministerie in oktober 2008.
De Britse overheid vindt dat zij de grote hoeveelheid communicatiegegevens nodig heeft om het terrorisme en georganiseerde criminaliteit te bestrijden. De databank gaat ongeveer 12 miljard pond kosten.
Vorige maand oordeelde het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg dat een andere Britse databank, met dna-materiaal en vingerafdrukken van honderdduizenden mensen die niet veroordeeld zijn voor een misdrijf, in strijd is met de mensenrechten.
(Via Ars Technica; foto van James Cridland)
Abonneer je 
zaterdag 3 januari 2009, 17:02 uur
Het zou een aardige actie zijn om de Nederlandse overheid te verzoeken aan te geven welke uitbestedingen van ICT beheer nu plaatsvinden en wat daarbij juridisch en technisch is geregeld.
Ik voorspel een aardige eye-opener.
Uitbesteden van geautomatiseerd gegevensbeheer vraagt om waarborgen in de vorm van bestuursrechtelijk beleid als basis voor de techniek. Die erkenning is binnen de overheid niet algemeen. M.n. uitbesteding door samenwerkingsorganen (gemeentelijke belastingen) kenmerkt zich eerder door technische keuzen dan door juridische.
En de wetgever heeft feitelijk het nakijken
maandag 5 januari 2009, 18:44 uur
Het argument ‘ja maar, we hebben al die gegevens nodig om beter terrorisme en georganiseerde criminaliteit te kunnen bestrijden’, dat is zo verontrustend. Ik kan me uit de laatste jaren eigenlijk helemaal geen concrete gevallen herinneren waarin grote vangsten, hetzij in de vorm van personen, hetzij in die van drugs en/of geld, terug te voeren waren op de steeds maar fijnmaziger en meer gedetailleerde informatie-netwerken (en als die er waren geweest, dan hadden we dat écht wel uit den treure vernomen).
In Londen zag je bijvoorbeeld juist een hevige toename in het aantal gevallen van moord en doodslag op/van jongeren, meestal van niet-blanke komaf; meestal waren het niet-betrokkenen die omkwamen als collateral damage in bende-oorlogen. Ondanks de Britse obsessie met vergroting van contrôle overal is het percentage opheldering hier, naar ik zelf schat op basis van de BBC-berichtgeving, niet groter geworden.
Ik vrees dat contrôle voor veel politici een (ongezonde) obsessie geworden is, die bijdraagt aan hun gevoel voor eigenwaarde (misschien was die obsessie in de kiem al hun drijfveer om de politiek in te gaan, dat kan natuurlijk ook); in elk geval komt het me voor dat er nauwelijks gereflecteerd wordt op het hoe en waarom van al die nieuwe regelgeving en bijbehorende ‘toename van transparantie’.
Deze overwegingen laten onverlet dat DNA-typering een grote doorbraak is geweest in het onderzoek naar misdrijven… maar ik maak me sterk dat criminelen sluwe trucs kunnen toepassen om misleidende vingerafdrukken en DNA-sporen achter te laten.
In elk geval is het streven naar perfectie a priori tot mislukken gedoemd; en de vraag zou centraal moeten staan hoeveel onzekerheid we bereid zijn in het bestaan toe te laten. Er zijn veel gebieden te noemen waarin onzekerheid en fantasie kleur geven aan het leven, en waar een perfect technisch APK-rapport over een individu contraproductief kan werken. Moet een talentvol sollicitant nu bij voorbaat weten met welke kansen op welke ziektes in de nabije en verre toekomst hij op gesprek gaat? Ik dacht van niet – de technische vooruitgang creëert in dit geval een nogal omineuze serie diagrammen en grafieken die op zichzelf genomen al nieuwe angststoornissen en neuroses kunnen veroorzaken; en dit alles nog afgezien van wat een potentiële werkgever met dergelijke informatie zou willen doen in het kader van winstmaximalisatie.
Helemaal van de gekke vind ik het Britse voornemen om een ‘superdatabase’ in handen van het bedrijfsleven te stellen (dus: private marktpartijen), waaruit naar believen gevoelige informatie geput kan worden: wie heeft met wie gebeld, wie heeft met wie seks gehad, wie heeft wie met een ondertoon van dreiging ge-SMS’t (ook al zo’n subjectief, interpretatiegevoelig onderwerp!), wie keek er net te vaak op porno-sites, enfin, de lijst is eindeloos. Als Google al op basis van e-mailinhouden persoonlijke advertenties kan plaatsen, dan kan iedereen in de inhoud van electronische post loeren.
Dat is om twee redenen heel bedreigend voor het welzijn van een bevolking: op de eerste plaats zullen mensen die in een realiteit leven waarin geen enkele privacybescherming in het elektronische verkeer meer bestaat, zich daarnaar gaan gedragen. Dat werkt depersonalisatie in de hand: niets verloopt meer spontaan, men kijkt bij voortduring naar zichzelf terwijl men contact met anderen heeft, en niet op een bevestigende, maar op een angstige en spionerende manier. En ten tweede (kijk naar mijn voorbeeld van ‘ingebouwde dreiging’, boven) zal het oppermachtige instanties, die de beste adviseurs kunnen bekostigen, steeds minder moeite kosten om ‘bewijzen’ rond te krijgen tegen onwelgevallige personen; want het gaat dan nog om tekstinterpretatie en wat ‘hulpvaardige getuigen’.
Zulke situaties hebben we in het verleden ook gezien. Das Leben der Anderen, dat moet genoeg zijn.
maandag 5 januari 2009, 20:33 uur
(excuses, dit was ik nog vergeten:)
Er wordt door de voorstanders van steeds striktere contrôle ook nogal eens geput uit het ongerijmde om hun denkbeelden kracht bij te zetten: ik bedoel, ze stellen dan dat het uitblijven van een grote aanslag in de voorbije jaren juist het bewijs is dat hun strategie werkt.
Dat is raar, heel raar. Want het is een ‘bewijs’ dat elke logica ontbeert, met andere woorden: analoog geldige redeneringen zijn altijd en op elk levensgebied aan te voeren. Zo was er, nog niet lang geleden, hier op de NRC-website iemand die met smakelijke humor de spot dreef met de gewezen succesrijke terrorismebestrijdingscoördinator Tjibbe Joustra – in diens ambtsperiode waren er immers geen terreuraanslagen in Nederland geweest. En deze inzender noemde zichzelf succesvol drakenjager van beroep, op grond van het gegeven dat in de grote stad de laatste dertig jaren geen enkele draak gesignaleerd was