Op 1 november as. gaat het Gamefonds van start, een initiatief van Fonds BKVB, Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, Virtueel Platform en het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Om een stimulans te geven aan de artistieke game hebben deze partijen de handen ineengeslagen. Het betreft een experimentele regeling die vooralsnog een looptijd van twee jaar heeft. Het gamefonds stelt jaarlijks 500.000 euro ter beschikking voor de bevordering van artistieke games. Kunstenaars, vormgevers of animatoren kunnen samen met een gameontwikkelaar of een (culturele) instelling een aanvraag doen voor de ontwikkeling of de productie van (een deel van) een virtuele game. Aanvragen worden beoordeeld door een commissie deskundigen, bestaande uit Bas van Berkestijn (Woedend!), Marinka Copier (Universiteit van Utrecht) en Martijn van Boven (kunstenaar). De commissie zal nog worden uitgebreid met een deskundige uit de animatiesector. De commissie speelt ook een bemiddelende rol door de samenwerking tussen verschillende partijen te bevorderen, en waar nodig op zoek te gaan naar distributiemogelijkheden en extra financieringsmogelijkheden. Gedurende het hele jaar kunnen aanvragen worden ingediend. De commissie komt in principe eenmaal per maand samen om de ingediende aanvragen te beoordelen.

(Foto van Gaetan Lee)

Google heeft laten onderzoeken wat het effect is van overlay ads, transparante beeldadvertenties, in YouTube-filmpjes op de hersenen van kijkers. Google is eigenaar van de videosite YouTube. Uit onderzoek van het bedrijf NeuroFocus blijkt dat overlay ads, ook wel InVideo Ads genoemd, effect hebben. Ze trekken de aandacht van kijkers en versterken het merkbewustzijn (“subconscious brand resonance”, in de woorden van de onderzoekers). Volgens het onderzoek scoren de advertenties bovengemiddeld goed op het gebied van aandacht en emotionele betrokkenheid en ervaren kijkers ze als minder hinderlijk dan advertenties voor een filmpje.Voor het onderzoek is bij proefpersonen onder meer de hersenactiviteit, oogbewegingen, pupilverwijdering en huidreactie gemeten. Google kan de onderzoeksgegevens gebruiken om meer overlay advertenties te verkopen. Bedrijven hebben tot nu toe niet veel belangstelling voor deze vorm van adverteren.

(Via Nicholas Carr; afbeelding van switch_1010)

Het Belgische bedrijf Bseen heeft de online reputatie van 70 Belgische merken onder de loep genomen. Bseen heeft bekeken welke resultaten verschijnen wanneer je op een merknaam zoals Fortis of Belgacom zoekt bij een zoekmachine en zich afgevraagd of je van de zoekresultaten een positief beeld van het merk krijgt of eerder een negatief beeld. Uit het onderzoek (pdf) blijkt dat veel bedrijven zich nauwelijks om hun online reputatie bekommeren. “Voor sommige merken is er nog veel werk aan de winkel. De impact van het internet op een merknaam kan heel groot -en zelfs positief- zijn indien strategisch goed aangepakt. Ze kunnen veel meer uit hun merk halen dan wat ze nu doen. We hadden verwacht dat deze grote merken allemaal beter zouden scoren op hun online reputatie. Men investeert miljoenen in branding en klassieke reclame maar managen te weinig hun online reputatie. Dikwijls zijn dergelijke grote merken terughoudend om zelf die eerste stap te zetten uit angst voor negatieve reacties, …terwijl zelfs negatieve feedback steeds kan worden omgebogen naar product- en merkverbetering”, aldus Edwin Kersten van Bseen.

(Wie bij Flickr Fortis intikt, krijgt deze foto van een plassende deelnemer aan de Fortis Marathon in Rotterdam te zien. Foto van FaceMePLS)

Het Center for Democracy & Technology (CDT) vergelijkt in een 10 pagina’s tellend document (pdf) de privacymogelijkheden van Firefox 3, Internet Explorer 8 Beta 2, Google Chrome, and Safari 3. Er wordt onder meer gekeken naar de mogelijkheden om cookies te beheren en een privacymodus in te schakelen. Het CDT heeft ook naar populaire aanvullende programma’s (add-ons) gekeken zoals Stealther, CookieSafe en AdBlock Plus. Het CDT geeft geen beoordeling van browsers en add-ons, maar zet de features op een overzichtelijke manier op een rijtje.

(Via ZB Digitaal; foto van massless)

Google betaalt 125 miljoen dollar om twee rechtszaken te schikken die uitgevers en schrijvers hadden aangespannen wegens de zoekmachine Google Book Search. Auteurs en uitgevers waren boos op het zoekbedrijf omdat het auteursrechtelijk beschermde boeken die niet meer in druk verkrijgbaar waren, gedigitaliseerd had.

In totaal zijn er nu 7 miljoen boeken gescand en doorzoekbaar gemaakt voor Google Book Search. Aan het project werkt een groot aantal universiteitsbibliotheken mee. Als Google door de rechter veroordeeld zou zijn, zou de schade voor het bedrijf waarschijnlijk veel groter zijn. Volgens een auteursrechtdeskundige had de rechter Google een boete van 700 tot 150.000 dollar per ingescand boek kunnen opleggen.

Volgens de schikking mag Google boeken die niet meer in druk verkrijgbaar zijn, blijven inscannen. Uitgevers krijgen de vrijheid om een knop met ‘Buy now’ aan Google Book Search toe te voegen zodat belangstellende de boeken kunnen kopen.

Google heeft ook beloofd een Book Rights Registry op te zetten, zodat auteurs van boeken die niet in het publieke domein vallen een vergoeding kunnen krijgen uit bijvoorbeeld advertentie-inkomsten.

Het zoekbedrijf zegt in een persbericht dat de schikking ervoor zorgt dat nog veel meer boeken gedigitaliseerd en toegankelijk gemaakt kunnen worden.

(Foto van Danny Sullivan)

Tot nu toe zijn de meeste onderzoekers ervan uitgegaan dat online zoeken naar informatie een solitaire activiteit is. Twee Amerikaanse wetenschappers kozen voor een andere benadering van zoekmachine-onderzoek en ontdekten dat zoeken ook een sociale kant heeft.
Brynn Evans van de University of California in San Diego en Ed Chi van het Palo Alto Research Center vroegen 150 internetgebruikers naar hun laatste zoekervaringen. Ze ontdekken dat de resultaten van een zoekopdracht nog lang kunnen nawerken in de sociale omgeving van gebruikers. Ook voor een zoekopdracht wordt ingevoerd vindt er vaak sociale interactie plaats.
Meer dan een derde van de deelnemers heeft voor en na het zoeken contact met anderen betreffende de zoektermen en de zoekresultaten. 42 procent heeft voor het zoeken contact met collega’s en/of vrienden over het onderwerp waarnaar gezocht zal worden. Deze contacten dragen bij aan het formuleren en preciseren van de zoekvraag.
In een begeleidend weblogbericht bij hun artikel ‘Towards a Model of Understanding Social Search’ schrijven de onderzoekers dat zoekmachines alleen het moment van het intikken van de zoekopdracht en het aanklikken van enkele zoekresultaten meemaken. Ze zien niet wat vooraf gaat aan de keuze van zoektermen en wat gebruikers in hun privé- of beroepsleven doen met de verkregen resultaten.
In hun artikel, dat ze in november op de Conference on Computer Supported Cooperative Work  presenteren, noemen Evans en Chi het voorbeeld van een ‘barista’, een medewerkster van een koffiebar, die online op zoek gaat naar een bepaald recept. Voor ze haar zoekopdracht intikt, overlegt ze met collega’s en het gevonden recept deelt ze met anderen.
Zoekresultaten bewaren en delen blijkt het gangbare vervolg van een zoekopdracht te zijn. Uit het onderzoek blijkt dat 72 procent van de deelnemers na een zoekopdracht iets doet met de zoekresultaten.  67 procent van hen verspreidt de zoekresultaten onder anderen. 47 procent bewaart de resultaten als bookmark, in een e-mail of in een document.
Van de mensen die de zoekresultaten distribueren, deed 87 procent dat mondeling of in een persoonlijk contact. Ze deelden de informatie voornamelijk met vrienden en collega’s. Volgens Evans en Chi functioneren digitale deeltools, zoals social bookmarkingsites, nog niet goed om interessante vondsten onder de aandacht van de juiste mensen te brengen.

(Foto van Peter Kaminski)

Google, Yahoo en Microsoft hebben een gedragscode opgesteld voor censuur en toegang tot informatie in landen China. Dat meldt The San Francisco Chronicle. De technologiereuzen zijn eerder bekritiseerd wegens het uitleveren van gebruikersgegevens aan de autoriteiten en het blokkeren van informatie. Door een vrijwillige code te accepteren kunnen de bedrijven misschien regelgeving van de Amerikaanse overheid voorkomen.

(Via Emerce; afbeelding van Andreia Bohner)

Twitter fascineert mij. Waarom microbloggen werkt, is moeilijk precies uit te leggen. (Eigenlijk moet je het meemaken om het te snappen.) Dat het werkt, is duidelijk. Twitter werkt niet alleen voor privégebruik, maar ook voor werk, misschien juist wel voor werk. Jeroen de Miranda, blogger en twitteraar, verwoordt op zijn weblog wat microblogging doet met mensen: “Microsharing reduces the emotional and intellectual distance between people and helps them become more engaged, connected, effective and collaborative.” Het uitwisselen van korte berichtjes (van maximaal 140 tekens) werkt zo goed dat ook bedrijven aan het twitteren zijn. IBM heeft bijvoorbeeld een interne variant ontwikkeld, Blue Twit.

Studenten van de opleiding Masters of Media van de Universiteit van Amsterdam bestuderen Twitter vanuit bekende filosofische, literaire en economische theorieën en doen verslag van hun bevindingen op het weblog van hun opleiding. Interessant en lekker tegendraads is de posting van Allesandro Valente over Twitter als de Mcdonaldisatie van het bloggen. Mcdonaldization staat voor efficiency, berekenbaarheid, voorspelbaarheid en controle. In het kort gezegd zijn – als je deze theorie volgt -  Twitterberichten (tweets) net zo uniform als big macs. Die uniformiteit is bepalend voor het succes van Twitter, zegt Valente. “Twitter brings a very efficient way of blogging. There is no need anymore for time consuming practises like planning and thinking to make an elaborate blog, that needs to have a certain degree of quality before publication. A spontaneous one liner is enough to get the message across in the fastest way possible. No time goes to waste to get behind a computer, a mobile phone is sufficient to write and read the blogs on the go. Twitter makes its users blogging machines (…) Twitter controls the way you blog and when you blog. You can only write your blog under a box that says “What are you doing?”, also there is a 140 character limit.”

Ik noem Valentes posting tegendraads, omdat veel Twitterazi het idee hebben zichzelf op een diepzinnige wijze te presenteren via hun tweets. Dat ze deel uitmaken van een gestandaardiseerd proces, zullen ze zich niet realiseren.

Tot slot nog een tegendraadse mening over Twitter van Jaap Bloem van ViNT, het Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie van Sogeti. Bloem vindt Twitter geschikt voor bedrijfstoepassingen, maar waarschuwt wel voor informatiestress. “Je hebt het idee dat je goud in handen hebt als je communiceert, maar is dat ook zo?” vraagt hij zich af.

(Afbeelding van Mark Pannell)

The Guardian biedt sinds kort uitgebreide en geavanceerde rss-mogelijkheden aan. Weblezers van de Britse krant kunnen op elke sectie van de krant (bv. technologie, onderwijs, economie) een los abonnement nemen. Daarnaast kunnen lezers abonnementen nemen op rss-feeds van bepaalde journalisten door de naam van de journalist die ze willen volgen in te vullen. Feeds van combinaties van onderwerpen zijn ook mogelijk, zoals Labour party and Climate Change: http://www.guardian.co.uk/politics/labour+environment/climatechange/rss. Ook feeds van bepaalde journalisten over bepaalde onderwerpen zijn mogelijk. Een voorbeeld: Marina Hyde’s articles about politics: http://www.guardian.co.uk/profile/marinahyde+politics/politics/rss.

Een andere verandering is dat alle artikelen full text worden aangeboden is rss readers (programma’s om rss feeds mee te volgen en lezen). Volgens het weblog van het Google Reader Team is de Guardian wereldwijd de eerste grote krant die alle rss feeds full text aanbiedt. Het full text aanbieden van artikelen betekent dat lezers niet hoeven door te klikken naar de site van de krant om een artikel te lezen. Binnenkort worden de rss feeds, net als de online en offline krantenpagina’s, ook voorzien van advertenties.

(Afbeelding van photopia)

Journalist Saul Hansell van de New York Times schrijft dat hij steeds online advertenties voor horloges krijgt te zien sinds hij iets kocht bij Swatch.com. Dat komt omdat Swatch, zoals veel webwinkels, de klantgegevens doorverkoopt aan advertentiebedrijf Acerno, dat adverteert op 80 van de 100 meest bezochte sites. Acerno heeft naar eigen zeggen dossiers over 140 miljoen Amerikaanse consumenten. Acerno, een dochter van I-Behavior, is onlangs overgenomen door Akmai voor 95 miljoen dollar. Door het bericht over de overname werd Hansell attent gemaakt op het bestaan van Acerno. Toen hij zich in de praktijken van het advertentiebedrijf verdiepte, ontdekte hij wat webwinkels en Acerno doen met klantgegevens. Hij vraagt zich af of e-ondernemers en advertentiebedrijven meer moeten doen om consumenten op de hoogte te stellen van wat er met hun privégegevens gebeurt. Acerno zegt dat het de privacy van zijn klanten beschermt omdat ze niet op basis van naam en adres gevolgd worden, maar op basis van hun vorige aankopen. Consumenten hebben bovendien een opt-out mogelijkheid. Je kunt je afvragen wat je daaraan hebt als je niet weet dat er klantgegevens worden verkocht. Of in de woorden van Saul Hansell: “Is a notice really a notice if the vast majority of people who are supposed to be notified don’t notice the notice?”

(Foto van Sergio)