Journalistenbond begint met antiplagiaatdienst
Freelance journalisten die 
vermoeden dat hun werk wordt gebruikt op weblogs en websites zonder dat ze daarvoor toestemming hebben gegeven kunnen vanaf september bij de journalistenvakbond NVJ terecht. De NVJ begint een antiplagiaatdienst. De dienst is gebaseerd op de software van Ephorus. Deze software wordt ook gebruikt door universiteiten, hogescholen en middelbare scholen om plagiaat op te sporen. De plagiaatdetectiesoftware wordt gebruikt om inbreuken op het auteursrecht van freelance journalisten op te sporen. Hoe groot het probleem van ongeoorloofd overnemen van artikelen van freelance journalisten is, weet de NVJ niet. Er zijn wel enkele claims bekend van journalisten via auteursrechtenorganisaties Cozzmoss en Swordstone. Volgens ict-jurist Arnoud Engelfriet, die onlangs de Stichting Copyright & Nieuwe Media oprichtte, weten veel webloggers niet dat ze geen teksten mogen overnemen zonder toestemming van de auteursrechthebbenden. “Een blogger die te goeder trouw is en meent een heel artikel als citaat te mogen overnemen, behoort geen sommatie van duizenden euro’s, inclusief een verhoging van driehonderd procent conform de NVJ-tarieven, opgelegd te krijgen”, aldus Engelfriet in een artikel op De Nieuwe Reporter.
(Via Marketingfacts; foto van Jaap Arriens)
Abonneer je 
zaterdag 26 juli 2008, 06:58 uur
Eigenaardig hoe overal de term plagiaat en antiplagiaatdienst gebruikt wordt waar het doorgaans gaat om overgenomen stukken met bronvermelding.
zaterdag 26 juli 2008, 10:24 uur
Volgens het auteursrecht is bronvermelding geen vrijbrief om andermans artikelen over te nemen. Je hebt de expliciete toestemming van de rechthebbende nodig.
zaterdag 26 juli 2008, 13:01 uur
Het is geen vrijbrief inderdaad om het te plaatsen, maar ook geen plagiaat. Het is een overtreding van het auteursrecht. Voor plagiaat is een bijkomende vereiste dat je doet alsof het je eigen werk is.
zondag 3 augustus 2008, 00:50 uur
@Marie-José: momenteel lijken journalisten te denken een vrijbrief te hebben mensen te beschuldigen van plagiaat en diefstal, ook als dit niet het geval is. Plagiaat is andermans werk presenteren als eigen werk, heel wat anders dan kopieren.
De zaken die je aanhaalt en die overal aangehaalt worden, zit geen enkele plagiaat zaak tussen. Daarover spreken kan dan wel opgevat worden als smaad of laster.
zondag 3 augustus 2008, 11:13 uur
CiNNeR, de plagiaatdetectiesoftware wordt gebruikt om inbreuken op het auteursrecht op te sporen.
woensdag 6 augustus 2008, 14:00 uur
Wetgeving volgt maatschappelijke ontwikkelingen. De opkomst van web 2.0 (waarin o.a. blogs een rol spelen) en digitalisering (informatie is gemakkelijk reproduceerbaar) wordt aangegrepen om duidelijk te maken dat de Auteurswet aangepast zou moeten worden.
Zo lang dat nog niet gebeurd is, moet iedereen zich gewoon aan die wet houden. Bloggers begeven zich (net als beginnende automobilisten) op een nieuwe, digitale snelweg. Je mag van ze verwachten dat ze de regels, waaronder de rechten van auteurs, kennen.
woensdag 6 augustus 2008, 14:47 uur
Dat was wel voldoende duidelijk. In het stuk op de Nieuwe Reporter en elders blijft echter de indruk gegeven worden dat het plagiaat (en/of diefstal) betreft. Dat was slechts de aanvulling die ik maakte.
donderdag 7 augustus 2008, 18:32 uur
Plagiaat kan soms een inbreuk op het auteursrecht omvatten, zo heb ik zelf ondervonden. Bijvoorbeeld het inzetten en ombouwen van een artikel (integraal) voor de content van een website zonder oorspronkelijke auteurs- of bronvermelding.
Belangrijkste is dat niet journalisten een vrijbrief denken te hebben om mensen te beschuldigen, maar dat mensen een vrijbrief denken te hebben om content zonder na te denken over te nemen. Juist het web maakt het erg eenvoudig om achter de auteur van een werk te komen en toestemming te vragen. Afgezien van het auteursrecht speelt ook fatsoen een rol.
De software die NVJ inzet (zie post 5) gaat na hoeveel procent van een oorspronkelijk document teruggevonden wordt op het web. Bij 100% is er sprake van integrale overname en als er dan geen toestemming is verleend, kan er sprake zijn van schending van het auteursrecht. Bij lagere percentages ‘herkenning’ moet naar de situatie gekeken worden.
Overigens kunnen slimme auteurs (als ze dat willen) prima zelf misbruik opsporen, maar dat kost wat tijd.
vrijdag 8 augustus 2008, 15:59 uur
@Erix: In een rij van eigen schrijfsels over een chronische ziekte waar ik zelf mee kamp over o.a. hoe media patienten van deze ziekte met de grond gelijk maakte, heb ik een interview met bronvermelding overgenomen. Omdat ik de inhoud van het interview geen geweld aan wilde doen waar de krant dat wel reeds aan mijn schrijfsels had gedaan. Omdat ik de auteur de credit wilde geven in plaats van zelf er aan prutsen. Omdat ik door de geinterviewde al eerder beschuldigd was van het verdraaien van woorden. Omdat verscheidene kranten van elkaar overnemen zonder bronvermelding en ik dus dacht dat het mocht.
Daarbij betaal ik 100 euro per jaar om mijzelf gelezen te hebben, je kan niet stellen dat ik er ook maar een cent op verdiend heb, laat staan dat ik broodroof gepleegd had.
Deze vergissing leverde een factuur van bijna 600 euro op met de bedreiging van advocaten, rechters en bijkomende kosten. (Arbeidsongeschikt bedroeg mijn uitkering netto 675 euro.) Het feit dat ik geschrokken vertelde wat me overkomen was en mijn archieven offline had gehaald, leverde verder de vrijbrief op om me overal en nergens uit te maken voor plagiarist en dief.
In dezelfde tijd heb ik excuses aangeboden en geschikt, 160 euro die ik aanvankelijk maar van mijn vader heb geleend en vervolgens werd betaald door Ronald van den Hoff. Als dank schreef betreffende auteur er nog een lullig stuk achteraan over mijn vermeende criminaliteit. Op radio 1 werd ik opnieuw dief genoemd.
In het stuk op de nieuwe reporter kom ik opnieuw aan bod, het log waar Karin de Mik zo verschrikkelijk van ondersteboven is. Mijn excuses heeft ze nooit geaccepteerd. Nog steeds wordt ik dief genoemd.
Serieuze vraag: vind je dat in verhouding staan?
Frappant detail: op exact dezelfde wijze had ik het stukje met bronvermelding gepubliceerd op een groot log waar financiele middelen achter zaten. Zij ontvingen niets, nada, noppes. Staat dat nog steeds in verhouding?
Bedenk daarbij dat weblogs van chronisch zieken destijds (en waarschijnlijk nog) zwaar misbruikt werden in de media. Zonder toestemming worden hun logteksten gebruikt om te laten zien hoe imbeciel patienten zijn. Andersom mag je dezelfde stukken uit d ekrnat dan niet weergeven, want dan ben je een plagiarist! Een dief! Degene waar de auteur aan ten gronde gaat!
Staat dat in verhouding?
woensdag 27 augustus 2008, 09:53 uur
[...] Lees het volledige artikel hier. [...]