Dit is fragment nummer 77 van het boek “Wembley” van Richard Osinga.

Ik kijk naar Cantona die zijn sokken aantrekt. Hij spreidt zijn tenen even en brengt ze dan weer bijeen, voor hij ze in zijn dunne, zwarte sokken steekt.
‘Als ik rijk zou zijn, zou ik niet de hele dag in deze koude hal werken.’
‘Ik denk niet dat Greuter thuis gelukkig zou zijn, bij zijn vrouw op de bank. Hij zou zich dood vervelen.’
Ik stel me Greuter voor in het huis van Aleida. Terwijl zij televisie kijkt, loopt hij in zijn witte overall heen en weer door de kamer, als een trainer die ziet dat zijn team verliest en niet meer kan wisselen. Aleida staart naar het scherm, laat zich niet afleiden door zijn zuchten. Hij slaat met de deuren.
Hij kijkt over haar schouder mee terwijl zij de kip in stukken snijdt. Hij pakt het mes af en duwt haar opzij.
‘Nee! Kijk, zo doe je dat! Als je zo snijdt, wordt je mes bot.’
Hij legt het mes terug op de snijplank en kijkt haar aan met een norse blik.
‘Nou jij weer.’

Naar het begin – Doe mee – Lees verder

Dit verhaal is geplaatst op dinsdag 30 mei 2006 om 12:56 uur.