Turend door de wallen onder mijn ogen staar ik naar het beeldscherm met daarop mijn laatste blog over Zomergasten. Vooraf had ik verregaande plannen om aan de hand van Zomergasten over tv te schrijven. Dat is me niet gelukt in de mate waarin ik hoopte, vind ik, en dat kwam voor een deel door de energie die de voorbereiding iedere week van me vroeg.

Maar er was meer. Ik was een beetje vergeten onder wat voor vergrootglas je komt te liggen als je Zomergasten presenteert, en dat vergrootglas werkt verlammend. Hoe precies heb ik nog niet helder, maar ik schreef niet vrijuit, merkte ik. Er komt ook een merkwaardig soort agressie bij sommige mensen los, als je je op tv vertoont. Zo van: wie de fuck denk jij dat je bent dat je met je kop op de buis mag? Ik zal jou eens zeggen wat ik van jou vind!

Lees verder »

Het schijnt echt waar te zijn dat acteurs die bad guys spelen, op straat worden lastiggevallen door mensen die het verschil tussen toneel en werkelijkheid even hebben gemist. Dat is een compliment voor de acteur, maar hoe schraal is die troost als je in de douche de pek en veren weer van je lijf moet schrobben?
Iets enigszins vergelijkbaars overkomt mij dezer dagen, althans een enkele keer. Zomergasten presenteren is voor een deel acteren, bijvoorbeeld dat je je hebt voorbereid, dat je ieder onderwerp weer onverminderd interessant vindt, en ook dat je zelf vindt wat je vraagt.

Lees verder »

Waarschuwing aan de lezer: dit wordt een beetje een suf stukje want ik ben, na vijf weken lang zeven dagen per week werken, een beetje suf. Maar daar gaan we, het stukje begint:
Jaja en toen werd de bede van uw presentator gehoord. Gisteren had Zomergasten gemiddeld 538.000 kijkers, dat wil zeggen meer mensen dan Trouw, Volkskrant en NRC samen abonnees hebben. Of God groot is laat ik voor mijn eigen veiligheid in het midden, maar mijn dankbaarheid is het in ieder geval wel. De democratie is gered, we gaan nu voor de mensheid maar eerst even iets anders.

Lees verder »

Dit stuk bevat een oproep, maar eerst moet ik iets uitleggen. Zoals je een vlieg niet moet verwijten dat-ie dol is op stront, zo zou je programmamakers niet moeten verwijten dat ze op kijkcijfers sturen. Sinds de nieuwe mediawet is het nu eenmaal zo dat programmamakers worden afgerekend op de marktaandelen en segmenten en doelgroepen die ze halen en bereiken. In je gids staan dus nog wel woorden als VARA, VPRO en TROS, maar dat zijn produktiebedrijven geworden die in opdracht van de kijkcijferpolitie, in Hilversum netcoördinator genoemd, proberen tussen 20.00 en 21.00 12% van de leeftijdsgroep 20-34 te ‘bedienen’.

Lees verder »

Mooi toch hoe dat werkt met de kijkcijfers. Als ze onverwacht laag zijn, zoals vorige week, dan denk ik: van die cijfers klopt vast niets. Maar als ze onverwacht hoog zijn, zoals deze week, denk ik: zie je wel dat in Nederland belangstelling bestaat voor serieuze informatie zonder onderbrekingen?

Laat ik dit even cijfermatig naar de lezer toe onderbouwen: volgens het kijkcijferonderzoek keken gisteren gemiddeld 538.000 naar Alzheimer onderzoekster Christine van Broeckhoven. Op dezelfde avond keken bijna drie keer zoveel mensen naar Hart van Nederland, twee keer zoveel mensen naar Praatjesmakers, en anderhalf keer zoveel naar Tatort. Daar staat weer tegenover dat Zomergasten meedogenloos Life & Cooking achter zich liet.

Lees verder »

- Maar je hebt het toch gezegd?

- Inderdaad, maar in een andere context, en woorden ontlenen hun betekenis aan de context.

- Je hebt het wel gezegd.

- Wil je nu aan je lezers vertellen wat er op jouw bandje staat, of wil je lezers vertellen wat mijn ideeën zijn?

- Maar je hebt het wel gezegd.

Voila de soort gesprekken die ik bij interviews over mijn boeken en over Zomergasten soms heb moeten voeren met journalisten.

Lees verder »

En daar is-ie weer, uw presentator deze zomer. Laat ik de lezer eens het een en ander proberen te vertellen over de dilemma’s, keuzes en afwegingen bij een programma als Zomergasten, wie weet helpt dat bij een oordeel over het programma, de gast en de presentator. Zoals je na een wijncursus ook kan uitleggen waarom je bepaalde wijn lekker vindt of juist niet.

Lees verder »

Een van de onontkoombare onderdelen van het Zomergastenpresentatorschap is de publiciteit vooraf. Vorig jaar kreeg ik wel tien keer hetzelfde lijstje: waarom hebben ze jou gevraagd, welke gast verheug je je het meest op, welke fragmenten zou je zelf kiezen, zie je er niet enorm tegenop?

Lees verder »

‘En Wesley, tevreden?

Ja, we hadden het niet makkelijk, en als je dan na tien minuten 3-0 achterstaat, ja, dan weet je: dit wordt niet makkelijk, zeker niet door die vroege achterstand.’

‘Laten we het even hebben over die achterstand. Hoe kon dat gebeuren?’

‘Ja dat was natuurlijk moeilijk, als je zo’n achterstand eenmaal hebt, dan wordt het een hele andere wedstrijd ook…’

Vergelijkingen gaan meestal mank en deze dus ook want Zomergasten is geen wedstrijd. Maar ik voel me wel een beetje als Wesley Sneijder die na een uitputtende partij niet lekker mag gaan douchen, schreeuwen en zingen, maar eerst nog met zo’n microfoon van een sportprogramma moet praten. Tegelijk weet je: meteen na het gebeuren is de belangstelling het grootst, dus daar ga je en dan komen opeens de ideeen vanzelf en nu ik dit stukje af heb, doorspoelt mij zelfs een licht geluksgevoel, dus leest u anders gewoon verder.

Lees verder »

Sommige mensen Zomergasten zien als een rechtszaak (deugt deze gast?), anderen zien Zomergasten als een examen culturele correctheid (debiteert deze gast de juiste verfijnde cliché’s?), en weer anderen zien Zomergasten als een eregalerij voor de elite (hoe durft de redactie een Idols jurylid uit te nodigen?) Hoe deze mensen Zomergasten ook zien, ze beschouwen het programma primair als een bokswedstrijd, waarbij na afloop kijkers, columnisten en recensenten de arm van de presentator dan wel die van de gast omhoog houden. En de winnaar is…

Lees verder »