Daar staan we dan, tussen landen als Saoedi-Arabië, Iran en Noord-Korea. Sinds bekend is dat providers Ziggo en Xs4all de torrentwebsite The Pirate Bay moeten blokkeren, staan we prominent op hun homepage. In één rijtje genoemd met deze illustere landen in het Verre en Midden-Oosten, omdat wij namelijk precies op dezelfde manier de populaire website filteren.

Tim Kuik, directeur van Brein, en zijn clubje tegen piraterij mogen de veren in elkaars kont proppen. Het is gelukt: censuur op internet!

Ik heb Tim nooit gemogen. Hij verpestte mijn jeugd met dat stomme liedje in het begin van de VHS van Pinokkio. Dat je de video niet mocht kopiëren, dat wílde ik niet eens door zo’n muziekje. Het lijkt er op dat ze bij Brein nog steeds in het tijdperk van die VHS-banden leven.

Brein snapt het probleem niet. Dat zit ’m namelijk helemaal niet in het downloaden, maar ligt volledig bij de entertainmentindustrie zelf. Die staat al jaren stil. Wanneer zij met (ver)nieuw(end)e verdienmodellen zouden komen, kunnen zij zichzelf met gemak uit de brand helpen. Wie wil er nou voor tien liedjes betalen als je er maar twee goed vindt? Niemand!

Eigenlijk heb ik met Brein te doen. In de knoei met alles van deze tijd. Want websites onbereikbaar maken, waar houdt dat op? Hoor ik u daar zeggen: „Maar downloaden is toch illegaal!” Ja, kinderporno ook, maar de website van de pedofielenvereniging Martijn is ondertussen nog gewoon online.

Dus, beste mijnheer Kuik, het is tijd om tot inkeer te komen, of beter nog: tot rust. Een verzorgingstehuis op de Veluwe zal u misschien goed doen. Daar hebben ze vast ook nog wel ergens een videoapparaat staan en wat VHS-banden. Geniet ervan!

Naast mijn liefde voor internet en mijn passie voor politiek, heb ik nog een ‘hobby’: winkelen. Gadgets, schoenen, kleding, make-up, ik koop het allemaal. Laatst winkelde ik  bij een bekende cosmeticawinkel en daar lag het nieuwe Book of Shadows. Het Amerikaanse cosmeticabedrijf Urban Decay brengt elk jaar een grote make-updoos uit waarbij menig meisje gaat kwijlen. En dit jaar is het nog mooier: er zijn wat hightechdingetjes in geplaatst.

In de doos zit bijvoorbeeld een telefoonhouder en een speaker die je kunt aansluiten op je smartphone. In een ander laatje zit een kaartje met QR-codes die je kunt scannen met een app. De QR-code leidt je naar een YouTube filmpje waarin de look wordt gemaakt met de make-up die in het Book of Shadows zit. Je kijkt naar een veel te mooi meisje dat zich op maakt en tegelijkertijd kun je ‘mee make-uppen’. Ze legt uit wat ze precies doet en welke techniek ze gebruikt, zodat het prima te volgen is. Hoe leuk! Dat is bijna de hemel op aarde voor het vrouwelijk geslacht.

Duur is het wel, een Book of Shadows vol gadgets. Je betaalt 58 euro voor zo’n doos met make-up. Maar volgens de ‘bjoetiegoeroes’ is het de moeite waard, want de kwaliteit van de make-up is erg goed volgens de kenners. En ja, het is een soort gadget. Ik vind het Book of Shadows met dit hightechelement erin een mooie aftrap voor meer gadgets op beautygebied. Eerder werden er al elektrische tandenborstels met muziek en vibrerende mascara’s op de markt gebracht maar we zijn toe aan iets nieuws. Een échte gadget op beautygebied!

Onder het motto ‘je kunt er nooit te vroeg mee beginnen’ wil ik vandaag het afgelopen jaar resumeren. Mijn 2011 was me namelijk het jaar wel. Het eerste hoogtepuntje was dat ik dit jaar de kans kreeg om mijn visie op het medialandschap te geven, gegoten in een column in deze krant. Dat is niet alles: in 2011 heb ik Hyves vaarwel gezegd (maar ik heb mijn profiel nog steeds, voor ‘je weet maar nooit’) en stapte ik over op Facebook. Een heel nieuwe wereld, waar ik niet eens meer kon krabbelen, kwekken of tikken, maar inmiddels ben ik er aan gewend.

Twitter werd he-le-maal hot in 2011 en ik heb dit jaar zo’n 6.000 tweets het wereldwijde web opgestuurd. Dit jaar was ook het jaar waarin ik te kampen kreeg met drie trojaanse paarden, maar ik heb ze weten te temmen, gelukkig. In 2011 kreeg ik mijn allereerste iPhone, en een aantal maanden later overleed mijn Held (Steve Jobs). En oh, ik zou het bijna vergeten, ik werd dit jaar een dag gevolgd door een cameraploeg en een kleien twee weken later werd ik op de nationale televisie weggezet als een internetverslaafde. 2011 was ook het jaar waarin ik mijn eerste haatmails óóit ontving, maar ik kreeg ook genoeg spreekwoordelijke veren in mijn kont. Ik ontmoette dit jaar veel nieuwe mensen die ik alleen via internet kende en nee, dat waren geen pedo’s. Ook gaf ik mijn iPad aan mijn vader, die nu langzaamaan zijn weg vindt op het web. Spotitfy werd een van mijn grootste liefdes.

Ik kreeg de biografie van Steve Jobs op dode boom cadeau en met Kerstmis stonden we met de familie te Wii’en. Al met al een fantastisch online jaar en ik hoop dat 2012 nog mooier wordt. Ik wens jullie een gelukkig, mooi en twee-punt-nullig 2012.

Wij jongeren zijn verslaafd. Allemaal. En ook nog eens allemaal aan het zelfde. Zeven dagen per week, 24 uur per dag kijken we op onze smartphone. Continu checken we of we een nieuwe Ping, Whatsapp of porretje hebben. Buiten dat ik deze benamingen zeer – maar dan ook zéér – vreemd vind, is al het voorgaande niet waar.

Het is slechts wat ik regelmatig te horen krijg van ‘ouderen’ die ik tegenkom bij lezingen. Zij zien het checken van sociale media als een volwaardige activiteit, die net zoveel aandacht vergt als aardappelen schillen, de auto wassen of andere belangwekkende bezigheden. Mijn antwoord is iedere keer weer hetzelfde: af en toe op je telefoon kijken is een bijactiviteit, geen levensinvulling. En van dat antwoord was ik altijd stellig overtuigd.

Tot ik afgelopen zaterdagavond de – subliem gemaakte – aflevering van VPRO Thema zag. Die aflevering vertelde het verhaal van jongeren die volkomen vergroeid zijn met hun telefoon. Het was een verhaal van meisjes die hun smartphone in een badmuts inpakte, zodat hij toch mee kon onder de douche. Het verhaal van iemand die tijdens de seks met haar vriendje telkens even op Facebook moet kijken. En het verhaal van mensen die hun relatie beginnen, onderhouden en beëindigen op Whatsapp.

De aflevering schokte mij, maar niet omdat het herkenbaar was. Het verbaasde me juist. Hoe beklemmend is het om liefde te zien als iets dat bestaat bij de gratie van een opgeladen accu en een werkende wifi-verbinding? En wat doet het met je sociale vaardigheden als je emoties slechts kan typen, zonder iemand aan te kijken? Het lijkt me duidelijk: dat is niet de goede weg. Het wordt dus tijd voor de revival van de ouderwetse romantiek.  Kaarsjes aan, smartphones uit. Dat is pas een échte Kerst!

Het is weer zover: door mijn kamer klinkt de stem van Gerard Ekdom: „Vijfentwintig eurootjes voor U2!”
Eventjes gaat mijn sociale leven niet verder dan radio en televisie. Of beter nog: radio kijken op de televisie. Zondag ging 3FM’s Serious Request weer van start, het grootste – en ja dat durf ik te zeggen terwijl ik de Radio 2-luisteraar aankijk – radio-evenement van Nederland.

Geld inzamelen voor moeders die er alleen voor staan in en door toedoen van oorlog; daar draait het om. Nederland geeft gelukkig gul en ook dit jaar is er in de eerste dagen al meer opgehaald dan in dezelfde periode voorgaande jaren.

Het past perfect bij ons Kerstkarma. En dat is maar goed ook. De Top 2000 is overigens ook best leuk, maar lang niet zo eigentijds geladen als Serious Request: crossmediaal en met goed overdacht gebruik van social media. Zonder dat zou radio misschien al uitgestorven zijn.
Niemand zit immers meer ‘bij de radio’ om alleen dáár mee bezig te zijn. Serious Request doet dat net iets slimmer en vollediger dan Top 2000.

Ik kan niet meer zonder ’t Glazen Huis, het is onlosmakelijk aan de feestdagen verbonden. Dat zelfde geldt overigens ook voor Leo Blokhuis, Top2000 a GoGo en de Top zelf met de grootste klassiekers op Oudejaarsdag.
Mijn ouders pushen me heus niet dit te schrijven. Er zijn altijd critici die zeuren dat Serious Request een duur – en misschien zelfs te duur – feestje is. Wat mij betreft zouden die eens naar VPRO’s Nederland van boven moeten kijken. Het programma kost maar liefst 120.000 euro per aflevering, dat is dan inclusief Teleac-voiceover. Dat noem ik pas een duur feestje.

En over feestjes gesproken: december is elk jaar weer een radiofeestmaand en januari daardoor niet meer en niet minder dan een groot zwart radiogat.

Iets langer dan zes jaar geleden maakte ik kennis met internet, via MSN Messenger. Dat was het destijds helemaal. Onzinnige sms’jes waren opeens onnodig en zodra jij en je chatvrienden allebei online waren, kon het feest beginnen. Tientallen uren spendeerde ik aan het medium, kletsend met vrienden of volkomen vreemden omdat ik het stiekem best grappig vond om levensverhalen te delen met vreemden. Uren lang pestte ik mijn gezinsleden door de internetverbinding geheel lam te leggen met webcambeelden en groepssessies, terwijl ik ondertussen nadacht over mijn nieuwe msn- naam. Ging ik voor de BrEeZ@H schrijfwijze of gooide ik hem gewoon vol met nietszeggende emoticons? Vervelen, dat deed ik opeens niet meer.Sinds een tijdje wordt het medium een beetje verwaarloosd, onder andere door mijzelf.

Na de vele transformaties die het onderging (zo heet het nu Windows Live Messenger) verkiest de massa andere media. Eerst hadden we Hyves („ieh, bah, Hyves!”), toen Twitter („Nog meer rare mensen dan op Hyves en MSN bij elkaar!!!!”) en toen nog als uitsmijter Facebook („Ik poke jou jongen!”). MSN Messenger is van zijn troon verstoten als koning van de jongeren, maar verdwijnen zal het nooit. Niks blijft zo fijn als een ongegeneerde MSN-sessie met vrienden, totaal vreemden, potentiële dates die jammer genoeg aan de andere kant van het land wonen. Alleen moet ik nu spreken van een Windows Live Messenger-sessie, en dat klinkt totaal niet lekker.

Twitter introduceerde vandaag een totaal nieuwe look voor Twitter.com en de iPhone en Android applicatie. Twitter wordt simpeler, vinden ze zelf. Nieuw is ook de mogelijkheid om tweets te embedden.

Het menu wordt inderdaad een stuk simpeler, waar je nu nog Home, Profile, Messages en Who to Follow hebt brengt de nieuwe versie dat terug naar Home, Connect en Discover. Op de Discover-pagina vind je alle tweets over een bepaald onderwerp. Lees verder »

Sinds begin juli is Nederland in rep en roer: de goede Sint was weer in aantocht. Die gekte hebben we achter de rug. Afgelopen maandag schenen vele manen door de bomen, staakten vele makkers hun wild geraas en werd er telkenmale op deuren geklopt – hard geklopt, zacht geklopt. Maar ook in die andere wereld – u weet wel: de sociale media – bleef de katholieke kindervriend niet onopgemerkt. Sylvia Witteman uitte haar frustraties in talloze hilarische tweets, afgewisseld met dichtregels die de tere kinderziel behoorlijk zouden kunnen schaden. Resultaat: een lachende Funs en een aantal ontvolgingen voor Sylvia, van humorloze moraalridders.

Sinterklaas houdt de twitteraar bezig. En dat wordt versterkt door de digitale aanwezigheid van de goedheiligman zelf. Een korte zoektocht leverde een handjevol Twittersints op. Sommigen tweetten voor het laatst in 2007 en zijn dus hoogstwaarschijnlijk bezweken onder hun hoge leeftijd. Anderen zijn enorm populair en worden door talloze mensen gevolgd. Waar kinderen ooit nog doodsbang waren voor de Sint, Zwarte Piet en zijn roe, wordt de Twittersint nu regelmatig bedreigd via Twitter. Welkom in Nederland.

Gelukkig staat de digitale Sinterklaas niet alleen. Hij staat in een illuster rijtje ‘nepaccounts’, dat zich uitspreidt van @Koningin_NL tot de hond van Jan de Hoop. Is dit nu een vervuiling van Twitter of een leuke aanvulling? Wat mij betreft het laatste. De accounts van bijvoorbeeld de Twittersint zijn vaak erg humoristisch en aansprekend. Of neem @Koningin_NL: een account dat stukken grappiger is dan het ‘echte’ Koninklijke account van de Rijksvoorlichtingsdienst. Talloze niet-grappige twitteraars zouden zeer gebaat zijn bij een grappige nep-versie. Er is nog volop hoop voor Jeroen van Koningsbrugge.