Sinds ik op de middelbare school zit, werk ik met een laptop omdat  met de hand  schrijven  mij  veel moeite kost.  Aantekeningen, opdrachten, toetsen, iedere docent wist er van en het was geen enkel probleem.  Totdat men opeens besloot dat er  een ‘laptopprotocol’ moest komen.

Dat laptopprotocol is  samen te vatten als: leerlingen zijn altijd kwaadaardig en we moeten hen beschermen van alles, want ze zullen er alleen misbruik van maken. Zo werd bedacht dat er altijd een leraar moet meelopen als ik ga uitprinten in de mediatheek, want stel dat ik toch antwoorden ging veranderen (onmogelijk, er zitten mensen te controleren wat ik doe) of dat ik de toets na het printen bewaarde en er misbruik van ging maken (bij herkansingen worden  altijd nieuwe toetsen gemaakt, dus dan heb ik vrij weinig aan een toets zonder vragen).

Logisch dat de school fraude wil tegengaan, maar aangezien het praktisch onmogelijk is om te frauderen vind ik het eerder een aanslag op mijn vrijheid. Wat levert het op als ik vijftig minuten moet wachten tot iedere leerling klaar is om dan vervolgens een docent bij me te hebben die toch niet oplet? Wie zegt dat ik het personeel van de mediatheek niet omkoop?

Ik vind dat er een goed en werkend nationaal protocol moet worden opgesteld wat wél ergens toe doet. Dat zou ook wenselijk zijn voor mijn wekelijkse frustraties.

Iets langer dan zes jaar geleden maakte ik kennis met internet, via MSN Messenger. Dat was het destijds helemaal. Onzinnige sms’jes waren opeens onnodig en zodra jij en je chatvrienden allebei online waren, kon het feest beginnen. Tientallen uren spendeerde ik aan het medium, kletsend met vrienden of volkomen vreemden omdat ik het stiekem best grappig vond om levensverhalen te delen met vreemden. Uren lang pestte ik mijn gezinsleden door de internetverbinding geheel lam te leggen met webcambeelden en groepssessies, terwijl ik ondertussen nadacht over mijn nieuwe msn- naam. Ging ik voor de BrEeZ@H schrijfwijze of gooide ik hem gewoon vol met nietszeggende emoticons? Vervelen, dat deed ik opeens niet meer.Sinds een tijdje wordt het medium een beetje verwaarloosd, onder andere door mijzelf.

Na de vele transformaties die het onderging (zo heet het nu Windows Live Messenger) verkiest de massa andere media. Eerst hadden we Hyves („ieh, bah, Hyves!”), toen Twitter („Nog meer rare mensen dan op Hyves en MSN bij elkaar!!!!”) en toen nog als uitsmijter Facebook („Ik poke jou jongen!”). MSN Messenger is van zijn troon verstoten als koning van de jongeren, maar verdwijnen zal het nooit. Niks blijft zo fijn als een ongegeneerde MSN-sessie met vrienden, totaal vreemden, potentiële dates die jammer genoeg aan de andere kant van het land wonen. Alleen moet ik nu spreken van een Windows Live Messenger-sessie, en dat klinkt totaal niet lekker.

Sinds maart van dit jaar ben ik in het bezit van een heel fijne en nieuwe iPhone 4, nadat ik twee jaar had rondgelopen met een iPhone 3 die al verouderd was toen ik hem kocht – iets voor de release van de 3GS, ja ik weet het. Nu ik deze nieuwe iPhone heb, maakt de rest van de wereld mij niks meer uit. Ik ben helemaal in m’n element met mijn iPhone, en hoe graag Apple ook wil dat ik als een echte Apple’s Getuige zou zwichten voor de roddels over de nieuwe iPhone, het lukt ze niet.
Om mij heen zijn mensen die steeds consequenter aan het kwijlen zijn op foto’s van het apparaat dat nog niet eens bestaat.

Zo zegt zelfs mijn zusje van 12 (!) dat ze echt van plan is om een iPhone 5 te kopen, omdat ze die tof vindt. Hoewel ik haar financiële mogelijkheden om het apparaat ook daadwerkelijk te kopen ernstig in twijfel trek, zegt dit wel iets over de genadeloosheid waarmee Apple de wereld probeert op te geilen over de nieuwe iPhone.

Inmiddels, na de presentatie op het hoofdkantoor van Apple in Cupertino, Californië, weten we dat de nieuwe iPhone geen nummer 5 heet, maar 4S. Een verbetering van nummer 4. Toch zal de wereld weer smullen van de nieuwe mogelijkheden. En natuurlijk zullen uiteindelijk miljoenen mensen zwichten voor het apparaat, omdat het zo „mooi, uitgebreid, snel of revolutionair” is, net zoals Apple zei over de inmiddels ‘verouderde’ iPhones.

Voorlopig blijf ik echter gelukkig met mijn ‘oude’ iPhone 4, en zal ik van harte uitkijken naar de nieuwe wachtrijen voor telecomwinkels met huilende en schreeuwende fans. Want leedvermaak is immers ook vermaak, nietwaar?

Ik zit op een school waar bijna overal internet is. Er is een wifi-netwerk dat bijna overal te ontvangen is en als niet iedereen YouTube-filmpjes aan het kijken is, dan valt de snelheid ook nog wel mee. Ondanks het feit dat ik óf net geblokkeerd ben van het netwerk óf dat het nu al een maand plat ligt, het is fijn om internet te hebben. Daarnaast hebben we natuurlijk ook nog de bekende schoolcomputers waar je in een handomdraai mee op internet zit.

Dat klinkt perfect, maar is het werkelijk ook zo? Meerdere malen is nu mijn scherm afgesloten omdat ik volgens de netwerkbeheerder onrechtmatig gebruik van internet aan het maken was. Op het moment dat het scherm werd afgesloten, schreef ik een mailtje. Hmmm, dat zou dus betekenen dat de netwerkbeheerders op school overal en altijden met alles kunnen meekijken? En inderdaad, dat kunnen ze. Op elke computer waarop jij inlogt op school kunnen ze meekijken, en ik durf er om te wedden dat ze via het (onbeveiligde) wifi-netwerk ook prima kunnen bijhouden wat jij allemaal aan het doen bent.

Het frappantste is nog dat ik nooit ergens getekend heb of bevestigd heb dat ze dat ook echt mogen doen. Het is immers een beetje krom als mensen met je mail of internethistorie kunnen meekijken zonder dat ze dat even duidelijk aangeven. Nu heb ik gelukkig vrij weinig te verbergen, maar iets in mij vindt het toch niet helemaal fijn. Gelukkig heb ik nog een mobiele telefoon waarmee ik wél mailtjes kan sturen, maar mijn twijfels over het schoolnetwerk en de beheerders blijven. Blijkbaar kunnen die rustig de hele dag mijn mailbox, mijn msn-gesprekken en mijn Facebookpagina volgen.

Weblogs zijn geliefd. Mensen die hun hersenspinsels een publiek gunnen, worden op hun wenken bediend. Maar er schuilt gevaar in de openhartigheid van sommigen. Een gevaar dat we kort samengevat ‘eenzijdige informatieverstrekking’ noemen.

De informatie lijkt vaak objectiever en zakelijker dan ze is. Bloguitspraken worden zelden in twijfel getrokken. Als iemand de moeite neemt om te bloggen, zal de informatie waar zijn. Een misverstand dat grote gevolgen kan hebben.

Een mooi voorbeeld is een post die de afgelopen dagen over het internet zwierf. Ene Dean (17) uit Amsterdam zou door zijn school ernstig benadeeld zijn. Hij moest er zelfs vanaf omdat hij 0,1 punt tekort zou komen voor een belangrijke toets. Omdat ik dácht dat er een goed verhaal achter zat, zocht ik contact met hem. Hij sprak ronduit en ik was onder de indruk van het onrecht dat hem zou zijn aangedaan. Totdat ik een woordvoerder van zijn school sprak.
Wat blijkt? Met geen enkele herkansing had Dean het jaar nog kunnen redden. Hij kwam voor een heleboel vakken en toetsen punten tekort.
Inmiddels zit Dean nog steeds zonder school. Ik hoop van harte dat hij nog een plekje op een andere school vindt. Want wie gaat hem het verschil tussen fictie en werkelijkheid leren als hij thuis op de bank zit?

Rutger de Quay

Soms worden webproducten gelanceerd waarvan ik me afvraag wat er in godsnaam door het hoofd van de makers heenging bij het ontwikkelen. Vooral als je ziet wat er van zo’n idee terechtkomt. Zo ging dat ook bij Tumblr.

Tumblr is een hele simpele weblogdienst. Je kunt er een account aanmaken en eigen foto’s, teksten of liedjes toevoegen die dan op je pagina verschijnen. Bij de lancering werd Tumblr voornamelijk gebruikt door artiesten, schrijvers en fotografen die graag op een simpele manier hun kunsten wilden laten zien. En door bloggers die geen zin hadden in het opzetten van een blog.

Maar zoals dat bij veel dingen gaat, raakte Tumblr in verval. Tumblr werd namelijk opeens overgenomen door de minderjarige, vaak onzekere jongens en meisjes die de hele tijd foto’s en teksten van elkaar rebloggen (overnemen) met een enigszins twijfelachtige inhoud.
Omdat ik natuurlijk stiekem ook hartstikke onzeker ben, ben ik een paar van dat soort mensen gaan volgen, zodat ze op mijn startpagina verschijnen. De kwaliteit van de posts die ze plaatsen is ook merkwaardig. Zo verschijnen er 24 uur per dag in rap tempo plaatjes met een creatief lettertype met daarin teksten zoals „I like my bed. {But i’d rather be in yours.}”

Buiten deze teksten is er ook een scala aan foto’s van neukende mensen, rokende mensen, meisjes met Joy Division-shirts die een beetje voor zich uit kijken. Dergelijke bijdragen halen zonder probleem tienduizend of meer reblogs.
Ik blijf het een merkwaardig verschijnsel vinden. Wat is er zo leuk aan de hele dag foto’s posten van intens wanhopige teksten en foto’s van neukende mensen terwijl minstens driekwart van al deze mensen zelf nog maagd is?
Ik blijf het maar met lede ogen aanzien. Totdat de volgende hype weer opkomt, natuurlijk.

Rutger de Quay

Al sinds ik in het bezit ben van een Applecomputer, waar ik jaren lang voor werkte en bedelde – dat laatste vooral bij mijn ouders die het apparaat grote onzin vonden – vraag ik me af of er niet op hoog niveau een spelletje pak-me-dan-als-je-kan wordt gespeeld door twee van de machtigste bedrijven van deze aardbol: Apple en Windows.

Ik ga namelijk wel eens om met mensen met een Windowscomputer die mijn Appleformaten niet kunnen openen. Daarom ben ik soms verplicht om Windowsprogamma’s te gebruiken omdat ik wil dat anderen ook mijn geneuzel bekijken. Zo ook met Office for Mac, een slap aftreksel van het bekende Officepakket dat op bijna elke Windowscomputer zonder enige moeite draait. Ondanks het feit dat het een shitprogramma is en ik eigenlijk vanaf dag 1 al van het programma afwilde, ben ik nog steeds gebonden aan de mensen die alleen .doc kunnen openen. Dus typ ik nog steeds ik al mijn tekstbestanden daarin.

En steeds als ik het programma gebruik, vraag ik me af of Windows Apple en zijn gebruikers niet gewoon heel erg pest met dat programma. Zo start het bijvoorbeeld al verdomd traag op. Het maakt niet uit of je de duurste of de goedkoopste configuratie hebt. Daarbij werkt het programma ook totaal niet mee, een euvel wat ik alleen heb bij Windowsprogramma’s op een Applecomputer. Gelukkig heb ik vrij weinig ervaring met andere Windowsprogramma’s op Applecomputers, maar van vrienden met een Applecomputer hoor ik dat het niet veel beter is met andere programma’s. Wanneer houden deze twee bedrijven op met elkaar pesten en gaan ze wat positieve samenwerking zoeken? Dat is beter, voor hen allebei en voor de rest van de wereld.

Rutger de Quay

“Hey, ik heb eigenlijk wel zin in een feestje als ik dan in Nederland ben” stuurt een vriend van me via MSN, een paar weken geleden. Die vriend woont in Zweden en is over een paar weken in Nederland en hij wilt graag een feestje vieren. “Geen probleem toch, tweet maar wat rond, geef me een datum en ik maak wel leuk Facebook evenement aan” schrijf ik terug.

Want: papieren uitnodigingen zijn retro. Heel erg retro. Dankzij Facebook is er namelijk nu Facebook evenementen, de verdomd handige functie waarmee je feesten of andere dingen waar je graag je vrienden bij wilt hebben kunt organiseren door simpelweg een tijd, plek en omschrijving in te vullen. Het enige wat dan nog rest is al je vrienden uit te nodigen en maar af te wachten of ze aanwezig zullen zijn of niet. En voor de mensen die Facebookhaters zijn, is er natuurlijk ook nog Datumprikker.nl, waarmee je simpel aan mensen kunt vragen op welke dag zij kunnen.

Lees verder »

Na mijn stuk over BlackBerry Messenger van woensdag kwam ik vandaag opeens een Tumblrblog tegen met daarop allerlei – vrij onzinnige – gesprekken die gevoerd zijn via BlackBerry Messenger. De site heet hebjeping.tumblr.com en de inhoud op het Tumblrblog geeft een mooi beeld van waar jongeren eigenlijk allemaal over converseren op zo’n snel medium. Wat blijkt, de conversaties zijn alles behalve nuttig. Zeker even checken dus!

Een tijdje terug was ik in een club en ik dronk een drankje met een meisje. Aan het eind van de avond leek het me buitengewoon handig om even onze contactgegevens uit te wisselen en ik vroeg haar om haar mobiele telefoonnummer, zodat kon contacteren. “We kunnen toch ook pingen?” vroeg ze. En toen ik haar vertelde dat ik geen BlackBerry heb, keek ze me stomverbaasd aan. “Wát? Heb je geen ping?” vroeg ze onsteld.

Want ping is het nieuwe sms. Iedere smartphone van het merk BlackBerry is namelijk uitgerust met het progamma BlackBerry Messenger (in de volksmond BBM of ping – naar het geluidje wat je BlackBerry maakt als deze een nieuw BlackBerry Messenger bericht ontvangt), waarmee je onbeperkt berichtjes kunt sturen naar elke BlackBerry gebruiker. Deze functie was blijkbaar een knoop die werd doorgehakt door een groot deel van de jongeren, want sinds een half jaar heeft of wilt een groot deel van mijn ongeving een BlackBerry. Hoe werden deze toestellen populair? Het begon met foto’s van Amerikaanse celebrities, die heel trendy en nonchalant met BlackBerries in hun handen poseerden voor internationale roddelsites zoals het bekende PerezHilton.com, waardoor “de harde kern” (zo noemen ze zichzelf) ook met BlackBerries ging pochen.  En gezien het spreekwoord “voorbeeld doet volgen” bijna altijd van toepassing is – zeker bij jongeren, wisten opeens al mijn vrienden wat een BlackBerry is en hoe cool deze dan zou zijn. En dat is te merken. Een tijdje terug verscheen er een liedje van een Nederlandse rapper (zoek op YouTube op “schat wat is je ping”) over BlackBerry Messenger.

Is het slecht dat jongeren nu met BlackBerries rondlopen? Nee: het scheelt ons bakken met geld. En ik ben niet meer de enige met smartphone RSI. En dat meisje? Dat bleek ook nog wel te kunnen smsen.