De inkt is op, de inspiratie is weg. Na één jaar lang twee keer in de maand columns schrijven over media is het gedaan. Ik klim nog een laatste keer in de pen. Aan vrienden vroeg ik waar ik mijn laatste column aan zou wijden, aan vrienden op het internet vroeg ik hetzelfde. Ik kreeg nul op het rekest en bedacht mij daarna dat het misschien wel leuk is om u te vertellen ik het ervaren heb, zo’n jaar bij NRC Handelsblad.

Op 15 februari 2011 om 15:00 uur betrad ik met knikkende knieën voor het eerst in mijn leven de redactie van NRC Handelsblad. Een dag later ontving ik de verlossende mail en een weekje later ontmoette ik Deniz, Rutger en Funs (toffe knullen!) en daarmee was NRC Jong geboren. Er werden foto’s gemaakt en niet veel later verscheen de eerste column in NRC Handelsblad. Die dag, ik weet het nog goed, reed ik op mijn fiets door Roosendaal op zoek naar de NRC. Bij de kassa checkte ik of ik er wel écht in stond met mijn column, mijn rode bloemenbloesje en iPad. Ja, ik stond erin. Wauw.

Hoe langer ik schreef voor de NRC, hoe meer er gereageerd werd. Niet alleen positief, maar ook negatief. Onder columns plaatsten mensen comments, maar ook kreeg ik mails. Mails als: “Hoi. Je foto is zóóóó lelijk, met die stomme iPad boven je hoofd is het echt niet om aan te zien. Ik ga je columns niet meer lezen! En, dat je het weet, deze mail gaat ook naar de hoofdredactie van NRC Handelsblad. Groet, Jan.”

Dat soort haterige, onnodige mails is geen reactie waard. Beste Jan: het is goed zo. De mediapagina is weer van jullie. Zonder mij, mijn bloemenbloesje en die stomme iPad. Dag hoor, ja, dag.

Maandag 20 februari, 19:30 uur, Nederland 3, één van de mooiste afleveringen van De Wereld Draait Door. “Dit is De Wereld Draait doorrrrrr”, en daarmee trapt Matthijs van Nieuwkerk af. De tafelheer is één van mijn twee lievelingstafelheren, zijn naam is Jan Mulder, hij geeft zo lekker ongegeneerd commentaar op alles. Zet daar tegenover Rutger Castricum als gast. Het contrast tussen ‘nieuw’ en ‘oud’ was fenomenaal.

Eerst wat geblablabla van “Ah, meneer Rottenberg, goedendag” en “Wie is hij? – Frénk van der Linden” over de Partij van de Arbeid. Daarna mocht Rutger Castricum zijn zegje doen over het boek dat hij heeft geschreven over Ibiza. Zijn clash met Rottenberg en van der Linden vond ik mooi. Ruttie (zo noem ik hem, voor het gemak) zoekt altijd grens op, gaat er af en toe iets overheen maar zit er meestal bovenop. De journalistiek die Rutger bedrijft vind ik prikkelend, vernieuwend, provocerend, plagend, hier en daar stekend en vooral amuserend. De oude hap à la Felix Rottenberg en Frénk van der Linden vindt het afzeiktelevisie, cabaret en spreekt over een heuse ‘fatsoenskloof’ (whatever that may be?!) terwijl Rutger het terecht een generatiekloof noemt. Zij snappen die manier van journalistiek (nog) niet of willen het niet snappen.

Aan de manier van journalistiek van PowNed moeten we nog even wennen. PowNed schopt tegen de gevestigde orde en schudt Nederland weer even wakker op de momenten dat het nodig is. Er is een mediarevolutie gaande, want ik ga anders met media om dan een Felix Rottenberg van deze wereld. Het hoeft niet netjes te zijn, buiten de lijntjes kleuren mag ook best. Het buiten de lijntjes durven kleuren is de kracht van de nieuwe soort journalistiek. En dat zijn we niet gewend na jaren brave Jeroen-Pauw-en-Paul-Witteman-journalistiek.

Daar zat-ie dan, mijn norse televisieheld met een ander brilletje dan normaal. Mart Smeets werd zondag in een tv-interview het  hemd van het lijf gevraagd door Rick Nieman. In Kwestie van Kiezen liet De Mart weten dat hij het zich zou kunnen voorstellen dat we hem wel eens willen uitzetten.

Mart liet een kant van zichzelf zien die ik nooit eerder zag. Ik zag een filosofische Mart die eerlijk was over zijn leven en werk. Hij blikte samen met Rick Nieman terug op de tijd dat hij koste wat kost knokte tegen de bobo’s, de autoriteiten, de (net)bazen. Een gevalletje ruwe bolster, blanke pit.

Mart Smeets is de oppergod van de televisie. Hij heeft een kopgroep aan fans en een peloton Mart Smeets-haters. Veel landgenoten vinden hem maar een bozige brompot en naar Marts zeggen wordt dit versterkt door zijn columns.

Laat ik nu eens lekker het tegenovergestelde doen. Ik, als jongere ben fan van Mart. Of ik me hiervoor moet schamen? Nee. Mart is uniek, ik vind dat we zo’n journalistiek meesterwerk op handen moeten dragen. Zijn manier van verslag geven is mooi, uniek, geweldig en diepgaand zelfs. De finesse waarmee hij speelt met woorden en beelden vind ik bewonderenswaardig.

Eerder heb ik mij afgevraagd of Mart op televisie wel zichzelf is, maar na dit tv-interview ben ik er van overtuigd dat Mart is wie hij is. What you see is what you get. En later als we allemaal groot en oud zijn, zullen we het hebben over De Mart en zijn werk in de media. Zo van: wat een voorbeeld was hij en wat was-ie goed hè.

Mag ik het zeggen? Ja, ik mag het zeggen: zo’n Mart Smeets moeten we koesteren. I love you De Mart, I do!

Op de basisschool wordt ons de basiskennis aangeleerd die van pas komt in de rest van het leven. Een stukje geschiedenis, een beetje natuur, rekenen en aardrijkskunde maar vooral veel taal.

Maar niet alles wordt er geleerd: de betekenis van het werkwoord ‘bashen’ heb ik namelijk zelf moeten achterhalen. Na wat gegoogle kwam ik erachter dat het in Brits-Engels masturberen betekent en in het Amerikaans-Engels mondeling aanvallen of afzeiken.

Ik doel op de tweede betekenis: afzeiken. Het lijkt alsof dat op internet de gewoonste zaak van de wereld is. Op Twitter volgde ik een aantal mensen die daar superieur in zijn en uit het niets mensen gaan bashen. Vaak pikken ze gewoon iemand uit en wordt de persoon in kwestie publiekelijk voor paal gezet. Die persoon is zich vaak van geen kwaad bewust, maar wordt uitgemaakt voor alles en nog wat. Het wordt vaak nog erger wanneer de persoon reageer op de basher want ‘hoe durft hij te reageren?!’. Ik vind dat nog al wat…

Waarom doen mensen dat? Wat bezielt ze? Waar zijn de normen en waarden op het internet gebleven? Ook op het internet behoor je die te hebben. Het is veel te makkelijk om vanuit je luie stoel iemand te gaan afzeiken of kleineren. Ik kan met honderd procent zekerheid stellen dat de basher nooit in iemands gezicht zal bashen. Dat doe je gewoon niet. En op internet ook niet! Zo’n internetwereld moeten we niet willen.

Op de basisschool heb ik niet geleerd wat bashen is, maar wat ik wél heb geleerd is dat je niet mag pesten. Bashen is pesten 2.0 en voor die hype pas ik.

Naast mijn liefde voor internet en mijn passie voor politiek, heb ik nog een ‘hobby’: winkelen. Gadgets, schoenen, kleding, make-up, ik koop het allemaal. Laatst winkelde ik  bij een bekende cosmeticawinkel en daar lag het nieuwe Book of Shadows. Het Amerikaanse cosmeticabedrijf Urban Decay brengt elk jaar een grote make-updoos uit waarbij menig meisje gaat kwijlen. En dit jaar is het nog mooier: er zijn wat hightechdingetjes in geplaatst.

In de doos zit bijvoorbeeld een telefoonhouder en een speaker die je kunt aansluiten op je smartphone. In een ander laatje zit een kaartje met QR-codes die je kunt scannen met een app. De QR-code leidt je naar een YouTube filmpje waarin de look wordt gemaakt met de make-up die in het Book of Shadows zit. Je kijkt naar een veel te mooi meisje dat zich op maakt en tegelijkertijd kun je ‘mee make-uppen’. Ze legt uit wat ze precies doet en welke techniek ze gebruikt, zodat het prima te volgen is. Hoe leuk! Dat is bijna de hemel op aarde voor het vrouwelijk geslacht.

Duur is het wel, een Book of Shadows vol gadgets. Je betaalt 58 euro voor zo’n doos met make-up. Maar volgens de ‘bjoetiegoeroes’ is het de moeite waard, want de kwaliteit van de make-up is erg goed volgens de kenners. En ja, het is een soort gadget. Ik vind het Book of Shadows met dit hightechelement erin een mooie aftrap voor meer gadgets op beautygebied. Eerder werden er al elektrische tandenborstels met muziek en vibrerende mascara’s op de markt gebracht maar we zijn toe aan iets nieuws. Een échte gadget op beautygebied!

Onder het motto ‘je kunt er nooit te vroeg mee beginnen’ wil ik vandaag het afgelopen jaar resumeren. Mijn 2011 was me namelijk het jaar wel. Het eerste hoogtepuntje was dat ik dit jaar de kans kreeg om mijn visie op het medialandschap te geven, gegoten in een column in deze krant. Dat is niet alles: in 2011 heb ik Hyves vaarwel gezegd (maar ik heb mijn profiel nog steeds, voor ‘je weet maar nooit’) en stapte ik over op Facebook. Een heel nieuwe wereld, waar ik niet eens meer kon krabbelen, kwekken of tikken, maar inmiddels ben ik er aan gewend.

Twitter werd he-le-maal hot in 2011 en ik heb dit jaar zo’n 6.000 tweets het wereldwijde web opgestuurd. Dit jaar was ook het jaar waarin ik te kampen kreeg met drie trojaanse paarden, maar ik heb ze weten te temmen, gelukkig. In 2011 kreeg ik mijn allereerste iPhone, en een aantal maanden later overleed mijn Held (Steve Jobs). En oh, ik zou het bijna vergeten, ik werd dit jaar een dag gevolgd door een cameraploeg en een kleien twee weken later werd ik op de nationale televisie weggezet als een internetverslaafde. 2011 was ook het jaar waarin ik mijn eerste haatmails óóit ontving, maar ik kreeg ook genoeg spreekwoordelijke veren in mijn kont. Ik ontmoette dit jaar veel nieuwe mensen die ik alleen via internet kende en nee, dat waren geen pedo’s. Ook gaf ik mijn iPad aan mijn vader, die nu langzaamaan zijn weg vindt op het web. Spotitfy werd een van mijn grootste liefdes.

Ik kreeg de biografie van Steve Jobs op dode boom cadeau en met Kerstmis stonden we met de familie te Wii’en. Al met al een fantastisch online jaar en ik hoop dat 2012 nog mooier wordt. Ik wens jullie een gelukkig, mooi en twee-punt-nullig 2012.

Op 20 november vond het TEDxYouth Event plaats in Amsterdam, het zusje van de grote TED: conferenties voor slimme mensen. TedxYouth is een evenement voor jongeren tussen de twaalf en achttien jaar die een goed idee of cool project hebben. Helaas was ik niet aanwezig. Niet omdat mijn idee niet goed genoeg was, maar omdat ik tot aan mijn nek in de schoolexamens zat. Gelukkig heb ik de TEDTalks via een livestream kunnen volgen. In één woord: inspirerend.

Het thema was Bringing Ideas Alive. De sprekers op dit event waren briljant. Zo is Jossef Kallid (9) een radiopresentator en niet zomaar één. Hij maakt radio vanuit een asielzoekerscentrum. Meike Obdeijn (22) werd getroffen door een ziekte waardoor ze haar been verloor, maar ze gaf niet op. Haar doel is om in 2016 mee te doen aan aan de Olympische Spelen. Ook Pelle Brakkee (18) gaf een inspirerende talk, over het jonge ondernemerschap. Over hoe je als jonge ondernemer dingen kunt bereiken: door te durven vragen.

Alle sprekers zijn doorzetters, creatievelingen, jongeren die het verschil maken en ze zijn een voorbeeld. Niet alleen voor mijn leeftijdsgenoten maar naar mijn idee ook voor de ‘volwassen wereld. Jongeren hebben zoveel ideeën, talenten, gedachten en projecten waar niet altijd naar geluisterd of gekeken wordt. Iemand op het event zei: “Leraren weerhouden ons van creatieve ideeën. ”

Tot op zekere hoogte kun je doen wat je wil, maar écht met je kop boven het maaiveld uitsteken kan niet. Je wordt tegengehouden door school, waar je moet zijn zoals de ‘normale leerling’. Ik wil het breder trekken: de hele volwassen maatschappij weerhoudt ons van creatieve ideeën en dat is zonde. Heel erg zonde.

Dinsdagavond ging ik naar Amsterdam voor de lancering van Twiet Magazine, een papieren tijdschrift over Twitter. Het meisje bij de entree vroeg me wat mijn naam “ook al weer was”, tekende mijn naam af op de lijst en drukte een glaasje champagne in mijn hand. Daar stond ik dan op een releaseparty tussen de BN’ers, rechts van me stond Kluun met smartphone in de hand en aan de andere kant stonden wat wannaBN’ers.

Twiet Magazine is een idee van Wim Spijkers en Hilmar Mulder. Twitter is online een onwijze hype, waarom dan toch zoiets op dode bomen drukken? “Nou…”, zo verklaarde Hilmar Mulder, “…het is een vertaling van onze ideeën en dan is het stapje naar een magazine snel gemaakt”. Mooie woorden die ontvangen werden met een applaus waar je U tegen zegt. Het eerste exemplaar werd uitgereikt aan een ex-Miss Universe NL. Met het magazine in haar hand bleef ze maar lachen naar alle camera’s. Als een boerinnetje met kiespijn. Even later werd de muziek weer gestopt om 3 awards uit te reiken, de nummers één, twee en drie in de ‘twiet200’. Apart wel dat er (bijna) alleen maar BN’ers in die lijst staan.

Ik kreeg het Twiet Magazine mee en de hele terugreis naar Noord-Brabant heb ik me er kostelijk mee vermaakt. Wat is het precies? Een magazine over Twitter met interviews met bekende twitteraars, tips voor beginners en afgedrukte tweets. Waarom? Omdat Sanoma Media dat waarschijnlijk een goed idee vond. Vind ik dat een goed idee? Nee. Het is een boekje dat naast de Libelle, VT Wonen en Voetbal International ligt op het tafeltje in de wachtkamer bij de tandarts. Nog een tip: achterin het blad zit een strip van Donald Duck, erg leuk!

Op het net kom je wel eens wat ‘geks’ tegen, of nouja, gek.. Ik kwam iets tegen wat ik niet dagelijks mee maak. “@BramvM is now following you on Twitter”. Bram van Montfoort is anders dan al mijn andere volgers, hij gaat namelijk in 2012 offline leven, een heel jaar! Geen week, geen maand, dat lijkt te veel op een vakantie. Hoe gaat hij dat jaar volhouden?

Een jaar lang zonder internet en mobiel, Bram gaat het doen. In Nederland heeft een internetondernemer een maand zonder internet geleefd en in andere landen zijn er mensen die hun mobiele telefoon vaarwel hebben gezegd maar volgens Bram is nog nooit iemand déze uitdaging aangegaan. Unieke combinatie: Bram is jong (24), studeert Journalistiek, heeft een eigen videoproductie bedrijf en gaat een jaar offline. Ooit begon hij met een inbelverbinding en nu is hij naar eigen zeggen een online man. Ondertussen probeert Bram zijn normale leven voort te zetten.

Van online naar offline: Bram heeft al zijn facebookvrienden uit de computer gehaald, uitgeprint en op een muur geplakt. Zijn typemachine “Gabriele” staat al klaar en ook de PTT T65 (telefoon) is aangesloten. Terug in de tijd!

Maar waarom nu precies? “Vijftien jaar geleden was alle social media er nog niet en nu lijkt het onmisbaar te zijn.” Het gaat allemaal heel erg snel en Bram wil weten hoe het is zonder internet en mobiel. Hoe gaat dat dan in praktijk? “Met een bosje bloemen naar de inschrijfbalie als ik een vak wil doen”.  Nu kunnen we Bram nog online volgen op www.eenjaaroffline.nl maar ook in 2012 blijf ik hem volgen. Hoe? Elke week schrijft hij brieven naar zijn volgers. Oldskool, maar het heeft wel wat…