Tja: daar sta je dan opeens in een verborgen Nepalees restaurantje in een Maleisische havenwijk, en mag je 60 Nepalese haven- en fabrieksarbeiders toespreken.

Dat overkwam me gisteren, toen ik bezig was met een verhaal over de problemen van arbeidsmigranten in Maleisië. Eenderde van de banen in Maleisië wordt gedaan door een immigrant. Filippijnse dienstmeisjes, Bengaalse fabrieksarbeiders of Indonesiërs die op de palmolieplantages werken. En Nepalezen dus, die hier hun geluk zoeken.

Die arbeidsmigranten worden soms op een schandelijke manier uitgebuit. Bedrijven betalen hun lonen niet uit, regelen onmenselijke accommodatie en houden meestal de paspoorten van hun werknemers vast zodat ze geen kant op kunnen. Veel mannen willen alleen nog maar terug naar huis. Ik heb de afgelopen twee dagen vele voorbeelden hiervan met eigen ogen kunnen zien, maar daarover dus meer in het artikel dat binnenkort moet verschijnen. Lees verder »

Het ziekenhuis van Idi Rayeuk was afgeladen, toen ik daar woensdagmiddag aankwam. In het ziekenhuis in Oost-Atjeh werden bootvluchtelingen uit Birma verpleegd, die een paar dagen geleden zijn gered door vissers uit het dorp. Het is moeilijk te geloven wat deze mensen hebben doorstaan.

Zij wilden vanuit Birma of Bangladesh naar Maleisië om een beter leven te krijgen. In plaats daarvan zijn ze gearresteerd door het Thaise leger, dagenlang mishandeld en vervolgens met 200 man op een boot zonder motor (hierboven op de foto) de zee in getrokken en aan hun lot overgelaten. Na ruim twee weken op zee hebben de vissers hen gered. In de NRC van vandaag staat hun verhaal.

Toen ik naar Idi Rayeuk vertrok (eerst een vliegreis naar Medan, toen zes uur met de auto), was ik bang dat ik niet bij de vluchtelingen zou mogen komen. Die vrees was totaal ongegrond: het ziekenhuis was overspoeld met ramptoeristen. Hele families waren uitgelopen om de bootvluchtelingen te zien, met hun mobiele telefoon maakten ze foto’s van hun wonden (zoals op de foto hiernaast). Lees verder »

Ik heb nog nooit een land bezocht waar bewoners zo positief zijn over hun eigen overheid als Singapore. Ook afgelopen week merkte ik het: het land stevent af op de zwaarste recessie in haar bestaan, maar een groot deel van de mensen die ik sprak zei uit zichzelf dat ,,de regering gelukkig snel en adequaat heeft gereageerd”.

Natuurlijk, de Singaporese overheid zal wel iets goed doen: de welvaart straalt overal vanaf en de criminaliteit is nihil. Maar volgens mij komt het toch vooral door het gebrek aan vrije pers dat iedereen zo onwaarschijnlijk veel vertrouwen in het leiderschap heeft.

Neem een paar voorpagina’s van The Straits Times van de laatste dagen. ‘Big revamp of primary education on the cards.’ Over het nieuwe stimuleringspakket dat de effecten van de recessie moet temperen: ‘$20,5b package is pro-worker, says Swee Say’. En, hoera: ‘Singles to get more matchmaking help.’ In welk ontwikkelde land mag de overheid zoveel reclame voor zichzelf maken in de media?

De eerste keer dat ik in Singapore was, bijna een jaar geleden, viel me al op hoeveel effect dit soort propaganda heeft. Lees verder »

Ik had al eens kennisgemaakt met de grote arbeidsmigrantengemeenschap in Singapore. Bij een vorig bezoek was ik op zondag in Little India, en waren de straten en pleinen stampvol met Indiase mannen. Doordeweeks werken zij in de bouw of elders, maar op hun vrije dag verzamelden zij zich daar. Vrouwen zag je er niet of nauwelijks: die zijn nog in India.

Afgelopen week wilde ik meer te weten komen over een andere groep migranten: de Filippijnen. Dus ging ik naar Lucky Plaza, een vrij oude shoppingmall vlakbij het metrostation van Orchard Road. Op zondag schijnt dat dé rondhangplek van Filippijnse dienstmeisjes te zijn. Maar ook doordeweeks was het onmiskenbaar een trefpunt van Filippijnen: er zijn Filippijnse restaurants, winkels met Filippijnse etenswaren, reisbureaus, pakketservicebedrijven en kantoortjes waar je geld kunt overmaken naar de Filippijnen.

Voor een verhaal over de recessie in Singapore (men verwacht er voor dit jaar een krimp van 5 procent!) was ik benieuwd in hoeverre arbeidsmigranten daar al last van hebben. Lees verder »