Bij het Badan Meteorologi dan Geofisika (BMG) hebben ze het al best goed voor elkaar, vier jaar na de tsunami. Ik was daar vorige week om meer te horen over het Indonesische waarschuwingssysteem voor tsunami’s, dat een van de meest geavanceerde ter wereld wordt. Binnenkort betrekken ze een nieuwe, futuristische ruimte, waar 15 man 24 uur per dag in de gaten houden of er ergens tsunamigevaar is.

Geen overbodige luxe: terwijl ik met dr. Fauzi, het hoofd van de tsunamiafdeling, zat te praten, kreeg hij een sms dat er ergens in Indonesië een aardbeving was van meer dan 5 op de schaal van Richter. Hij schrok daar niet echt van: soms krijgt hij wel vijf van die sms’en per dag!

Afgelopen woensdag kon ik het nieuwe tsunamisysteem in de praktijk zien tijdens een oefening in het regentschap Bantul, onder Yogyakarta. Daar moest blijken of de tsunamiwaarschuwing van het BMG op tijd terechtkomt bij de mensen die daadwerkelijk aan de kust wonen. Dat ging nog niet helemaal soepel. Lees verder »

Gisteren bezocht ik de documentaire Pertaruhan: een compilatie van vier korte documentaires over Indonesische vrouwen en hun lichaam. Een ervan ging bijvoorbeeld over vrouwenbesnijdenis: een praktijk die ook hier in Indonesië voorkomt. Al is de besnijdenis niet zo rigoureus als in sommige Afrikaanse landen. Meestal varieert het van een beetje wrijven tot een klein sneetje, wat overigens natuurlijk nog steeds traumatisch kan zijn.

De twee laatste korte films vond ik het meest indrukwekkend. Ze gingen over twee volkomen verschillende groepen vrouwen. In de eerste figureerde een groep vrijgevochten, jonge vrouwen uit de middenklasse van Jakarta. Hoewel niet getrouwd hadden ze wel al seks, en wilden ze bij de gynaecoloog een uitstrijkje laten doen.

De ellende begon al bij de doktersassistent, die vroeg of ze nona (juffrouw) of nyonya (mevrouw) waren. Lees verder »

Gisteren was ik in het dorp Rawagede (nu heet het Balongsari) voor de jaarlijkse herdenking van het bloedbad in 1947, toen Nederlandse soldaten bijna alle mannen van het dorp hebben gedood. Voor het eerst dat ik in Indonesië een herdenking bijwoonde.

Ik had me er toch iets plechtigers bij voorgesteld. Een van de eerste sprekers was de regent van het district Karawang, die het vooral had over alle infrastructurele zaken die hij al voor zijn gebied had geregeld, en nog ging regelen. Daarna volgden toespraken van alle stichtingshoofden die iets met Rawagede te maken hebben. Zoals vaak bij toespraken in Indonesië, werd er constant doorheen gepraat en schaamt niemand zich als zijn mobieltje afgaat. Lees verder »

Afgelopen week werd ik in Thailand bijgestaan door mijn assistente Nice (25), die vijf maanden zwanger is. Elke keer als we kennissen van haar tegenkwamen, stelden die bij het zien van haar dikke buik dezelfde vraag: is het van een Thai of van een westerling? Met haar goede Engels zou ze toch wel een westerling aan de haak hebben geslagen?

Maar nee: Komin, de man van Nice, komt uit Birma. En dat vinden veel Thai juist helemaal niks. En dat zeggen ze ook gewoon. Bij hun huwelijk klaagde zelfs haar familie dat ze geen rijke westerling had binnengehaald, maar een Birmees. Die zou vast ‘zijn hele familie naar Thailand willen halen’, dachten ze.

Zelf vond ik het echt leuk om te zien hoe Nice en Komin (hiernaast op de foto) het samen redden. De vorige keer dat ik Nice ontmoette (eind augustus, toen de Thaise politiek ook in crisis verkeerde), was ze nog maar net in verwachting, en was het nog een beetje onzeker hoe het zou lopen met Komin. Lees verder »