De ramadan is hier in Indonesië toch even wat anders dan in Amsterdam. Toen de vastenmaand net was begonnen, ging ik met familie naar Puncak – een toeristisch gebied – om uitgehongerd terug te komen. Alle restaurantjes waren overdag dicht. Zelfs het foodcourt in de mall van Cianjur! In het chique restaurant Lara Djonggrang waar ik vorige week at, serveren ze deze maand geen bier.

Toch lijkt het allemaal strikter dan het is. Toen ik vrienden vertelde over onze tocht naar Puncak, moesten ze lachen. Die restaurants lijken wel dicht, maar je kunt er gewoon eten, zeiden ze. Alleen doen ze dus het rolluik voor het raam, uit respect voor vastende moslims. In een café waar ik vorige week kwam, kregen we bier geserveerd in onbijtmokken om mensen niet voor het hoofd te stoten.

Indonesische moslims nemen de vastenmaand ook niet allemaal even serieus. Lees verder »

Sinds we kortgeleden zijn verhuisd, hebben we fulltime hulp in de huishouding, zoals iedereen in Indonesië die geld heeft. Paijo en Parsi, een echtpaar met een zoontje van twee. Ze wonen bij ons, in een soort tuinhuisje.

Het is echt heel raar als je opeens niets meer zelf hoeft te doen in huis. Zoals vandaag. Het is zondag, hun vrije dag. Maar toen ik ‘s ochtends beneden kwam, stond er toch een pot warme thee klaar. Even later kwam Parsi net als doordeweeks vragen wat ik vandaag wilde eten. Toen ik antwoordde dat ik zelf pasta ging maken en dat zij lekker vrij moest nemen, keek ze zeer bedenkelijk. En toen ik rond 12 uur in de keuken kwam, had zij de pastasaus al klaar. Volgens mij denkt ze dat ik verhonger als ze niet voor me kookt.

Okay. Zij had gekookt, dus ik dacht: dan ga ik de was ophangen. Lees verder »

De Thaise premier Samak Sundaravej is nu echt weg. Het lukte 20.000 demonstranten die nog altijd zijn werkplek bezetten niet om hem te doen aftreden, maar nu vertrekt hij toch, wegens het illegaal presenteren van een kookprogramma. Hoe veel gekker kan de Thaise politiek worden?

Ik was vorige week in Thailand om deze politieke crisis te verslaan, eigenlijk mijn eerste ervaring als correspondent met nieuws dat spannend genoeg is voor de voorpagina’s en de journaals. En zo merkte ik – eigenlijk voor het eerst – hoe vertekenend nieuws kan zijn als het ver weg gebeurt. Lees verder »