Ik ben nu in Maleisië, voor een tussentijdse verkiezing in Permatang Pauh. In dat gebied, dat bestaat uit een stadje en twee dorpen, vinden morgen verkiezingen plaats die belangrijk zijn voor het hele land. Het is de kans voor oppositieleider Anwar Ibrahim om na 10 jaar weer terug te keren in de politiek. En wie weet is het de eerste stap om de huidige regering omver te kunnen werpen, zoals hij ambieert.

Dus zat ik zaterdagavond met ruim 1.000 aanhangers te luisteren naar een toespraak van Anwar. Best opwindend. De man is een charismatisch spreker, er werd veel gelachen. De Maleisische politiek is op het moment een gore bende: Anwar zelf staat onder verdenking van het hebben van homoseks, waar je in Maleisië twintig jaar gevangenisstraf voor kunt krijgen. En de regering heeft weer zijn eigen problemen met de kwestie-Najib, die een relatie zou hebben gehad met een vermoorde vrouw uit Mongolië. Het zijn onderwerpen die in de toespraak veelvuldig terugkwamen.

Het was voor mij de eerste keer dat ik een verkiezing versloeg, en ik vond het lastiger dan ik van tevoren had gedacht. Lees verder »

Tot nu toe heb ik in Indonesië geen gebied gezien dat er netter uitziet dan Kawasan Industri Mitrakarawang, een industriepark in het district Karawang. De wegen binnen het park zijn breed, schoon en hebben geen gaten. Ernaast bloeien bloemen, tussen de fabrieken ligt gras en er staan mangobomen. De fabrieken in het park moeten aan allerlei standaarden voldoen op het gebied van milieu en werkomstandigheden.

En toch werd ik er een beetje treurig van. Op het terrein staan een paar fabrieken, vooral van Koreaanse en Japanse bedrijven. Zo wordt de Honda Jazz er gemaakt. Maar het grootste deel van het park van 500 hectare (ruim 600 voetbalvelden) is nog leeg. Terwijl het al sinds 1996 klaar is.

En het is niet het enige industriepark in Karawang dat er zo voorstaat, vertelde Bahusin Enim van werkgeversorganisatie Apindo, die ons gisteren rondleidde. Lees verder »

Hoeveel jonge mensen zijn er niet die geen gewone baan willen, maar de wereld willen verbeteren? Vandaag heb ik iemand ontmoet die dat ook echt doet. Bjørn Dudok van Heel (30) zat na zijn middelbare school twee jaar in het leger, studeerde vennootschapsrecht en belandde toen in het bedrijfsleven. Maar tijdens zijn MBA besloot hij iets anders te gaan doen.

Samen met Chaïm Fetter (28) richtte hij drie jaar geleden de Peduli Anak stichting op. Die vangt straatkinderen op en biedt hen alles wat ze nodig hebben tot ze volwassen zijn: van een huis tot eten tot onderwijs tot gezondheidzorg tot een baan. In het opvangcentrum op Lombok zitten inmiddels bijna 50 kinderen.

Bjørn doet meer denken aan een manager dan aan iemand van een liefdadigheidsorganisatie. Hij gebruikt uitdrukkingen als ‘verticale integratie’ en ‘uniek concept’. Die had ik sinds mijn tijd bij het economiekatern niet meer gehoord.

Maar Peduli Anak is dan ook geen gewone stichting die werkt volgens de ‘bodemloze put’-methode, legde Bjørn vanmiddag uit. Lees verder »

Om mijn Indonesisch te oefenen vraag ik altijd aan taxichauffeurs waar ze wonen; meestal volgt er dan een heel verhaal over van alles en nog wat. Gisteren kreeg ik als antwoord: ,,Ik woon in Depok. Ken je Depok? Je weet wel, van Ryan!”

Iedereen in de stad kent Ryan (hier op de foto): de 30-jarige die vermoedelijk minstens vijf mensen heeft omgelegd, van wie hij er één in zeven stukken heeft gehakt. (En die dus in Depok woonde.) Ryan is homo, minstens enkele van zijn slachtoffers waren minnaars. En dat heeft een deel van de media hier er toe aangezet om uitgebreid hun homofobe theorieën te ventileren. Lees verder »

Met ons konden de souvenirverkopers bij de krater van de Tangkuban Prahu hun Nederlands tenminste weer eens oefenen. Afgelopen weekend waren we met de trein naar Bandung, van waaruit we deze vulkaan konden bezoeken. Prachtig uitzicht (zoals op de foto), voor het eerst geisers gezien. Wauw! En we werden dus welkom geheten door een heel leger gidsen en souvenirverkopers die zich in betere tijden het Nederlands hadden eigen gemaakt.

Want volgens hen komen de Nederlanders bijna niet meer, althans veel minder dan vroeger. Lees verder »

Kort geleden gingen we naar winkelcentrum Ratu Plaza. Geen superdeluxe glimmende mall dit keer: een beetje shabby en verlaten. Toch maar even naar de derde verdieping. En daar inderdaad, zoals ons was verteld: de droom van elke filmliefhebber.

En de nachtmerrie van de filmindustrie. Een stuk of 15 winkeltjes hebben daar bakken vol dvd’s met de nieuwste films en tv-series, cd’s en computerspellen. En goedkoop: 7.000 roepia per dvd. Voor 70.000 roepia (4,90 euro) krijg je bijvoorbeeld een pakket van de nieuwe Indiana Jones, Atonement, Love in the Time of Cholera, The Kite Runner, Batman Begins, Volver, Taken, en het volledige eerste seizoen van The Sopranos. Inmiddels hebben we ook de nieuwste Batman gespot. Lees verder »

,,Say cheese!” riep Sarah toen ze een foto maakte van een groep leerlingen van pesantren al-Musri. Waarop een van die meiden meteen antwoordde: ,,Ja, we kunnen wel cheese zeggen, maar je kunt het toch niet zien!”

Inderdaad: de vrouwelijke leerlingen van deze islamitische kostschool zijn van top tot teen ingepakt in chador, een extra stuk stof bedekt de onderkant van hun gezicht. Sommige meiden hadden zelfs sokken aan in hun slippers om hun tenen te bedekken.

Gek: in Nederland worden meiden die er zo uit zien als de leerlingen van al-Musri onmiddellijk weggezet als zielig, gefrustreerd of gevaarlijk. Deze vrouwen waren dat in ieder geval niet. Ik heb zelden zulke vrolijke pubers meegemaakt. Daardoor wen je ook heel snel aan hun outfit. Het enige lastige was dat ik ze niet uit elkaar kon houden; zo vroeg ik twee keer aan hetzelfde meisje hoe ze heette.

Sarah en ik waren toch wel nieuwsgierig: lopen ze er buiten de kostschool nou ook zo bij? Nee, thuis dragen ze geen chador, vertelden ze. Maar vooral omdat de buurt dat niet zou accepteren. ,,Dan denken ze dat we terroristen zijn.”

De jongens liepen er trouwens ook vrij traditioneel bij, zoals hiernaast op de foto te zien. Alleen wel een stukje comfortabeler.