Nare lui, in kampong Pulo. Samen met mijn assistente Sarah ging ik gisteren naar deze wijk in Oost-Jakarta, waar theologieschool STT Setia afgelopen weekend werd bestormd door islamitische buurtbewoners. Niet iets waar de buurt graag over wilde praten, zo bleek.

Expres waren we eerst gaan praten met mensen in de buurt. Toen we daarna naar de beschadigde schoolgebouwen gingen (zie hiernaast op de foto), leek het goed te gaan. Toen ik foto’s maakte, dachten de politieagenten voor de deur aanvankelijk dat ik een van de christelijke studenten was die ze hadden geëvacueerd. Als half-Surinaamse kan ik best doorgaan voor iemand uit Ambon, zo blijkt.

Maar toen buurtgenoten ons in de gaten kregen, ging het alsnog mis. Lees verder »

Af en toe is het leuk om hier iets te doen wat je in Nederland nooit deed, omdat het daar te duur is. Zo nam een vriendin mij deze week mee naar de schoonheidssalon annex masseur. Wauw! Drie uur totaal verwend worden, voor ongeveer 18 euro. Je voelt je net een soort prinsesje, als drie vrouwen tegelijk je rug masseren, je handen manicuren en je teennagels lakken. Alleen met mijn droge bos krullen wisten ze hier niet echt raad, dus toen ze klaar waren met mijn haar leek ik nog het meest op een uitgebloeide paardebloem.

Mijn vriend kon ik jammer genoeg niet meenemen, want deze salon was alleen voor vrouwen. En volgens die vriendin moet ik héél goed uitkijken voor ik hem naar een gemengde salon stuur. Lees verder »

Deze week bezocht ik de vijfjarige jubileumbijeenkomst van het ICIP, een internationale organisatie voor ‘Islam en pluralisme’. Men heeft het hier regelmatig over pluralistische islam, waarmee men een islam bedoelt die tolerant staat tegenover andere religies en mensen die de islam op verschillende manieren belijden. Voor Indonesië een hot issue, met zijn grote christelijke en hindoeïstische minderheden.

De directeur van het ICIP, Syafi’i Anwar, werd onlangs zelf een voorbeeld van waar intolerantie toe kan leiden. Tijdens een demonstratie voor religieuze verzoening op 1 juni werd de vijftiger op zijn hoofd geslagen door leden van de fundamentalistische FPI-beweging, die de demonstratie hebben verstoord. ,,Ik moest vier dagen in het ziekenhuis blijven”, vertelde hij de zaal. Lees verder »

Terug in Jakarta kwamen we dit weekend terecht bij de lokale vogeltjesmarkt. Nu zijn vogeltjesmarkten in de meeste landen zielige bedoeningen en dat was hier niet anders. Wel wat ander soort dieren. Slangen, van klein tot behoorlijk groot. Een aapje, zielig in een klein kooitje. Maar het spannendste was toch de enorme vleermuis die ondersteboven in zijn kooi lag te slapen, hier op de foto.

Volgens de verkoper heet hij Superman en voor 500.000 roepia (35 euro) mochten we hem meenemen. Maar is dit nou een gezellig huisdier? Nee, dat niet, legde de verkoper uit. Voor zover ik het begreep, is Superman om op te eten. Goed als medicijn tegen astma, zei hij. Tja. Ik weet niet of ik het zou proberen…

We zijn een paar dagen in Singapore om onze verblijfsvergunning te regelen. Voor wie zich afvraagt waarom dat in Singapore moet: géén idee. Maar goed: stelt niks voor natuurlijk vergeleken met de lijdensweg die mensen moeten doorstaan om een Nederlandse verblijfsvergunning te krijgen. (Ik hoorde laatst dat de ouders van een Ecuadoriaanse vriendin hun huis moeten laten taxeren voor ze haar in Nederland mogen opzoeken. Voorlopig komen ze niet.)

Hier in Singapore moest ik denken aan een interview dat ik eerder dit jaar hield met Gerard Kleisterlee, de topman van Philips. Hij zei toen dat we van Philips in de toekomst meer apparaten kunnen verwachten die inspelen op de Aziatische gezondheidscultuur. Nu ik hier ben, begrijp ik wat hij bedoelt. Lees verder »

Ik begrijp nog nauwelijks iets van de prijzen hier. Bij de Starbucks betalen Indonesiërs rustig 30.000 roepia (2,10 euro) voor een iced latte. Voor de helft van dat bedrag ben ik vorige week naar Sex and the City the Movie* geweest. En voor de helft dáárvan krijg je een heerlijke portie nasi goreng met kip en kroepoek op straat.

Toen ik afgelopen week op stap was voor een verhaal over de verhoging van de benzineprijzen, leerde ik op dit gebied weer wat bij van de straatverkopers die ik interviewde. Een ritje op de ojek – de brommertaxi waar ik nog niet achterop durf te springen – kost ongeveer 6.000 roepia (40 cent). Een ritje met de bus-zonder-airco 2.500. Een kilo eieren kost 15.000 roepia. Een kilo wortels: 4.000.

Als je weet waar je moet zijn, dan. En als je hebt geleerd af te dingen. Lees verder »

Gisteren bracht ik een bezoek aan de ervaren mensenrechtenactivist Asmara Nababan om te praten over de Munir-zaak. Toen ik hier drie weken geleden aankwam, werd er net een oud-generaal gearresteerd voor de moord op deze mensenrechtenactivist. Ik was benieuwd of Asmara Nababan die arrestatie ziet als een teken dat er echt iets aan het veranderen is in Indonesië. Blijven zelfs generaals niet langer onbestraft als ze een misdaad begaan?

Asmara (iedereen noemt mensen hier bij de voornaam, dus dat doe ik ook maar) ziet de arrestatie inderdaad als een grote vooruitgang, zei hij. ,,Vijf jaar geleden was dat nog onmogelijk geweest. Mensen als dit waren onschendbaar.” En hij kan het weten. Asmara gaat al jaren mee: van 1993 tot 2002 was hij lid van nationale mensenrechtencommissie Komnas HAM. Nu is hij directeur van DEMOS, dat onderzoek doet naar democratisering in Indonesië.

Of er echt iets is veranderd, moet natuurlijk nog blijken. Lees verder »

Dat het hier niet moeilijk is om contact te leggen, was ons al duidelijk. Je kunt nergens heen zonder dat iemand een praatje komt maken. Erg leuk! Maar dat het zo gemakkelijk gaat? Ik kreeg gisteren een sms met deze tekst:

ms. Elska. sorry disturbing, i just wanna say WELCOME TO INDONESIA. have a good visit in our country.

Wat leuk! Maar wie was dit? Dus ik sms’te maar terug dat ik blij was met zijn bericht, maar dat ik het nummer niet kon herkennen. Meteen een sms terug:

my name is soly, i know u from my office ystrday. sorry.

Toen kreeg ik pas echt de zenuwen. Wie was dit?? Lees verder »

Anick schrok vandaag een beetje, toen hij zag dat ik zonder vertaler was gekomen. Moest hij twee uur lang Engels praten! Maar ja, met mijn Indonesisch kan ik nog net vertellen waar ik vandaag kom (dari Belanda) en wat ik hier doe, geen gesprek over de radicale islam voeren… Wordt aan gewerkt!

Anick is de voorzitter van de ICRP, een organisatie die zich inzet voor vrede tussen religies. Hij zit ook bij de JIL, de vereniging voor liberale islam. Toen zij op 1 juni een demonstratie voor verzoening organiseerden, werden tientallen demonstranten in elkaar geslagen door fundamentalisten van de FPI. Het hoofd van de FPI-beweging werd voor die zaak in de cel gegooid. Maar of-ie ook wordt veroordeeld?

In Indonesië is er een gigantische groep gematigde moslims, vertelde Anick. Lees verder »