Even iets over het doen van de was hier.

Vandaag twee plastic zakken vuile was weggebracht naar de dichtstbijzijnde laundry. Gaat u maar even zitten mevrouw, zegt de eigenaar dan. Vervolgens wordt alles uit de tas gehaald en uitgespreid over de toonbank. Uitgebreid bekeken (ik word nog even gewezen op een loszittende rits). En dan geteld, want je betaalt per stuk. Vier T-shirts, mevrouw? Ja, vier T-shirts.

Ben ik de enige die dit gênant vindt?

Eergisteren dachten we nog: joepie, internet! Na een beetje zeuren had provider Biznet ons appartement binnen een paar dagen aangesloten. Van tevoren hadden we alleen maar doemverhalen gehoord over het internet in Indonesië: belachelijk duur en tergend traag. Onze breedbandaansluiting kostte inderdaad wel 550.000 roepiah per maand (bijna 40 euro) maar was bijna net zo snel als in Nederland.

Dus wij gingen vrolijk e-mailen, sloten de webcam aan om gezellig te skypen met de familie en begonnen maar gelijk een nieuwe tv-serie te downloaden. Binnen een avond binnen!

Maar helaas, vanochtend geen internet meer. Dus wij weer naar internetcafé Amadeus in de dichtstbijzijnde mall. Prima café hoor: lekkere cappuccino, alleen jammer van de kakkerlakken die over tafel wandelen.

Lees verder »

Op naar Tangerang, voor mijn eerste verhaal. Tangerang is een stad hier vlakbij Jakarta, vooral bekend omdat ze daar de lokale regels deels aan de sharia hebben aangepast. Niet zoenen op straat, dat werk. Waar op het eerste gezicht niets van te merken is, overigens. Hier net zo weinig hoofddoeken als in Jakarta.

In Tangerang ga ik met mijn vertaalster/assistent/hulp en toeverlaat Sarah naar een moskee van de islamitische stroming Ahmadiyah, die door buurtbewoners is gesloten. De Ahmadiyah zijn het afgelopen halfjaar een aantal keer aangevallen door fundamentalistische moslims, die vinden dat de Ahmadiyah zich geen moslims mogen noemen.

Ik vroeg me af: is het alleen een klein groepje radicalen dat iets tegen de Ahmadiyah heeft, of is het een breder probleem? We gaan speciaal op vrijdag, de dag waarop moslims – óók van Ahmadiyah – in de moskee bidden. Lees verder »

Raar: jarig zijn als je zo ver bent van je familie en je vrienden. Voor het eerst maar eens geen feestje dan. In plaats daarvan een dag vol afspraken.

De club van buitenlandse journalisten in Jakarta organiseerde vandaag een lunch met Muhammad Lutfi, die aan het hoofd staat van het Indonesische investeringsagentschap. ‘s Ochtends stond-ie al in de Engelstalige Jakarta Post om te vertellen dat de hoeveelheid buitenlandse investeringen dit jaar enorm is toegenomen. Goede timing.

Gekleed in nette batik vertelt Lutfi – een jonge ex-ondernemer – de kleine honderd journalisten en diplomaten hoe hij van plan is de hoeveelheid investeringen in verschillende regio’s nog verder te doen stijgen, om zo banen te creëren en de armoede in zijn land te verkleinen. Tja, daar kan natuurlijk niemand tegen zijn. Maar met dit soort verhalen denk ik als oud-economieredacteur: maak me maar wakker als het ook echt gebeurt.

Maar als hij over de investeringsplannen op Papoea begint veren ik en de andere journalisten op. Lees verder »

Blijf je tot half vijf ‘s nachts op om het Nederlands elftal te zien spelen, verliezen ze. Balen!

En dat terwijl de voortekenen goed waren. Het EK leeft hier in Indonesië alsof het zelf meedoet, en Nederland is (was) favoriet. Dus veel oranje in het poolcafé waar we gingen kijken. Bij gebrek aan kansen van Nederland, werd er vooral gejuicht bij missers van Rusland.

Zelfs de mooie, slanke serveersters hadden ultrakorte oranje jurkjes aan. Maar goed, die blijken ze elke dag te dragen. Fascinerend: hun belangrijkste taak is het klaarleggen van de biljartballen.

Vandaag dus een kater. Maar goed, het scheelt in ieder geval nog een paar nachten opblijven.

Net begonnen, als correspondent in Jakarta! Eergisteravond aangekomen. Dus: een tijdelijk appartement gehuurd, eerste collega’s ontmoet, en een agent ingeschakeld voor de verblijfsvergunningen voor mij en mijn vriend.

De projecten van vandaag waren om te ‘verhuizen’ naar ons appartement en daarna naar een lunch te gaan met andere Nederlandse correspondenten, in het huis van de ambassadeur. Maar in de Jakarta Post die vanochtend voor de hoteldeur lag, stond een grote kop op de voorpagina: Muchdi gearresteerd in de Munir-zaak.

Ojé, daar moest ik iets mee! Maar wat? Lees verder »