De printer haperde al enkele dagen en heeft het nu helemaal laten afweten. Onze jonge zoon moet morgen een werkstuk inleveren op school. Ik heb beloofd hem te helpen bij het uittypen van de tekst. Lees verder »

Twee keer ben ik al bij de ING geweest om de spaarrekening van mijn overleden nicht op te heffen en het saldo over te maken op de rekening van de erfgenaam. Lees verder »

Om twee uur ’s nachts wordt de geluidsoverlast van een houseparty bij de buren me te gortig.
Ik meld de klacht telefonisch bij de politie. Lees verder »

Vakantieperiode. Alleen maar vrouwen op kantoor. Er ontploft een lamp. Overal glas. Kippenhok van de leg.

Ik wacht geamuseerd af. Een half uur later kijk ik hoe groot de zelfredzaamheid is. Ze zitten in het donker.

„De klusjesman is gebeld”, zeggen ze. Ik haal het kapotte peertje uit de lamp en draai een nieuwe stop in de stoppenkast. Lees verder »

Voor iedereen duidelijk hoorbaar bespreekt een meisje in de trein telefonisch haar relatieproblemen. Hoewel het wederwoord ons onthouden wordt is het duidelijk: ze is veel te lief en toegeeflijk. In de blikken van de medepassagiers meen ik hetzelfde oordeel te lezen. Vlak na het verlaten van het Amstelstation richting Utrecht krijgt de klacht ‘en we zien elkaar ook al zo weinig’ een extra dimensie. Enthousiast klinkt het: „Hé, als je nu voor het raam gaat staan kunnen we zwaaien.”

Benieuwd, meer of minder verdekt, kijkt iedereen mee naar buiten. Daar trekken de torens van de Bijlmerbajes aan ons voorbij.

Hans Karel

„Wat voor buurt is het”, vraag ik de makelaar aan het eind van de bezichtiging.

„Een buurt waar mensen wonen met een grote maatschappelijke verantwoordelijkheid, mensen die heel hard werken en thuis dus vooral behoefte hebben aan privacy. En rust”, antwoordt hij.

Twee weken later tekenen we het voorlopig koopcontract. Hij feliciteert me, en zegt: „Welkom in de buurt.” Verbaasd kijk ik hem aan.

„Ik ben uw overbuurman.”

Paula de Graaff

Mijn favoriete schoenenzaak houdt uitverkoop. Vandaag mogen alle paren weg met 50 procent korting.
Het loopt storm. Ik vind ook iets van mijn gading.

Bij de kassa staat een lange rij. Als ik bijna aan de beurt ben, rinkelt de telefoon op de toonbank .
De kassière neemt op. Ze zegt: „Rode schoentjes, zilveren gespjes, hoge hakken, maat 38, ik ga even voor u kijken!”

Ze legt het toestel neer en gaat door met afrekenen en inpakken.

Na nog twee klanten pakt ze de telefoon weer op en zegt: „Sorry mevrouw, ik heb alles afgezocht, maar we hebben ze niet meer.”

Kitty van Vlaanderen

De lezing gaat over vroegtijdige zaadlozing. Dat zorgt – in de zaal met apothekers en artsen – voor een jolige stemming. Lees verder »

Ik ben per bus op weg naar Utrecht. Naast mij komt een visueel gehandicapte jongeman zitten, herkenbaar aan de rood-witte stok in zijn handen. Lees verder »

In mijn collegecyclus Toegepaste filosofie gaat het vandaag over Immanuel Kant. Ik ben beland bij de kritiek op zijn categorisch imperatief dat in veel situaties meerdere en tegenstrijdige oplossingen aannemelijk zijn. Lees verder »