Het is ver na middernacht. De studentenafdeling waar ik woon is in diepe rust.
Ik word wakker van herrie op de centrale gang. Iemand bonst op mijn deur en schreeuwt: „Brand, brand, er is brand!” Slaapdronken sta ik op. Nee hè, denk ik. Lees verder »

In de supermarkt werd ik aangesproken door een piepklein oud vrouwtje.
Ze vroeg me vriendelijk of ik misschien een 40 watt gloeilamp voor haar kon pakken, omdat ze er niet bij kon. Ik reikte naar het bovenste schap en gaf haar de lamp. Lees verder »

Op de parkeerplaats bij de supermarkt spreekt een vrouw me aan. „Meneer, wilt u me helpen? Ik zit bijna tegen een andere auto aan en durf niet meer voor of achteruit!” Lees verder »

Bij de kapper. De jongedame die m’n haar knipt, vertelt over haar opleiding: „Ik ben voor alle examens meteen geslaagd, alleen voor ‘permanenten’ ben ik gezakt.”
„Hoe kwam dat zo?” Lees verder »

„Meneer”, zei ik, in de drukte van het verlaten van de klas.

Lange Jan, onze natuurkundeleraar, deed een stap in mijn richting. Lees verder »

Verkiezingsavond. Gespannen zit ik met een vriendin de uitslagen af te wachten. Nog vier jaar Balkenende? Of toch een wondertje voor Bos? Lees verder »

Even na half acht loop ik met twee kiezerspassen het stembureau in. De ene kaart is van mezelf, de andere is van mijn in het buitenland rondhangende echtgenoot. Ik mag voor hem stemmen.

Aansluitend in de rij, realiseer ik me dat we de volmacht op de achterkant van zijn stempas niet hebben ingevuld. Nou ja, geen probleem. Als ik aan de beurt ben, leen ik de pen van een van de waarnemers even. Ik zet mijn handtekening en die van mijn echtgenoot achterop de kaart. Als ik weer opkijk, word ik aangestaard door drie paar ogen en zes zeer hoog opgetrokken wenkbrauwen.

Mijn echtgenoot onthoudt zich deze keer helaas van stemming.

Anne Rutten

Zaterdagavond. Mijn haar zit té goed om thuis te blijven. Dus sta ik met een flesje bier aan de bar van een hippe kroeg. Een paar krukken verderop zitten twee mooie meiden. De ene lonkt, wijst, fluistert iets tegen de andere en ze beginnen te lachen. Naar mij!

„Je hebt het nog steeds, Eus”, mompel ik. Ik schuifel richting mijn prooi van vanavond. Welke gaat het worden? Of wie weet… allebei?

„Dag, dames”, zeg ik zelfverzekerd. „Ik zag jullie naar mij…”

„Jij wordt al kaal!” kirt de ene.

„En grijs!” sneert de andere.

Ik doe net of ik ze niet hoor en neem snel een laatste slok bier.

Nog voor twaalven lig ik in bed.
Eus Roovers

Direct naar het ziekenhuis, afdeling Spoedeisende Hulp. Aan de balie de klacht vermeld: paard op voet gestaan, nagel grote teen eraf.

De arts keek indringend naar mijn rode stropdas waarop het logo van ons comité ‘Intocht Sint-Nicolaas’ is geborduurd: een paardenhoofd met een mijter.

Na behandeling kreeg ik een brief mee voor de huisarts waarin stond vermeld: ‘Paard van Sinterklaas op teen gestaan, totale avulsie van nagel.’ De arts kon het niet weten, maar hij had wel gelijk.

John Kegel

Vannacht moest ik in een droom zo lachen, dat ik wakker werd, zodat ik mij nu mijn droom herinner. De droom begon als een nachtmerrie: Geert Wilders had tot mijn schrik een wet door het parlement en de senaat gekregen om de hoofddoek in Nederland overal en altijd te verbieden.

Toen de wet in Het Staatsblad stond, kwam ik op het idee haar te gebruiken om Geert Wilders te verplichten zijn chemische hoofddoek af te zetten door hem te verbieden zijn haar te blijven spoelen met waterstofperoxide.

Op dat moment werd ik wakker van het lachen. Helaas, want ik was benieuwd hoe de droom zou zijn afgelopen. Ik wist trouwens niet dat de lach iemand uit zijn droom kan doen ontwaken.

Pen van Andel