Ik zit te dutten in een lege eersteklas-coupé. De klap van de automatische deur wekt me. Zware voetstappen, stilte. Een man met petje en capuchon buigt zich over me heen. In een reflex grijp ik mijn tas en deins achteruit. De man pakt de Metro van de bank: „U permitteert?” en loopt hoofdschuddend en tongklikkend verder. „Shit happens”, hoor ik hem nog mompelen. Ik schaam me dood voor mijn reactie. Ik graai mijn spullen bij elkaar en loop door de trein, op zoek naar hem om mijn excuses aan te bieden. Ik moet uitstappen voor ik hem gevonden heb. De trein vertrekt weer en ik zie hem achter een treinraampje. Ik zwaai. Hij zwaait breed lachend terug. In zijn andere hand houdt hij mijn e-reader omhoog.

De voorjaarsschoonmaak begint, rotzooi moet de deur uit. Aan het eind van de middag staat al van alles in de voortuin en ik bel de kringloopwinkel. Een vriendelijke mevrouw vraagt waar ik woon en wat er moet worden opgehaald. „Een computertafel, twee staande lampen, een stoel…” begin ik.

„Wilt u dat we een vrachtwagen sturen?” vraagt ze. Ik loop naar het raam. „Oh, de computertafel is al weg en de stoel ook.” Dan wordt er aangebeld. Een man vraagt of hij de lampen mag hebben. „Er staat eigenlijk alleen nog maar een heel klein tafeltje”, piep ik tegen de kringloopmevrouw.

Weer een fietser in Amsterdam doodgereden door een vrachtwagen. Een paar jaar geleden; we zwaaien onze zoon uit, hij fietst in de lentezon naar school. Tien minuten later krijgen we een telefoontje van een vriendin: zijn fiets ligt in de kreukels, hij heeft gelukkig alleen maar wat blauwe plekken. Hij vertelt dat hij nog net op tijd van zijn fiets kon springen toen hij merkte dat de chauffeur hem niet zag. Maar zijn been bleef haken achter het stuur, vandaar de blauwe plekken. Wij waren de rest van de dag van slag, hij voetbalde op het plein, blij met de onverwacht vrije dag.

Spam in de e-mail. Aanbiedingen of misleidingen waar je niet op zit te wachten. Vandaag had ik toch een interessante.

Een bericht van een helderziende, Tara genaamd. Zij hoopte dat „deze PERSOONLIJKE en DRINGENDE e-mail u nog op tijd bereikt. [...] uw toekomst hangt er vanaf: Klik hier.”

Nou, gelukkig was hij nog op tijd. Wat mij bespaard is gebleven, of juist niet (want ik heb niet ‘geklikt’), zal ik echter nooit weten.

Waarom ik niet geklikt heb? Ze begon haar mail met: ‘Beste Mevrouw’.

Lekker helderziend!

Zondagochtend in de trein. Ik lees Duel. Een oudere heer komt tegenover mij zitten. We maken een praatje en dan zegt hij hoffelijk: „Maar leest u verder.” Dat doe ik. Na een poosje haalt hij een papiertje uit zijn tas. „Kent u de dichter Willem Wilmink?” Als ik knik, geeft hij mij een briefje met het gedicht ‘Echtpaar in de trein’. Ik laat me betoveren door Wilminks woorden en geef een beetje verlegen het gedicht weer terug. Als ik bijna bij mijn bestemming ben, zegt hij: „Wilt u het houden?” Verrast neem ik het papiertje weer aan en stap uit, blij met dit Boekenweekgeschenk.

Mijn vriend verruilde zo’n tien jaar geleden Nederland voor een zonniger oord in de buurt van Barcelona. Met zijn twee honden wandelde hij elke dag over het warme strand. Tot bij hem ook de winter toesloeg. Door de barre weersomstandigheden zat hij dagenlang zonder elektriciteit. In de opgevroren sneeuw liet hij zijn honden uit en gleed uit. Om de volgende dag aan een schedelbasisfractuur te overlijden, 68 jaar oud. Wie heeft het eigenlijk nog over de opwarming van de aarde?

„De stoptrein naar Den Haag Centraal vertrekt vanaf spoor negen…”

Op spoor 2 rits ik me tussen een grijze oude man en een hooggehakte vrouw in. De kudde stroomt massaal richting spoor 9.

„De stoptrein naar Den Haag Centraal vertrekt vanaf spoor twee…”Even staat de kudde stil. Verdwaasd draaien we ons om en gaan terug naar spoor 2. Als de koploper van de groep het perron bereikt, klinkt een spottend fluitje en rijdt de stoptrein naar Den Haag Centraal weg. De kudde is kwaad.

Een halve minuut later komt de grijze oude man het perron op strompelen. Zijn ogen sprankelen. Hij is oud, ik ben jong. Als enigen van de kudde lachen we.

Met een paar vrienden heb ik een gespreksgroep. Vier jaar geleden vatten we het plan op om Hans van Mierlo te vragen. Dat was waarschijnlijk ruim boven onze status, maar tot onze blijde verrassing kregen wij positief bericht op ons verzoek.

Op 1 april 2006 belde van Mierlo op het afgesproken uur bij ons aan. Wij waren uiterst gespannen, maar onze gast brak die spanning meteen met de opmerking: „Heren, wat hebben jullie katholieke koppen!” Het ijs was gebroken en twee uur lang hingen wij aan zijn lippen – een middag om nooit te vergeten.

Op reis in Vietnam herinnert een T-shirt met daarop een hamer en een sikkel op de markt van het toerische Hoi An mij eraan dat ik in een communistisch land ben.

Ik wil het shirt graag hebben. Het kost maar vier dollar, te weinig om af te dingen. Toch kan ik het niet laten bij de kraam ernaast waar ik even later hetzelfde shirt zie liggen, naar de prijs te informeren.

Twee dollar! Als ik ‘mijn’ verkoopster vraag hoe dat kan, zegt ze „Different price.”

Ik ga regelmatig naar het Concertgebouw. Meestal drink ik in de pauze een biertje, maar laatst nam ik een glas wijn. ’t Was een mooi glas, met de naam van het Concertgebouw erin gegraveerd. In een impuls stak ik het in m’n zak, en nam het mee. Thuis zette ik het op tafel, maakte er een foto van, en stuurde die naar mijn zoon, die in Madrid woont.

De volgende ochtend kreeg ik een e-mail terug: mijn Iberische kleinzoon was lichtelijk onthutst dat zijn opa een glas achterover had gedrukt. Een avond later was ik weer in het Concertgebouw. Ik heb het glas teruggezet.