Sidney Lumet was de regisseur van het soort films waarvan vaak wordt gezegd dat Hollywood ze niet meer maakt. Toegankelijke, onderhoudende films die toch niettemin maatschappelijke thema’s aansneden en morele vragen behandelen. Lumet die zaterdag op 87jarige leeftijd overleed, had daarbij een grote voorkeur voor  verhalen die zich afspeelden in de sfeer van politie en justitie.

Dat gold al voor zijn debuutfilm Twelve Angry Men (1957), die de zwakheden van de juryrechtspraak blootlegde, met Henry Fonda als het enige jurylid die twijfelt aan de schuld van de moordverdachte. Ook zijn klassiekers uit de jaren zeventig zoals Serpico (1973), met Al Pacino als de langharige hippie-agent die ten strijde trekt tegen corruptie bij de New Yorkse politie, en Dog Day Afternoon (1975), opnieuw met Pacino als bankovervaller en gijzelnemer.

Lees verder »

Documentairemaakster Mercedes Stalenhoef had enorme mazzel dat de Britse komiek Sacha Baron Cohen voor zijn film. Borat. Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazachstan uitgerekend neerstreek in het Roemeense dorp, waar zij een documentaire aan het maken was. Zo kreeg haar film de titel Carmen Meets Borat. Ook zonder die gebeurtenis had ze een mooie film gehad, want ze had al goede hoofdpersonen gevonden in het dorp. Maar de film is wel veel interessanter geworden door het verhaal van de weerslag van Borats verschijning.

Lees verder »

Een briljante documentaire is het niet, maar het is natuurlijk onmogelijk om over een man met de présence en het charisma van de zanger Johnny Cash, de ‘Man in Black’ van de countrymuziek en all round muzieklegende, een oninteressante film te maken. Ook met gebreken is Johnny Cash at Folsom Prison daarom de moeite waard.

Regisseur Bestor Cram reconstrueert het onstaan van de beroemde album Live at Folsom Prison, een registratie van het concert dat Cash in 1968 gaf voor de gevangenen in de zwaarbewaakte Folsom Prison. In die tijd deed het verhaal de ronde dat Cash zelf een tijd achter de tralies had gezeten, maar dat was mythevorming.

Lees verder »

Langzaam, tergend langzaam, legt Nikolaus Geyrhalter in zijn nieuwe film 7915 km dezelfde route af, waarlangs eerder de auto’s en motoren van de Parijs-Dakar rally zijn geraasd. Dat trage tempo is bijna een provocatie aan het adres van de snelle, oppervlakkige racewereld, die in Afrika weliswaar geld uitgeeft, maar ook verwoeste wegen achterlaat, zoals een man in de documentaire klaagt.

Wie langzaam reist, ziet meer. Geyrhalter (Wenen, 1972) heeft een echt filmoog: met uitgebalanceerde composities, het mooiste licht en veel kleuren in ieder shot.

Lees verder »

Laat de Amerikanen maar denken dat ze straks met Barack Obama de coolste president in de geschiedenis zullen hebben. Goed, Obama heeft de Ray-Ban zonnebril, de scherp gesneden pakken en de uitstekende smaak – hij houdt van Philip Roth èn van Jay-Z. Hij is cooler dan het hyperactieve keffertje met de bling bling, de Franse president Nicolas Sarkozy, zoals Alex Beam onlangs schreef in de International Herald Tribune in een column met de titel ‘Is your president this cool?’ Cooler ook dan de Russische president en judo-instructeur Vladimir Putin, de muscles from Moscow. Over J.P. Balkenende hier verder geen woord.

Lees verder »

Ally Derks, de directeur van IDFA, bestempelde film al tot ,,een van de mooiste die we dit jaar in de competitie hebben.” De jury van de Joris Ivens Award heeft haar gelijk gegeven. Stranded van regisseur Gonzalo Arijon heeft de belangrijkste prijs van het festival in ontvangst mogen nemen.

Lees verder »

Wat is echt in een documentaire en wat is in scène gezet? Werner Herzog (München, 1943) kan zich er niet druk over maken. ,,Feitelijkheid en waarheid zijn twee heel verschillende dingen”, zegt hij. ,,Anders zou het telefoonboek van Manhattan het boek zijn dat de meeste waarheid bevat: vier miljoen telefoonnummers, vier miljoen verifieerbaar feiten. Maar die vormen bij elkaar nog geen waarheid.’’

Lees verder »

Idfa doet al jaren veel aan muziekdocumentaires en ook dit jaar zijn er weer veel opmerkelijke portetten te zien van muzikanten. Pete Seeger. The Power of Song (Jim Brown) is een lange lofzang op de voorman van de Amerikaanse folkbeweging, die al sinds de jaren dertig muziek maakt en nog altijd actief is. Joy Divison (Grant Gee) is een voortreffelijk portret van de ‘postpunk’-groep uit Manchester die in haar korte bestaan de popgeschiedenis een hele nieuwe wending gaf.

Lees verder »

Idfa is niet alleen een publieksfestival en een ontmoetingsplaats voor documentairemakers, maar ook een filmschool. In de Documentaire Workshop krijgt talent de kans een docmentaireplan te ontwikkelen. In 2004 deed Jeroen van Bergeijk mee aan de workshop en dit jaar wordt zijn debuutfilm vertoond op het festival: Aan ons den arbeid, een mooi,  melancholiek portret van de eerste generatie Marrokaanse gastarbeiders in Nederland.

Lees verder »

Onmogelijk. Zo mooi is de natuur nu ook weer niet. Die achterdocht bekruipt je een enkele keer bij het zien van Earth, een compilatie uit de succesvolle natuurserie Planet Earth, een coproductie van Discovery Chanel en de BBC, die nu van het televisiescherm verhuist naar het bioscoopdoek en in première is gegaan op Idfa. Maar de producenten verzekeren dat er geen enkel digitaal effect voor de film is gebruikt, al lijkt dat soms wel zo.

Lees verder »