Documentairemaakster Mercedes Stalenhoef had enorme mazzel dat de Britse komiek Sacha Baron Cohen voor zijn film. Borat. Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazachstan uitgerekend neerstreek in het Roemeense dorp, waar zij een documentaire aan het maken was. Zo kreeg haar film de titel Carmen Meets Borat. Ook zonder die gebeurtenis had ze een mooie film gehad, want ze had al goede hoofdpersonen gevonden in het dorp. Maar de film is wel veel interessanter geworden door het verhaal van de weerslag van Borats verschijning.

Het dorp Glod stond in Borat model voor het godvergeten gat waar de Kazachstaanse sterreporter vandaan zou zijn gekomen. Zonder dat de Roma in het dorp  precies begrepen waarin ze terecht waren gekomen, werden de dorpelingen afgeschilderd als een bende dronken, incesteuze boerenkinkels.

Die methode deugt natuurlijk van geen kant, al heeft het wel een erg grappige film opgeleverd.  De impact van Borat op het dorp liegt er niet om, en dat geldt ook voor het werk van Stalenhoef. Voor zover pottenkijkers al gewenst waren, na de ervaringen van de dorpelingen met Borat kan Stalenhoef rekenen op grove verwensingen als ze met haar camera over straat loopt. Plotseling wil ook iedereen geld hebben voor ieder kort moment dat ze voor de camera verschijnen, of tenminste een biertje.

Tijdens het bezoek van de filmploeg van Borat was Stalenhoef niet in het dorp (zoveel geluk had ze nu ook weer niet). Maar daarvoor en daarna heeft ze maanden in Glod gefilmd, terwijl het team van Borat welgeteld twee dagen aan het werk is geweest. De figuranten kregen een loon van drie euro voor hun medewerking.

De dorpelingen zijn woedend en beledigd, als ze begrijpen in wat voor film ze terecht zijn gekomen, maar bovenal ruiken ze geld - met zulke enorme armoede kunnen boosheid en  principes niet al te lang standhouden. Stalenhoef laat zien hoe een opgefokte Amerikaanse advocaat zich met de zaak gaat bemoeien en op een megaclaim aanstuurt. Hij wil een aantal dorpelingen meenemen naar Los Angeles, om te protesteren tegen Baron Cohen bij de uitreiking van de Oscars; de mannen krijgen echter geen visum voor de VS en komen terecht bij het Londense kantoor van filmmaatschappij Fox, waar ze timide een petitie proberen aan te bieden.

Dat zijn allemaal prachtig scènes, maar de film die Stalenhoef oorspronkelijk wilde maken ligt erdoor helemaal uit het lood, en ze lijkt het evenwicht nooit meer helemaal te hebben teruggevonden. Ze was namelijk in Glod om een portret te maken van de 17jarige Carmen, een dochter van een van dorpsleiders, afkomstig uit een gezin dat het net wat breder heeft dan de andere inwoners van het plaatsje.  Carmens droom om naar Spanje te vertrekken en daar een beter leven te beginnen, en haar aarzeling om zich te binden aan een jongen in het dorp; dat was het oorsponkelijke onderwerp van de film.

Haar verhaal en het verhaal rond Borat passen niet helemaal op elkaar. Carmen en Borat ontmoeten elkaar niet echt. Misschien was dit wel een betere film geworden als Stalenhoef niet Carmen, maar haar welbespraakte, ambitieuze, zorgzame maar ook weinig realistische vader, tevens woordvoerder van het dorp in de zaak tegen de komiek, als hoofdpersoon had genomen. Dan was de film meer een eenheid geweest, minder rommelig. Nu zitten er veel te veel losse eindjes in en onbeantwoordde vragen: hoe is het precies afgelopen met de schadeclaim? Waar komt dat ene vriendje van Carmen ineens vandaan, en waar is de andere precies gebleven? Sommige wendingen in het verhaal gaan veel te snel, alsof Stalenhoef gewoon tijd tekort kwam aan het einde.

Het materiaal blijft geweldig , zowel het portret van de innemende Carmen als het tragikomische Boratverhaal, ook al zit het elkaar enigszins in de weg. De kijker gaat een beetje houden van Carmen, haar vader en haar grootvader. Hopelijk gaat Stalenhoef nog een keer terug naar Glod om te laten zien hoe het verder met haar hoofdpersonen is gegaan.

Dit verhaal is geplaatst op vrijdag 28 november 2008 om 21:57 uur.