Straatbarbecues associeer ik met Amerika. Nederland is te koel. Dat geldt zowel voor het klimaat als voor de inwoners. Maar de voornaamste reden dat het straatfeest in Europa minder voorkomt, is dat Europeanen zich in het verleden minder hoefden in te spannen voor sociale samenhang. Tot in de jaren zeventig wist bijna iedereen waar hij bij hoorde, ook al was dat soms met frisse tegenzin. Lees verder »
Eerlijk gezegd wist ik tot deze week niet wat ze waren, de Millenniumdoelen. De bijeenkomst in het Koninklijk Instituut voor de Tropen in Amsterdam van afgelopen donderdag was eraan gewijd: ‘Millenniumdoelen en toerisme.’ Met subsidie van de nationale commissie voor internationale samenwerking, het NCDO. Ik had wel over die doelen gehoord. Ze klinken bijbels en komen voort uit een wereldconferentie van de VN in het zonnige jaar 2000, voor de internetkrach en de terreuraanslagen in Amerika en Europa. De doelen hebben met ernstige armoede te maken, een probleem dat in vorige millennia nooit is opgelost. Maar in het jaar 2000 hadden 189 landen afgesproken om het in vijftien jaar te doen. Dat gebeurt vaker als internationale delegaties in een conferentieoord vastzitten en op huis aan willen. Lees verder »
Onderweg naar een onderwijsbijeenkomst in Den Haag was ik al een kop aan het verzinnen: ‘Ook de schoolrector doet een greep in de staatskas’ bijvoorbeeld. De nieuwe beloningsleidraad van de organisatie van schoolbestuurders voor het voortgezet onderwijs, de VO-raad, is een flinke duw omhoog. De schalen voor schoolbestuurders die de cao willen verlaten, gaan van een maximum van 92.000 euro in schaal A tot en met 174.000 euro per jaar in schaal G. De meerderheid zou in aanmerking komen voor klasse C, die tot 111.000 euro gaat. En dat is nog maar het begin. Lees verder »
Voor de kinderen die uit het gymnasium zijn geloot, is er een schrale troost. Op gymnasiumafdelingen van scholengemeenschappen zijn de klassen voor Latijn en Grieks meestal kleiner. Een lesgroepje van vijftien leerlingen is daar niet ongewoon. Bij een scholengemeenschap vallen de ongemotiveerde leerlingen namelijk gewoon af en doen ze atheneum. Maar leerlingen op één van de 37 zelfstandige gymnasia in het land moeten minstens één klassieke taal met zich meeslepen tot het eindexamen. Anders moeten ze naar een andere school en dat willen ze niet. Lees verder »
Als er één man door schuld wordt gekweld, is het wel Jan Pronk, vierdubbel gepensioneerd als VN-topman, Kamerlid en minister voor Ontwikkelingssamenwerking in twee kabinetten. Hij was daarom de perfecte tegenpool voor de Franse denker Pascal Bruckner, schrijver van Tirannie van het berouw; essay over het Europese masochisme’. Het maandagavonddebat in Felix Meritis tussen de twee was georganiseerd door het Blaise Pascal instituut van de Vrije Universiteit van Amsterdam. Twee wereldbeelden tegenover elkaar. Een steile prediker tegenover een schrijver van geparfumeerde metaforen. Een man in strak donker pak met waarschuwende donkere wenkbrauwen onder een goudkleurig brilmontuurtje tegenover een 59-jarige literair filosoof met jong gerangschikte losse haren en een open boord. Dat beloofde wat. Lees verder »
Op de koe na ken ik geen vee dat zo ruim leeft als de Nederlandse nerts. Niet dat nertsen vrij zijn, maar ze lijden minder onder het euvel van de intensieve veehouderij. Geen krappe kooien of benauwde stallen, geen moorddadige pikorde of afgeknipte snavels, geen onverdoofd castreren, geen martelgang in vrachtauto’s naar slachterijen waar de dieren op zijn van de zenuwen omdat ze de dood al op kilometers afstand hebben geroken. Lees verder »
Zou een tijdschrift voor mannen ooit Lof kunnen heten? Dat lijkt me sterk. Zo’n titel is bedoeld om publieke complimentjes te geven aan een groep die tekort zou zijn gedaan, in dit geval ‘ambitieuze moeders’. Het blad Lof is het Nederlandse equivalent van het Amerikaanse maandblad met de meer nuchtere titel Working Mother. Lees verder »
In Rotterdam worden rond Kerstmis sommige buurten getrakteerd op een vleugje dennengeur. Met complimenten van de schoonmaakdienst die dit parfum door het water mengt. Dat is nog eens wat anders dan de walm van rotte eieren die soms uit de haven waait. Aan die stank zou ik de voorkeur geven, want ik word niet graag bij de neus genomen. Maar dat is toch de nieuwe richting van de bestuurskunde. Als bestuurders de omstandigheden niet beheersen, kunnen ze in ieder geval greep proberen te krijgen op de gevoelens daarover. Lees verder »
Sinds een paar maanden leeft Loes Kranenburg van het inkomen van haar partner. Niet dat ze is ontslagen, maar ze wordt domweg niet meer betaald voor haar werk. Ze is namelijk vrij gevestigd psychiater. Niet dat die hebben gestaakt, maar sinds kort worden ze betaald door de zorgverzekeraars en niet meer door de volksverzekering AWBZ. Die zorgverzekeraars hebben de nieuwe declaratiemethode nog niet onder de knie. Ze moeten al die gevreesde diagnosebehandelcombinaties van dokters nog in de computer invoeren, de zogenoemde dbc’s. De verzekeraar vindt dat de psychiaters best een half jaartje kunnen wachten. Ze nemen maar een extra hypotheek. Lees verder »
De topman had zich versproken. „De slechtste tien procent van de Nederlandse dokters moeten maar naar België worden gedeporteerd”, grapte Mike Leers, voorzitter van de raad van bestuur van zorgverzekeraar CZ naar aanleiding van een discussie over het uitdelen van cijfers aan artsen. Lees verder »