Het openbaar maken van de 92.000 rapporten, verslagen en andere documenten over de oorlog in Afghanistan doet regelrecht denken aan de publicatie van de Pentagon Papers, in juni 1971 over Vietnam. Toen was het Daniel Ellsberg, employé van de RAND Corporation en adviseur bij het Pentagon die zevenduizend geheime documenten naar The New York Times en The Washington Post lekte. Deze keer komt de openbaring voor rekening van Julian Assange, oprichter van WikiLeaks, een online publicatie die zich specialiseert in het publiceren van documenten die de overheden geheim willen houden. En weer is het The New York Times die verantwoordelijk is voor verdere verspreiding, deze keer samen met Der Spiegel en the Guardian. Drie papieren publicaties. De twee klokkenluiders zijn op internet te zien bij Larry King Live, in een fragment dat Ellsberg op zijn blog heeft overgenomen. Een paar historische minuten. Assange alleen is te vinden op de website van CNN. Daar vergelijkt hij delen van het gepubliceerde materiaal met documenten van de Stasi; misschien niet altijd betrouwbaar, wel belastend.

Lees verder »

Als de media, de populaire en de serieuze, de gedrukte en de draadloze de helft van hun ruimte en tijd aan het voetballen hadden besteed, zou het volk dan minder goed op de hoogte zijn van de drama’s in Zuid-Afrika en de feestelijkheden in Amsterdam? Niet waarschijnlijk. Maar dit is een ouderwetse, een theoretische vraag. Bij dit wereldkampioenschap – zoals bij alle eigentijdse mega-evenementen – gaat het niet meer alleen om wat het nieuws is, en daarna, wat er omheen te zien is, wat er te beleven valt. Van minstens evenveel belang is, hoe de massa zichzelf ziet. En van haar eigen aanblik kan de massa niet genoeg krijgen. De bevrediging van die honger naar het eigen beeld wordt deel van het drama. Wij stonden daar met ons honderdduizenden, dat was de grootste menigte ooit. Er vlogen vijf helikopters boven ons hoofd. Het centrum was onbereikbaar. Alles was enormer dan alles wat het land ooit heeft gezien. Het aantal lege flessen na het feest op het Museumplein brak alle records. We zijn nog nooit zo blij geweest. Dat wil het publiek in zijn krant lezen, op de televisie in de herhaling zien, napraten, dan op internet er nog flink ruzie over zoeken.

Lees verder »