Er gaat geen dag meer voorbij zonder twee soorten nieuws uit Afghanistan. Het gaat daar niet goed, de Talibaan hebben het initiatief heroverd, ze zijn er aan de winnende hand. En: er is licht aan het einde van de tunnel, mits het Westen meer troepen stuurt en zijn strategie en tactiek verandert.

Goed beschouwd is het oud nieuws, met dien verstande dat we van de rooskleurige vooruitzichten die een jaar of twee, drie geleden nog golden, geleidelijk de bittere werkelijkheid zijn ingeleid. De bevelhebbers ter plaatse hebben van de ervaring geleerd, en bij gebrek aan positieve resultaten hebben ze geen andere keuze dan de naakte waarheid met het publiek te delen. Het gevolg is dat er een omslag in de publieke opinie ontstaat.

Lees verder »

Weer twee Nederlandse soldaten gesneuveld in Afghanistan. En dan de gebruikelijke reacties van respect en medeleven, de verzekering dat hun inzet niet vergeefs is geweest en dat het volk achter de troepen blijft staan. Het hoort zo, het zal allemaal gemeend zijn. Maar er ontbreekt iets. We zijn in Afghanistan als lid van de NAVO, hebben in Uruzgan zelfs een ‘leidende rol’, maar toch is de regering erin geslaagd te doen alsof het eigenlijk om een bilaterale verhouding tussen Uruzgan en Nederland gaat. Wij hadden daar een opbouwmissie, we sloegen waterputten en bouwden scholen, we volgden de inktvlekstrategie waardoor onze heilzame invloed langzaam maar zeker werd uitgebreid. De Afghanen waren er ontvankelijk voor en onze bondgenoten een beetje jaloers. Toen bleek dat de Talibaan zich hadden gereorganiseerd. De opbouwmissie veranderde in een vechtmissie. Er sneuvelden meer Nederlanders, maar dat bracht geen verandering in de visie van de regering. Nog altijd denken we dat we daar bilateraal bezig zijn en al doende onze bondgenoten een voorbeeld geven. Lees verder »