Het succes van de surge
Is de surge, de versterking van de Amerikaanse troepen met tegen de 30.000 man onder leiding van generaal Petraeus, een succes? Het hangt ervan af wie het antwoord geeft.
In 2006 woedde in Irak een burgeroorlog. In de chaos sloegen misdadigers hun slag. De opbouw van een nationaal leger leek te stranden in corruptie en desertie. De tussentijdse verkiezingen in dat jaar werden beschouwd als een referendum over Irak en de Republikeinen verloren. Een speciale commissie onder leiding van James Baker die in de regering van Bush sr. minister van Buitenlandse Zaken was geweest, kwam tot de conclusie dat een surge moest worden afgeraden.
De president liet zich door dit alles niet van zijn nieuwe plannen afbrengen. De surge ging door en voor- en tegenstanders zijn het er nu min of meer over eens, zij het in uiteenlopende toonaard, dat de onderneming geslaagd is. Daarmee hebben de Republikeinen en in het bijzonder de neoconservatieven een krachtig argument in de verkiezingsstrijd gekregen.
Een goed voorbeeld van hoe dit wordt gebruikt, geeft David Brooks, de conservatieve columnist van The New York Times. Geschiedenis, schrijft hij, is een ingewikkelde zaak. Een eigenschap die onder bepaalde omstandigheden de oorzaak van een ramp kan zijn, blijkt in een andere situatie een zegen. En nu is het de beurt aan de arrogante tegenstanders van de oorlog om te ervaren hoe het is om door het stof te kruipen. Nu moeten ze toegeven dat Bush, die sukkel, ook nog tot iets goeds in staat is. De dappersten zullen misschien zelfs toegeven dat, als Amerika zich toen, in 2007, uit de chaos had teruggetrokken, de wereld er slechter aan toe was geweest dan vandaag. Dat het nu weer goed gaat is aan de koppige moed van de president te danken.
De politiek is een bedrijf dat zonder haat, rancune en leedvermaak niet mogelijk is. En in één opzicht heeft Brooks gelijk. Nadat in de loop van drie jaar het bevrijde Irak in een bloedige chaos was veranderd, heeft de surge het land weer vooruitgeholpen.
Geschiedenis is een ingewikkelde zaak, dat is waar. Het is een verhaal dat nooit tot een afgeronde, onbestreden conclusie zal komen. Maar wie één keer liegt, blijft een leugenaar en wie één keer bewust de waarheid vervormt om zijn doel te bereiken, blijft een misleider.
In het voorspel tot de oorlog in Irak hebben Bush en zijn neo’s alles gedaan om de wereld ervan te overtuigen dat Saddam Hussein massavernietigingswapens had, banden met Al-Qaeda onderhield, uranium in Niger wilde kopen. Allemaal bewezen onzin. De oorlog begon onder valse voorwendselen. In vijf en een half jaar hebben meer dan honderdduizend Irakezen het leven verloren, zijn er twee miljoen gevlucht, en zijn meer dan vierduizend Amerikaanse soldaten gesneuveld.
In de voorbereidingen tot de preventieve oorlog heeft de Amerikaanse regering het Atlantisch bondgenootschap zwaar beschadigd. De Fransen en Duitsers wilden niet meedoen, gaven er de voorkeur aan het Irak van Saddam Hussein in containment te houden, een beleid dat toen al twaalf jaar met succes was gevolgd. Ze werden door de media van de Bushisten plat en ongenadig uitgescholden.
De oorlog gaf de Amerikaanse wereldpolitiek nieuwe prioriteiten. De strijd tegen Al-Qaeda in Afghanistan werd als gewonnen beschouwd, de wederopbouw van dit land werd verwaarloosd. Zeer voorbarig. Sinds jaren vechten de Amerikanen en de troepen van de NAVO tegen de gereorganiseerde Talibaan. In de International Herald Tribune van vandaag staat een politieke tekening. Bush heeft het verhuisbericht van Al-Qaeda gekregen. Osama steekt zijn hand op, in de andere houdt hij een bom. ‘Kom bij ons op bezoek. We wonen nu in Pakistan’. Het is niets anders dan theorie, maar probeer je voor te stellen hoe Afghanistan er nu aan toe zou zijn als al het geld en de energie dáár was geïnvesteerd in plaats van in Irak.
Het succes van de surge wordt, zoals uit de column van David Brooks blijkt, gebruikt om ten behoeve van de Republikeinen de geschiedenis te herschrijven. Hij is de enige niet. De media van Rupert Murdoch, Fox News, The Wall Street Journal, de New York Post voeren met stijgende intensiteit een campagne om het complex-Irak als een doorslaand historisch succes van de president te verkopen. Zullen de kiezers zich door dit revisionisme laten overtuigen?
Op nummer twaalf van de bestsellerslijst van The New York Times staat het boek The Prosecution of George W.Bush for Murder, geschreven door Vincent Bugliosi. Hij is een in Amerika bekend jurist, heeft naam gemaakt als openbaar aanklager in het proces tegen Charles Manson en een boek geschreven over O.J. Simpson die volgens hem in de gevangenis hoort. Nadat het Hooggerechtshof Bush bij het staken van de stemmen en de opperste verwarring in Florida aan zijn eerste ambtstermijn had geholpen, heeft hij een essay geschreven, None Dare to Call It Treason, waarin hij betoogt dat de vijf opperrechters die vóór hadden gestemd, in de cel zouden zitten als er een wet tegen het stelen van de verkiezingen was geweest. Alleen doordat het Congres nooit heeft kunnen vermoeden dat er zoiets zou gebeuren, is er geen wet en lopen ze vrij rond. Maar, schrijft Bugliosi herhaaldelijk, misdadigers blijven ze. Nu is hij van mening dat het tot een impeachment moet komen en dat de president wegens moord terecht moet staan.
Is Bugliosi een scherpslijper? Het is maar van welke kant je het bekijkt. Tot eventueel het tegendeel is bewezen, moet je aannemen dat de president te goeder trouw gehandeld heeft. Maar dat zegt niets over zijn staatsmansintelligentie.
Laten we afspreken dat de surge een succes is. Dan doet het denken aan het Turkse spreekwoord waarin erop wordt gewezen dat een stilstaande klok toch nog altijd tweemaal per etmaal gelijk heeft.
donderdag 3 juli 2008, 15:42 uur
Bugliosi is geen scherpslijper, tenzij je iemand die uiterst pijnlijke waarheden verkondigt een scherpslijper belieft te noemen. Je hebt Realpolitik en je hebt Realpolitik. De eerste noem ik ‘handelen naar de realiteit, en naar bevind van zaken’, wat bijvoorbeeld inhoudt dat je de dialoog met zeer onwelgevallige leiders op gang moet houden en via moeizame compromissen het beste ervan moet zien te maken (wellicht tegen je eigen geweten in). De tweede variant echter is dat wat Bush, Blair, Balkenende, Koizumi, Aznar, en nog wat van zulke lieden op hun conto hebben: bewust liegen, liegen, en nog eens liegen (‘scaremongering’); op scholastieke wijze eindeloos rommelen met VN-resoluties, bevoegde wapeninspecteurs vlak voor het afronden van hun missie terugtrekken (Blix, El Baradei), de methode van ‘embedded journalism’ introduceren, marteling als geoorloofde krijgsmethode toelaten (met de handtekening van Alberto Gonzalez), enkele tienduizenden huurmoordenaars van de firma Blackwater meenemen (omdat die nergens ‘accountable’ voor gehouden kunnen worden), en honderden contracten uitgeven voor de herbouw van bruggen en wegen die nog gebombardeerd moeten worden (hoorde ik daar iemand ‘Roland Balkenende en Tenaris’ fluisteren?).
Bij dit alles vergeleken heeft enige succesvolle ‘surge’ nul en generlei betekenis – het is een schaamlap om volkomen immoraliteit te bedekken. De ‘Coalition Of The Willing’ heeft in het licht van de geschiedschrijving na ons op elk denkbaar gebied verloren, wat men in de hogere kringen ook beweert.
Nog twee opmerkingen: het is te hopen dat Amerika weer méér journalisten van het kaliber Seymour Hersh zal krijgen, die in ‘The New Yorker’ het schandaal rond de Abu-Ghraib-gevangenis openbaar maakte, met harde feiten en niets verhullende foto’s onderbouwd. En ten slotte wordt door onafhankelijke bronnen het aantal vermoorde Iraakse burgers in die oorlog heel veel hoger geschat dan 100.000; als ik het me goed herinner kwam het gezaghebbende medische tijdschrift ‘The Lancet’, met zeer uitvoerige statistische technieken, op minimaal het vijfvoudige daarvan, mogelijk oplopend tot één miljoen; en dan heb ik het nog niet eens over het aantal voor immer vermisten.
Surge of geen surge: de Irak-invasie is een humaan schandaal van de allergrootste proporties, en de geschiedenis zal ongenadig oordelen over Bush en zijn collaborateurs (‘et tu, Balkenende!’).
zondag 6 juli 2008, 15:33 uur
“Het is maar van welke kant je het bekijkt” is van toepassing op het nut en slachtoffer-en schade saldo van alle huidige geweldsexpedities.
Wie moeten we geloven? Is dus een belangrijk thema wat de heer Hofland aansnijdt.
Ik sluit mij qua oordeel over de inval in Irak aan bij Frank Lenssen reactie 1.
Bush heeft al eerder te vroeg gejuicht en Balkenende, Van Middelkoop en Verhagen juichen ook continu te vroeg over Afghanistan.
Zolang er zo weinig onpartijdige feiten van onafhankelijke journalisten en waarnemers zijn moeten we het ergste vrezen.
De logica en de geloofwaardigheid in de berichtgeving staan voorlopig niet aan de zijde van de USA,GB , NL de NAVO en de embedded “journalistiek”.
Oorlog is complex, chaotisch, onbetrouwbaar, misleidend en er worden bewust en onbewust grote fouten gemaakt. Militaire hoera-berichten moeten dan ook met een vergrootglas bekeken worden en zullen altijd een keerzijde hebben.
Juist die keerzijde ontbreekt in de officiëele berichtgeving.
Jammer dat de NRC geen onafhankelijke oorlogscorrespondenten in de oorlogsgebieden heeft. Ik vermoed alleen embedded “journalisten”.
Zoals Arnold Karskens terecht opmerkt je hebt journalistiek en je hebt embedded. ( Embedded journalistiek bestaat niet ).
Onafhankelijke oorlogsberichtgeving is in ons landsbelang.
vrijdag 11 juli 2008, 12:31 uur
De Navo is inderdaad zwaar beschadigd in de aanloop naar de Irak-oorlog, en dat is een ernstige zaak. Nog veel dramatischer echter vind ik de – in het stuk niet benoemde -, bijna fatale dreun die de VN hierbij heeft opgelopen.
Het zou mij heel wat waard zijn in een wereld te wonen die regimes als die van Robert Mugabe en Sadam Hoessein niet zou accepteren. Met een aangepaste VN als een soort van wereldregering, of wereldparlement, als hoogste rechter. Het uiterst frustrerende proces dat deze wereld tergend langzaam dichterbij bracht (er waren al grote VN-successen geboekt bij de breed gesteunde eerste golfoorlog en de inval in Afganistan als voorbeelden, en er werd onder Koffi Anan gestudeerd op afschaffing van het Veto-recht wat het Utopia dichterbij zou brengen) is bruut de nek omgedraaid door het introduceren van “the coalition of the willing” door Bush/Blair c.s., en heeft naar mijn gevoel hierdoor een achterstand opgelopen van minstens 20 jaar; de weg via de VN voor het oplossen van internationale geschillen is weer facultatief geworden.
Daarom vind ik ook dat de beslissing van Balkenende I tot deelname aan de “coalition”, en de goedkeuring daarvan door het Nederlandse parlement, letterlijk, onvergevelijk en de grootste misstap op internationaal vlak van de laatste 50 jaar (met Srebrenica als goede tweede). Temeer daar Nederland nog wel in de grondwet als doelstelling geformuleerd heeft het Internationaal Recht te willen bevorderen. De verdediging van deze beslissing was/is om te janken zo schunnig (eerdere VN-resoluties en het gedrag van Sadam rechtvaardigden de oorlog, daarmee was goedkeuring door de VN facultatief geworden), en het feit dat Balkenende drie kabinetten later nog steeds de touwtjes in Nederland in handen heeft berooft mij van alle vertrouwen in de Nederlandse politiek en, wat veel erger is, de Nederlandse kiezer. Wanneer kunnen we de enquête verwachten, Wouter?
zondag 13 juli 2008, 21:15 uur
Hoe graag ik mij vaak ook vind in de opinies van de heer Frank Lenssen (1), mij is het te veel eer om de heer Balkenende zelfs maar met Brutus te associeren. Om meerdere redenen, waarvan de belangrijkste is dat althans Brutus geloofde in de republiek, zoals hij met vele Romeinen die graag zag. De heer Balkenende zie ik niet als republikein en allerminst als democraat en zeker niet van het ethische kaliber dat althans Brutus kennelijk had.
Hierboven werd David Brooks, de conservatieve columnist van The New York Times. geciteerd:
“Geschiedenis,” schrijft hij, “is een ingewikkelde zaak. Een eigenschap die onder bepaalde omstandigheden de oorzaak van een ramp kan zijn, blijkt in een andere situatie een zegen.” Want de stilstaande klok wijst tweemaal daags de juiste tijd aan! De meeste lopende klokken evenwel nooit!
Op die manier is de buitenlanpolitiek van Bush cum suis althans 2 x in een etmaal een succes, ergo ook die van Balkenende en zijn volgelingen.
Met een dergelijke wijze van ‘spindoctoring’ kan je dus ook, zoals het VDA in Nederland vrijwel altijd in het centrum van de macht, dus ‘in het zadel’ blijven. En in de VSA meestal ook. Want de kiezers hebben geen geheugen en kiezen geen verleden. Alleen toekomst. Brutus echter is ‘de geschiedenis ingegaan’. Als de enige genoemde moordenaar van Romes grootste generaal.