Reacties op: Machtig Iran

Door: H.S.H.Hendriksen.

H.S.H.Hendriksen. — Fri, 04 Jul 2008 06:45:21 +0000

Nou nou,wie gelooft de Amerikanen?Ik vergeet de schaamte van Pouwel niet,toen hij de z,g foto,s toonde,vooraf gaand aan de oorlog in Irak,hij zat zich letterlijk kapot te schamen,het was niet zo,n verassing dat hij snel van het toneel verdween ,achteraf.
Wat is er werkelijk aan de hand in het midden oosten?.
De gevolgen zijn voor iedereen in het westen merkbaar,en Brown hier in GB,kan misschien net zo veel poen scoren als zijn voorganger Blair,schaamteloze houding,als men bedenkt,dat de Irak oorlog,gebaseerd is op grove leugens.

Door: Jan Wijenberg

Jan Wijenberg — Tue, 24 Jun 2008 16:05:19 +0000

Zoals altijd heb ik ook deze column van 18 juni jl. met grote belangstelling en voornamelijk instemming gelezen. Graag vraag ik evenwel Uw aandacht voor één passage: “President Ahmadinejad verzekert bij hoog en bij laag dat hij alleen vreedzame bedoelingen heeft. Tegelijkertijd wil hij Israël van de kaart vegen [...]” Dat heeft de Iraanse president nooit beweerd. Hij heeft gezegd, dat dit regiem zal verdwijnen zoals ook de Sovjet-Unie, het Apartheidsregiem en de Shah van Perzië zijn verdwenen. (Desgewenst kan ik U de letterlijke tekst in het Farsi en de vertaling toezenden.) De Iraanse Voorlichtingsdienst heeft geblunderd door het onjuiste verhaal de wereld in te helpen. De Westerse wereld heeft niet nagelaten deze fout tot op het bot uit te benen. Het komt als onverstandig voor om aan de Amerikaanse en Israëlische oorlogsretoriek bij te dragen door deze ‘blooper’te herhalen. U besluit Uw column met: “Onder deze omstandigheden blijft alleen de diplomatie over en de hoop dat Ahmadinejads bewind aan zichzelf ten onder zal gaan. Zo is het ook de Sovjet-Unie vergaan. Dat heeft veertig jaar geduurd.” Opmerkelijk.

Jan Wijenberg
oud-ambassadeur

Door: Frank Lenssen

Frank Lenssen — Wed, 18 Jun 2008 17:18:52 +0000

‘Wel is de Amerikaanse regering er zeker van dat in Iran aan de bom wordt gewerkt’. Wel, hoe betrouwbaar de zekerheden van de regering-Bush zijn hebben we in 2003 mogen ervaren; toen was men ook nogal zeker van de aanwezigheid van bepaalde wapens.
De geschetste situatie is inderdaad die van een Catch-22-karakter. Hoe je het probleem ook wil aangaan, het resultaat ziet er onheilspellend uit. Het hele verhaal sinds 11 september 2001 heeft het karakter van een Griekse tragedie: duistere krachten drijven een niet al te snuggere president Bush tot onbezonnen acties die uiteindelijk door het Westen niet meer tot wat voor goed einde dan ook gebracht kunnen worden. Bush had de sympathie van de hele wereld vlak na de aanvallen in New York, ondanks het feit dat hij een zwakke president is. Na half werk in Afghanistan, waar het bewind van gestoorde fundamentalisten vervangen werd door dat van tribale krijgsheren met gigantische inkomsten uit de produktie van opium, en waar om raadselachtige redenen Osama Bin Laden niet gevonden kon worden, was er het onzalige idee om Irak binnen te vallen. En dat na een serie drogredenen die al wereldwijd ontmaskerd waren vóórdat er één schot gelost was. Chérie Blair mag dan nu in haar autobiografie betogen dat haar echtgenoot ‘toch wel heel erg getwijfeld heeft toen’, dit laat onverlet dat Blair willens en wetens gebruik maakte van volstrekt amateuristisch bronnenmateriaal om zijn steun te onderbouwen. En dus zitten we, met dank aan Balkenende, nu al ruim vijf jaar met onoverzichtelijke ellende in Irak (ik noteer nog even dat gisteren weer vijftig doden te betreuren waren bij een aanslag op de markt van Baghdad).
Als het niet zo treurig was zou je Bush kunnen zeggen: ‘another fine mess you’ve gotten us into’ (aldus Oliver Hardy tegen Stan Laurel).
Het ergste is dat alle betrokkenen in het Westen vooraf steeds weer opnieuw door ervaren analisten erop gewezen zijn dat ze geen idee hadden in wat voor wespennest, wat voor chaos ze zich potentiëel begaven. Blijkbaar zijn niet al te slimme regeringsleiders niet in staat van de geschiedenis te leren. En de ontstane situatie lijkt in geen enkel opzicht op de Koude Oorlog, toen twee grote kernmogendheden elkaar via afschrikking in een houdgreep hielden, en toen China zich, een geschiedenis van millennia getrouw, afzijdig hield. Die tijd is definitief voorbij. Er is een nieuwe instabiliteit die in principe decennia kan duren – en dan laat ik gemakshalve achterwege dat India en Pakistan so wie so een paar apart vormen waar niemand goed raad mee weet.
Wie dan ook compromissen en uitkomsten moet gaan brengen, ik benijd hem niet.