Zondagavond is de speelfilm Platoon, het meesterwerk van Oliver Stone, weer eens door de televisie uitgezonden. Dat hebben we aan Veronica te danken. Waarom juist nu? Omdat in Den Haag binnenkort beslist wordt over de verlenging van de Nederlandse vecht- en opbouwmissie in Afghanistan? En omdat het nooit kwaad kan als onze politici zich er weer eens van overtuigen hoe een echte oorlog eruit ziet, voor ze besluiten of ze onze jongens nog twee jaar in een dergelijke omgeving willen laten blijven? Het zou goed zijn als Veronica deze overweging bij haar keus een rol had laten spelen. Je weet zoiets nooit.
Lees verder »

In Irak is vorig jaar door Amerikaanse soldaten een vijftienjarig meisje verkracht, daarna met haar familie vermoord en verbrand. Een Amerikaanse soldaat die hoopt later in Hollywood carrière te maken, houdt een videodagboek bij. Hij wordt door Irakezen ontvoerd en onthoofd waarbij de beulen ‘Allah is groot’ roepen. Een Irakees gezin, waarvan de vrouw zwanger is, nadert in de auto een Amerikaanse controlepost. De chauffeur, waarschijnlijk analfabeet, begrijpt niet waar hij moet stoppen. De soldaten openen het vuur. De inzittenden overleven het niet. Een sergeant waarschuwt zijn peloton, niet in een vuilnishoop langs de weg te rommelen omdat er explosieven in verborgen kunnen zijn. Dan struikelt hij, komt terecht in een oude stoel en vliegt in de lucht.
Lees verder »

Mocht u voor 16 februari nog in New York komen, verzuim dan niet even langs de hoek van de 54ste Straat en Park Avenue te lopen om daar dertig schapen zonder kop, een dode haai, driehonderd worstjes en twee dode duiven te bezichtigen. De schapen op sterk water en aan een infuus. En in kleine kastjes terzijde nog allerlei pillen en drankjes. En in een open laatje een paar bloederige scharen en messen. Het maakt niet uit hoe laat u komt, want het geheel staat aan de straat in een grote glazen zaal die het hele etmaal fluorescerend verlicht wordt. Gegarandeerd, zoiets hebt u nog nooit gezien. U staat paf. Volgens de Grote Van Dale betekent paf staan: stomverbaasd zijn. Dit is meer. Paffer kan het niet. Allerpafst. Lees verder »

Langzaam groeit het vermoeden dat het in Irak de goede kant opgaat. Minder zelfmoordaanslagen, minder lijken op straat, in Bagdad keren de mensen terug naar hun oude buurten. Het is nog niet wat het zou moeten zijn, maar er is licht aan het einde van de tunnel. Hoe komt dat? Er zijn een paar verklaringen. Het is mogelijk dat de Irakezen zelf een etnische zuivering hebben uitgevoerd en nu, walgend van de chaos, terugkeren naar een ordelijk bestaan. Volgens een andere theorie hebben de Amerikanen ‘hun les geleerd’. Vorig jaar werd de architect van de oorlog, minister van Defensie Rumsfeld, vervangen door Robert Gates. Er werd ook een nieuwe opperbevelhebber benoemd, generaal Petraeus. Besloten werd, een versterking van 35.000 man naar Irak te sturen. Dat was de ‘surge’, en die heeft succes gehad. En dan is er nog een derde verklaring. De Amerikanen hebben informele akkoorden gesloten met groepen opstandelingen en benden van moordenaars. Een beschrijving van deze samenwerking staat in The New Yorker van 19 november. Een wankele alliantie noemt de schrijver, Jon Lee Anderson het. Lees verder »

Staat Pakistan op de drempel van een burgeroorlog en kan die alleen nog met de allerradicaalste maatregelen van generaal Musharraf worden voorkomen? Of wordt deze ramp door het afkondigen van de noodtoestand juist naderbij gebracht? Niemand weet het. De hele dag laat CNN zien hoe keurige heren – advocaten, leiders van de oppositie, studenten – door gehelmde agenten in getraliede boevenwagens worden geranseld. Op een paar duizend gevangenen extra zijn de gevangenissen niet berekend, maar het arresteren gaat door. President Bush heeft Musharraf de dringende raad gegeven, zijn uniform voor een burgerpak te verwisselen, de democratie te herstellen en op tijd, d.w.z. 15 januari verkiezingen te houden. Daarbij is het tot dusver gebleven. Geen strafmaatregelen. Bush laat zijn kameraad niet in de steek. Lees verder »

Zouden er nog Nederlanders zijn die onomstotelijk geloven dat ze in een ‘mooi land’ wonen? Laten we ons eerst afvragen wat er onder een ‘mooi land’ wordt verstaan. Stad en landschap zoals dat door onze schilders in de Gouden Eeuw is geschilderd. Ja, mooi, maar het komt nooit meer terug. Nederland tegen het einde van de negentiende eeuw, gezien door de ogen van Claude Monet. Tuinhuizen aan de Zaan, Amsterdamse stadsgezichten, een molen en de bloeiende bollenvelden bij Rijnsburg. Ook mooi, maar als je die schilderijen nu bekijkt, krijg je het gevoel dat er al een vleugje toerisme in zit. De Industriële Revolutie is in volle gang, de industrieschilders zijn in opkomst. Bij ons Herman Heijenbrock, Johan Hendrik van Mastenbroek. Ze schilderen fabrieken, ijzergieterijen, een stoomlocomotief in volle vaart, stations, de haven van Rotterdam. De rosse gloed en de moderne drukte van een eeuw geleden. Ook heel mooi, al was het voor de arbeider geen pretje. De arbeiders komen hier als magere zwoegers aan hun trekken. Lees verder »