18 mei 2012 ontpopte zich als een Zuid-Afrika-dagje. ’s Ochtends vroeg al stond de importeur van Reyneke op de stoep met de fles Reserve White 2010 die nog aan de proefcollectie ontbrak.

Later die dag wipten wijnmakers Niels Verburg van Luddite (Walker Bay) en Willie de Waal van Scali (Voor-Paardeberg) even binnen. Ze bleken op tournee met hun Nederlandse importeur. Op het moment van lezen (er van uitgaand dat u dat op zaterdag 19 mei doet) zijn zij in Venlo om daar een proeverij te geven. Over beide producenten heb ik al eens iets geschreven. Laatstgenoemde stond zelfs vorige week zaterdag

Lees verder »

Onalledaagse druiven breken de sleur van de wijnschrijver een beetje. Na sloten Chileense cabernet sauvignon, Australische shiraz of Zuid-Franse chardonnay die nu mijn proeftafel annexeren vanwege de productie van mijn nieuwe boek, snak je gewoon naar iets wat de hersencellen en de smaakpapillen een beetje door elkaar schudt.

En die zijn nog aan het bijkomen van de Winzerhof Stahl Scheurebe 2011 uit het Duitse Franken (consumentenadviesprijs € 12,95) die ik van de week proefde. Eentje die als naam ‘Flashback’ had meegekregen van zijn baas.

De Scheurebe is dan ook een druif die bijna een eeuw geleden bedacht is door de Duitse professor Scheu die in 1915 een verbeterde versie van de silvaner wilde maken. Eentje met meer geurexpressie, beter bestand tegen de vorst en minder ziektegevoelig. Het grote succes bleef echter uit. Moeilijke druif. Lastig in het dagelijks gebruik. Deed het alleen goed op percelen

Lees verder »

‘Frisse riesling en krachtige shiraz uit één gebied….Dat is toch uniek? In ieder geval, ik zie het ze in de Moezel niet doen.’ Een paar jaar leden tekende ik deze woorden op uit de mond Simon Osicka toen ik op bezoek was in Clare Valley. Osicka is de wijnmaker/manager van Leasingham Wines en verantwoordelijk voor een boutique winery uit het boutique wijnbouwgebied Clare Valley.

Deze streek, net ten noorden van Adelaide stelt qua volume namelijk niet veel voor:

Lees verder »

Ofschoon op de vraag ‘weet je hoe je een klein fortuin kunt maken in de wijnindustrie?’ het antwoord luidt ‘dat je dan met een groot fortuin moet beginnen’, vormde dit voor een aantal landgenoten geen beletsel om te investeren in een eigen domein. Drie daarvan hebben daarvoor Zuid-Frankrijk gekozen, het epicentrum van de rosé. En met succes.

Niet alleen zakelijk gezien, maar de wijn die ze er maken is nog lekker ook. Zo participeerde Paul den Toom, ooit supermarktondernemer, in het al door een al Nederlandse gerunde Château de l’Horte in Corbières. Daar wordt een eenvoudige, doch smakelijke rosé gemaakt, een succesnummer bij Plus supermarkten voor ruim onder € 5,00.

Beduidend ambitieuzer is de Provence rosé van Dick de Groot. De voormalig directeur-eigenaar van een recylingbedrijf schafte zich in 1998 Domaine de l’Amaurigue aan en verkoopt zijn rosé bij Gall & Gall voor € 7,99. Ex-mediaondernemer Eric Kurver maakt thans AIX, is de benjamin van het gezelschap, en debuteerde in 2009 indrukwekkend. Met zijn eerste oogst uit Coteaux d’Aix en Provence kreeg hij bij wijnjury’s, sommeliers en drinkers de handen op elkaar. Inmiddels is deze laatste dermate succesvol dat zijn recente oogst 2011 ook doorgedrongen is op de jetset-stranden van Ibiza en in de jachthavens van Dubai. En daar schijnen vooral de magnums en dubbele magnums uiterst populair.

Nu blijven de wijnmaakinspanningen van onze landgenoten overigens niet beperkt tot het zonnige Franse zuiden. In de Loire, Bordeaux en de Rhône wappert eveneens onze driekleur. Maar ook buiten Frankrijk heeft het druivenvirus ons te pakken.

Lees verder »

Een wijnliefhebber heeft het bij oriëntaals getinte dis – kijk voor inspiratie naar de bijdrage van collega Hoeben- niet altijd even gemakkelijk. Een maaltijd bestaat vaak uit zoveel gerechten en smaakcombinaties –zoet, zuur, zout, pittig, delicaat, knapperig- dat een wijncompromis nauwelijks uit te sluiten valt.

Maar aan tussenoplossingen heeft men bijvoorbeeld in China een broertje dood. Ondanks de groeiende populariteit van chique Franse wijnen drinken de meeste Chinezen gewoonlijk dan ook maar hun dunne soep door als drank bij de maaltijd.

Omdat in de restaurants in het westen daar de schoorsteen niet van kan roken,

Lees verder »

Niet om te bluffen -dat volgt ietsjes verderop in de tekst -, maar zo was ik laatst in Blenheim, te Nieuw-Zeeland. En niet vanwege de oogverblindende, grensverleggende en baanbrekende architectuur. Blenheim is een slaapstadje dat weigert wakker te worden.

Laagbouw zoals in de suburbs van lelijke Amerikaanse slaapsteden. Oude winkelcentra zoals in Nieuwegein. Nieuw-Zeelandse equivalenten van Etos, Blokker en Kruidvat. Te dikke mannen in trainingspakken met driekwart pijp.

Lees verder »

In het gedrukte NRC Handelsblad heb ik mij al eens lovend uitgelaten over Sergi Colet, een producent van cava die geen cava mag heten. Als druiven gebruikt Colet naast de ‘verplichte’ chardonnay, pinot noir, macabeo, xarel-lo en parellada namelijk ook andere soorten. Destijds was ik onder de indruk van zijn A Priori Brut, waarvoor bij behalve chardonnay en macabeo ook gewürztraminer, riesling en moscatel inzette.

‘Mijn wijngaarden liggen hoger dan de rest en daarom krijgt al mijn fruit een ongekende frisheid’, verklaarde hij op de proeverij op Ibiza waar ik hem destijds sprak. Overigens heeft zijn eigenzinnige druivenkeuze er wel toe geleid

Lees verder »

Ach, hoe is ’t ooit begonnen? Dat eerste glas wijn…Met een vader die alleen bier dronk. En een moeder die niet verder kwam dan Coebergh ijs en een incidenteel advocaatje met slagroom. Daar kon je je als zeventienjarige natuurlijk niet mee vertonen op studentenfeestjes. We schrijven 1973. Mijn eerste wijnervaring op de tienerkamer van een meisje waar ik hopeloos op verliefd was, werd ingevuld door Pinard, Albert Heijn wijn in een literpak.

Als ik toen had geweten wat het betekende, had ik het waarschijnlijk niet zo schielijk tot mij genomen. Pinard was het jargon voor ‘bocht’, het was de wijn die de Franse soldaten tijdens de eerste wereldoorlog in de loopgraven kregen als vervanging van water dat helemaal niet te drinken was. Zelfs kanonnenvoer kent een bijpassende wijn, zo blijkt.

Lees verder »

Wie Franse wijn zegt, zegt bepaald niet meteen Savoie. Weliswaar is het Alpengebied vlakbij de Zwitserse grens (Genève ligt vlakbij) zelf zo’n beetje even groot als het wijngaardareaal van Bordeaux, de wijnopbrengst is hooguit een vijfde daarvan. De zeventien crus die hun naam op het etiket mogen zetten liggen versnipperd door de streek, de kleine wijngaarden zijn als een lappendeken over de bergen gedrapeerd en deze bewerken is arbeidsintensief.

Nu maken de wijnboeren in de Savoie het zichzelf sowieso niet eenvoudig. Hier worden geen makkelijk verkopende internationale druivenvariëteiten aangeplant, maar wordt er gewerkt met druiven die er al sinds mensenheugenis het bergklimaat trotseren en luisteren naar namen als roussette, jacquère en mondeuse. De ambitie van de plaatselijke wijnmakers is ook niet om de wereld er mee te veroveren. Dergelijke ambities laten ze graag

Lees verder »

‘Sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland vertoont meer typische karakterkenmerken dan zijn soortgenoot uit de Loire’. Van je landgenoten moet je het maar hebben. Want het was juist de conclusie van Franse wijnprofessionals na een blindproeverij die onderdeel uitmaakte van een recente wetenschappelijke studie. En dat terwijl de Loire-wijnboeren net over de schrik heen waren van een eerdere uitspraak gedaan door Oz Clarke. De afgelopen jaren dronken zij liever het bloed van deze Britse wijnautoriteit dan hun eigen witte wijn. Clarke had het gewaagd het Nieuw-Zeelandse Marlborough uit te roepen tot ‘sauvignon blanc capital of the world’.
In eerste instantie viel chauvinistisch hoongelach hem ten deel. Want hoe kan iemand nu beweren dat een wijnlandje dat pas sinds 1974 aan de slag is met die druif zich meten kan met een wijnstreek die al eeuwenlang goede sier maakt met sauvignon blanc-meesterwerken als Pouilly-Fumé en Sancerre? Ik ben maar eens gaan kijken bij Brancott Estate in Marlborough waar de 2012 oogst net is binnengehaald maar waar de rust betrekkelijk is. ‘It’s a quite day in Beirut…’