Gisteravond hebben wij, de co-assistenten, assistentes, mijn vrijwillig meewerkende voorganger en ik, geprobeerd zoveel mogelijk risicopatiënten voor de tweede keer te vaccineren. Het blijkt een duidelijk andere griep. Een eerste echte pan(iek)demie, met een massale vaccinatiecampagne. Maar steekt er niet meer achter? Gevolgen van al dit vaccineren tekenen zich voor het getrainde oog duidelijk af.
“Zij komen tot de conclusie dat 2200 overledenen aan influenza in Nederland de werkelijkheid het meest nabij komt. Dit is 1 sterfgeval op 5000 inwoners. Dit is niet veel hoger dan de normale jaarlijkse influenzasterfte in de jaren ’50. De sterfte onder jonge mensen viel voornamelijk vroeg in de epidemie, sterfte laat in de epidemie kwam grotendeels voor rekening van ouderen.
Dement of depressief ? De visites van de eerste prikronde sluit ik af met een bezoek aan een hoogbejaarde ex-collega. Meneer B zit weer onder zijn plaid in het najaarszonnetje bij het raam. In een comfortabele sta-op stoel, waar hij zich overigens niet vaker dan hoogst noodzakelijk uit zal verheffen. Lees verder »
Mijn zwangere collega had net een meneer met een H1N1-infectie op haar afdeling gekregen en vroeg aan mij of ik de patiënt, opgenomen in isolatie op een eenpersoonskamer, even wilde bekijken. Ze had het er moeilijk mee om risico te lopen als zwangere.
Massa’s mensen komen deze week in sporthallen, tentoonstellingszalen en congrescentra om hun kleine kind of zichzelf te laten vaccineren tegen de griep. Is zo’n massabijeenkomst niet hét moment om de Mexicaanse griep op te lopen? Dat is een vraag die rondwaart op internet, in twitters en mails.
Sinds een verdwaald musje preventief werd geruimd is Domino Day niet aan mij besteed. Vandaag was het Domino Day op de praktijk, twee collega’s ziek afgemeld, mijn collega in de praktijk thuis met zieke kinderen, mijn vrouw en dochter ziek thuis.
Eén vraag overheerst deze week: heb ik de Mexicaanse griep al gehad? De vraag komt vooral van lezers van de NRC- en next-websites die een oproep hebben gehad om zichzelf, of hun kinderen te laten vaccineren. Maar met vaccinatievrees.
Binnen de criteria? Dat is momenteel een veelgehoorde vraag.
Iedere patiënt vindt de eigen hulpvraag terecht. Mijn assistente en ik gaan er gewoonlijk serieus op in. Afhankelijk van wat er op tv is geweest, 30 tot 60 keer per dag.
Als je als arts in een ziekenhuis werkt in een land waar de vaccinatiegraad niet zo fraai hoog is als in ons land, bijvoorbeeld Tanzania , zie je de ellende om je heen. De door het poliovirus verlamden, bedelend op de markt, een hele afdeling met zieke kinderen door het mazelenvirus, de ‘tetanus afdeling’ met patienten die maanden verstijfd aan een beademingsmachine liggen.
Beste collega’s: prik loodrecht, precies in het dunne midden, daarnaast is het rubber dik en stug. Ook bij het terugstoppen in zijn hulsje kan de vlijmscherpe punt beschadigen. De naalden zijn dus scherp, maar kunnen bot worden. Wij kregen geen klachten.
Abonneer je