Op vakantie in Italië kwamen wij deze zomer recycle-afvalcontainers tegen waarin drie soorten afval tegelijk mochten: glas, plastic en blik.

Het blijkt dat deze drie afvalprodukten eenvoudig zijn te scheiden met behulp van luchtblazen (plastic), magneten (blik) en wat resteert is het glas.

Klinkt simpel en scheelt weer twee extra afvalcontainers in het afvalbrengparkje.

Cees Brouwers
Heemstede

Het straatmeubilair in Parijs is bruin geschilderd met korrels in de verf.

Behalve dat bruin een discrete, natuurlijke kleur is die het meubilair onzichtbaarder maakt dan de grijze kasten en zwart-wit geschilderde palen in Nederland, is het ook ontmoedigend om er graffiti op achter te laten. Alleen dikke witte verf zou goed zichtbaar zijn.

De korrels zorgen ervoor dat affiches en stickers zich slecht hechten, omdat de korrels uitsteken ten opzichte van het oppervlakte van het meubilair. En nog ongelijkmatig ook. Zo is het heel eenvoudig om iets wat op een paal geplakt is er weer af te trekken als het niet al spontaan los laat.

Reinder Rustema
Amsterdam

In Noorwegen hebben handdoeken standaard twee ophanglusjes, aan iedere kant één in het midden van de korte kant van de handdoek.

Hierdoor hoef je niet de hele handdoek langs te gaan om het lusje te ontdekken. Je kunt een natte handdoek gemakkelijk te drogen hangen tussen twee handdoekhaakjes. Tot slot als een lusje breekt kun je de handdoek gewoon blijven ophangen tot je tijd hebt gevonden voor de reparatie.

Frits van Ede
Hierden

In Engeland worden parkeerverboden aangegeven met strepen op de weg. Een groot voordeel is dat je altijd weet waar je aan toe bent. Bovendien spaart het een woud aan borden uit.

Misschien zouden wij dat ook moeten doen, maar dan voor de verschillende maximumsnelheden. Je zou – zowel buiten als binnen de bebouwde kom – de hoge (80 resp. 50) en lage (60 en 30) snelheden kunnen onderscheiden met: “wel” resp. “geen middenstreep”. Het komt bijna overal al overeen met de praktijk. Maak er een regel van en je weet altijd hoe hard je mag. Het straatbeeld wordt ook veel rustiger, zonder al die borden.

Fr. Demul
Almelo

Door Japan reizend zagen we naast automaten gevuld met koude dranken ook automaten met warme dranken. Daaronder waren kleine blikjes met koffie in sterkte variërend van espresso tot slootwater en met of zonder suiker en/of melk.

Wat zou het heerlijk zijn als we op de stations deze blikjes konden krijgen, die je zo in je tas laat glijden, waardoor je hand vrij blijft voor het instappen in de trein. En dan in de trein rustig genieten van een heerlijk blikje koffie.

Is dit een wapen in de slag om de meeneemdrinker?

M. Brakel – de Vries.
Scheveningen

Als er in Nederland twee kassa’s in een winkel zijn, ontstaat vaak een ongeordende rij. Als de andere kassa vrijkomt, schieten mensen lukraak naar voren. Heel ergerlijk.

Hoe anders is dit in de Verenigde Staten: één rij voor twee kassa’s en wanneer je aan de beurt bent, ga je gewoon naar de kassa die dan vrij is. De persoon achter je gaat naar de andere kassa.

Niks geen geloer en geruil.

Om in Nederland aan dit idee te wennen, moeten er wel banen komen voor de wachtenden  en zal het een en ander met pictogramborden moeten worden uitgelegd bij de kassa. Maar daar zijn we  in Nederland dan wel weer heel erg goed in.

Marianne Mol

In de damestoiletten in openbare gebouwen en winkels is in de hoek van sommige toiletten een plastic kinderstoel geinstalleerd, waar je je baby of peuter in kan zetten als jij je “boodschap” doet.

Dit vond ik heel handig. Je hoeft je kind dan niet buiten in de wagen te laten of mee te nemen in de wc en aldaar op je schoot te zetten terwijl je met iets anders bezig bent.

Of op de heren-wc een dergelijke kinderstoel aanwezig was weet ik niet. Voor Nederland, waar de vaders  heel veel met hun kleine kinderen doen, lijkt mij installatie aldaar dit ook gewenst.

Reni Stokvis

In Davos (Zwitserland) ontvangt iedere toerist bij inboeking in een hotel, camping of andere plek voor logies een soort OV-kaart.

Daarmee kan hij gratis in alle openbare vervoermiddelen in en rondom de stad. Of het nou een bus, (berg)trein of kabelbaan is. De kaart hoeft niet getoond, maar wel altijd meegenomen te worden.

Deze gang van zaken is gemakkelijk voor de toerist: geen gezoek naar gepast geld of een afstempel-apparaat en bovendien ook makkelijk voor het vervoerbedrijf.

Wel moesten wij, toen we inboekten op de (enige) camping een borg van 20 Zf betalen, die we bij vertrek weer terugkregen. Tenslotte zij vermeld dat de kaart ook reductie bood op een aantal evenementen en musea in de stad.

Kay Okma
Bloemendaal

Tijdens mij fietstocht naar Rome in Italië zie ik om de paar kilometer een bordje met ‘Agrotourisme’. De aanduiding dat er hier een boerderij is waar je een nacht of meerdere dagen kunt doorbrengen in een ‘groene’ omgeving.

Van basic tot uitgebreid met zwembad, restaurant en speeltuin voor de kinderen. De boer heeft nog zijn druiven stronken, olijven bomen of koeien en daarnaast een extra inkomstenbron uit het toerisme. Bij navraag blijken er vele honderden ‘Agrotourismes’ in Italië te zijn en ontstaan doordat vele boeren niet meer uitsluitend van de boerderij konden bestaan.

Tijdens een overnachting in een Agrotourisme nabij Rome vertelt de boer enthousiast over zijn zijn dagelijkse werkzaamheden op de boerderij en vele gasten, Italianen en buitenlanders, die hij op zijn boerderij ontvangt. Ik heb heerlijk gegeten, geslapen en lekker gezwommen. In Nederland heb ik nog geen geen bordjes met ‘Agrotoerisme’ gezien langs de weg. Kans?

Paul de Ridder
Utrecht

Wie kent het getuur in Nederland niet op de balkons als de trein bijna het station binnenloopt: krijgen we het perron nou aan deze of aan de andere zijde?

In Duitsland heb je dat niet. Daar wordt niet alleen omgeroepen welk station de trein nadert, maar ook of het uitstappen links zal gaan plaatsvinden of rechts.

Zo simpel en zo reizigersvriendelijk! Eigenlijk onbegrijpelijk dat dat in Nederland niet ook allang bij de treinomroeproutine hoort.

Freek Boon
Delft