De in mijn hoofd gemaakte foto
Vroeg in de ochtend reed ik door een straat in Rotterdam en viel mijn blik op een raam waarachter Raaf Hekkema op zijn saxofoon stond te spelen.
Wat een indrukwekkend gezicht. Mijn voet zat al bij de rem,maar achter mij duwden ongeduldige auto’s mij richting kruispunt met een stoplicht wat al op groen stond. Alles klopte aan die foto. Compositie, moment, licht, de concentratie van de musicus. Dit alles zag ik een fractie van een seconde vanuit mijn ooghoeken. In mijn jaszak voelde ik mijn camera branden. En toch heb ik de foto niet gemaakt. Het kon gewoon niet.
Ik kon niet stoppen, te veel verkeer, te gevaarlijk, maar het allerbelangrijkste: het magische moment was voorbij.
Vandaag had ik het weer. Vrienden die aan de Maasboulevard te Rotterdam wonen, kijken uit op de Maas met zijn fotogenieke wolkenpartijen, bruggen en skyline. Het mooiste uitzicht van Nederland maar ook met de gruwelijke herrie van het voorbij razende autoverkeer wat het woongenot weer behoorlijk frustreert. 
Plots werd dat nog versterkt door het geluid van een voorbij scheurende raceauto. Circuit van Zandvoort, zal ik maar zeggen. Vanuit het raam zie ik in de Maas een soort van uit de kluiten gegroeide raceauto voorbijvaren, die dat namaak geluid produceert. In een flits grijp ik naar mijn kleine Ixus camera. Te laat! Ik kan nog net het staartje van dat merkwaardige ding fotograferen. De “Raceboot” verdwijnt al onder de Willemsbrug. Een bespottelijke “prachtfoto”, nu alleen voor de herinnering in mijn hoofd. Zo zijn er door de jaren heen de mooiste foto’s door mij gemaakt: in mijn hoofd. Omdat ik niet op tijd een camera, of nog erger, geen camera bij de hand had.
donderdag 17 augustus 2006, 9:02 uur
Zoals Paul Huf altijd zei: “De mooiste foto’s worden nooit gemaakt.”
donderdag 17 augustus 2006, 11:40 uur
Vond die raceboot meer op een opzoomerproject(gebouwd door buurtbewoners) lijken en het kwam op mij wat surrealistisch over, dat een wethouder e.d. daar zo enthousiast over deden op TV. Maar je hebt gelijk dat de beste foto”s blijven steken in je kop en de mooiste schilderijen nooit gemaakt zijn. Daarom is het ook heerlijk om een fotografisch geheugen te hebben. Misschien blijven die ongemaakte beelden wel langer bij je dan uitgevoerd werk.
donderdag 17 augustus 2006, 19:05 uur
Het doet me goed te weten dat ook een professioneel fotograaf als Vincent Mentzel ook met foto’s in zijn hoofd rondloopt! Als er ooit nog een camera wordt uitgevonden die bediend kan worden met de wimpers van het eigen oog, en die je ten alle tijden bij je kan dragen… ben ik (misschien na Vincent Mentzel) de eerste die ‘m koopt!
vrijdag 18 augustus 2006, 17:48 uur
Hi Vincent, can’t get the text
but interesting idea.. As far as I can see NRC will work just for the blogs soon…including pics. Moscow bureau already done 
I hope, you are okay. Nice to see you on the blog. Oleg.
maandag 21 augustus 2006, 21:32 uur
Beste Vincent, ik heb behalve een heleboel foto’s ook een heel goed photoshop programma in mijn hoofd met de kleur en geur van herinnering. Mijn foto’s kunnen wedijveren met de werkelijkheid. In sommige foto’s wil ik wel wonen.
woensdag 23 augustus 2006, 3:57 uur
“Always take your camera with you”, blijkt niet voldoende. Behalve te laat, te gevaarlijk, geen camera, mis ik nog: ik durfde niet. Hoe moeilijk is het vreemde mensen te benaderen en te fotograferen. Hoe lang blijf je fotograferen in penibele situaties voordat je vlucht, of te hulp schiet.
Maar zo’n wimpercamera… nee, waar blijft de kick dan?
donderdag 24 augustus 2006, 22:36 uur
Al die blikken in je achteruit kijkspiegel van de auto. Altijd is het een ‘ fantastisch’ beeld. Maar toch troost je, als je uitstapt is het vaak toch net niet het perfecte beeld. Door de snelheid laat je dingen weg in je hoofd. Lelijke borden, stroomkabels en lantaarnpalen blijken dan toch vreselijk in de weg te staan. Maar ik heb hem wel ALTIJD bij me, die Ixus.En het gaat nog een keer goed komen !!
maandag 4 september 2006, 12:02 uur
Geen camera, geen tijd
Maandagochtend bijna negen uur en ik zit op de fiets naar mijn werk. De route en routine van zo’n ochtend zijn altijd weer gelijk. Ook deze ochtend verliep weer al elke andere. Eindelijk het zonnetje er weer bij dus het was geen straf om op de fiets te stappen. Langs Angelique’s dierenhoek waar al heel lang geen activiteit valt te bespeuren, de visboer en de snackbar. Verderop in de straat zit een installatiebedrijf midden in de woonwijk. Door de dubbele deuren kun je af en toe een glimp van de binnenplaats opvangen. Ook deze morgen werd mijn oog getrokken naar de binnenplaats waar in de stralen van de ochtendzon moederziel alleen een dreumes van hooguit anderhalf me stond aan te kijken. Fles in de mond en het koppie een klein beetje schuin. Het beeld was perfect maar geen camera, geen tijd.
Ik ben niet de enige met dit soort probleempjes bewijst de fotoblog van NRC-handelsblad. Via DPZ kwam ik deze weblog van Vincent Mentzel tegen. Ik mag dan geen NRC-lezer zijn maar deze fotoblog zet ik toch even bij mijn favorieten.http://www.renebruinsma.nl/2006/09/geen-ca
maandag 4 september 2006, 12:26 uur
Erg herkenbaar voor velen. Er zijn slechts weinigen die woord momenten omzetten in een foto.
Mooi geschreven!
donderdag 28 september 2006, 13:59 uur
Ach, zoals de Volksschrijver graag het boek had willen schrijven dat alle andere boeken overbodig maakt wil de fotograaf ook zo graag die ene foto maken …
Maar zoals je al zegt zijn de momenten zo kort, het zijn flitsen eigenlijk. ( Ik was dan ook verbaasd toen ik het filmpje zag van die vietcong gevangene die ge-executeerd wordt, in mijn verbeelding staat die militair minimaal een minuut in de aanslag en heeft Eddie Adams alle tijd, maar in werkelijkheid gaat het razendsnel )
vrijdag 22 juni 2007, 21:48 uur
Als fantomen drijven ze af en toe naar de oppervlakte, die gouden momenten die je om een een of andere reden niet aangreep. Eéns maakte ik die fantastische foto wel, van een bloot kind met pijl en boog. Prachtig okerkleurig ochtendlicht in ontwakend Varanasi, India. Vanaf het moment dat ik de rolfilm dichtlikte wilde ik de donkere kamer in om het te ontwikkelen… Die dag werd op het treinstation mijn cameratas gestolen. De beelden die ik die dagen schoot kwamen door toedoen van een dief het latente stadium nooit voorbij. Die kleine Indiase ‘cupido’ fladdert nog af en toe aan mijn netvlies voorbij om me te herinneren aan mijn onoplettendheid van toen… Ik had hem, maar ben hem weer verloren. floris.