Nico Viet mailt:
Kort geleden zag ik op TV5 de film ‘Une cible dans le dos’, over een man die, gezien zijn uitzichtloze situatie, opdracht geeft zichzelf door een huurmoordenaar te laten vermoorden. Als hij dan een vrouw tegenkomt die hem zijn levenswil teruggeeft wil hij de opdracht intrekken, maar dat lukt niet zomaar 1-2-3. Deze film riep bij mij een lichtvoetige Franse film in herinnering over een vrouw die uit het leven wil stappen en dat allemaal netjes zelf regelt, inclusief de uitnodigingen voor de begrafenis. Als ze die net op de post heeft gedaan, komt ze een leuke man tegen en natuurlijk bedenkt ze zich. Licht hilarisch natuurlijk als ze alles weer ongedaan moet maken. Helaas wordt het googelen met het in dit geval onvermijdelijke trefwoord ‘suïcide’ een nogal naargeestige exercitie, en daarom de vraag; hoe heet deze film (toch wel 10-20 jaar oud)?

Google lijkt me in dit geval toch onontbeerlijk, want het verhaal komt me niet bekend voor en op trefwoord ‘suicide’ zoeken in IMDB  leidt tot 4633 suggesties. Maar zowel in het Frans als het Engels levert dat weinig bruikbaars op. Het meest concreet is nog het detail van de zelf geposte uitnodigingen voor de begrafenis. Ook daar vind ik echter geen vermelding van via Google. Het moet dus op een andere manier.

Lees verder »

H. Schoonens uit ‘s-Hertogenbosch mailt:

Begin jaren zeventig , toen de Italiaanse regisseur Sergio Leone zich op het hoogtepunt van zijn carrière bevond, is hij eens te gast geweest in een circusprogramma. In die tijd waren er op tv wel eens uitzendingen van circusprogramma’s, ook wel voor charitatieve doeleinden. Je had b.v. circusuitzendingen op tv. waarvan de opbrengsten waren bestemd voor b.v. bejaarde circusartiesten of artiesten die door een ongeluk niet meer konden optreden. Tijdens een zo’n voorstelling was Leone uitgenodigd als EREGAST VAN DE AVOND. Dit was tevens een eerbetoon aan hem. Hij kondigde dan b.v. een optreden aan etc. Hiervan is een registratie op tv geweest. Dat moet op de Belgisch-Franse zender zijn geweest. Deze was Franstalig. Destijds was je aangesloten op de Centrale Antenne Inrichting (CAI) die een beperkt aantal zenders doorgaf. Voor ons was het toen niet mogelijk deze zender te ontvangen.mLater heb ik wel beelden van die bewuste uitzending gezien.nKunt U van die uitzending meer vertellen en zijn er nog beelden van te bekijken ?

Vragen naar oude niet-Nederlandse televisieprogramma’s zijn altijd de allerlastigste. Wij hebben nog het archief van het Instituut voor Beeld en Geluid dat zich ook online op trefwoord laat doorzoeken. Dat biedt geen garantie op succes, maar wel een veel grotere kans dan wanneer het gaat om het opsporen van een Waals circusprogramma uit de jaren 70. Die Franstalige Belgische zender RTBF stond inderdaad in de meeste Nederlandse gidsen aangekondigd, maar ik heb nooit iemand gesproken die voor de komst van de kabel die zender daadwerkelijk kon ontvangen. Daarvoor was het vermoedelijk vereist om in Zuid-Limburg te wonen.

Lees verder »

Geen filmvraag in deze rubriek riep zoveel reacties op als die naar de Italiaanse film I figli di nessuno of De zoon van niemand (Raffaello Matarazzo, 1952). In totaal werd 82 keer gereageerd op de hartenkreet van Willy Nap en Wendelien Wellink. Onafhankelijk van elkaar zochten beiden naar een Nederlands ondertitelde dvd van deze film, en zij bleken niet de enigen. Het hielp allemaal weinig, want een dvd leek niet te bestaan, en al zeker niet in het Nederlands.  Toch verschijnt er nu een beetje licht aan het einde van de tunnel, dankzij een reactie van René van Uffelen. Hij mailt:

Nicole Leezer mailt:

Aan een oud-collega vroeg ik gisteren wie toch die filmacteur is die als schoonmaker optreedt in een bedrijf en een lege dure vergaderzaal betreedt om daar aan tafel ineens in zijn eentje de CEO uit te hangen. Die film is oud, heb er destijds vreselijk om moeten lachen, maar herinner me titel noch acteur. Ik dacht dat het Tony Curtis was, maar ben een filmische analfabeet. Bij uitzondering wist de ex-collega, een groot filmliefhebber, niet wie ik bedoelde. Hij dacht aan Eddie Murphy maar voor zover ik me herinner was de man niet zwart. Kan je me helpen?

Het tijdelijk de plaats innemen van een hogergeplaatste, de knecht als baas,  is een klassiek komisch nummer. Je vindt er grondvormen van in de commedia dell’arte, bij Goldoni en dus ook in de meeste slapstickfilms. Het zou me niet verbazen als de hier beschreven scène terug te vinden zou zijn in stille films van Harold Lloyd of Charlie Chaplin. Maar ik moest meteen denken aan een iets recentere variant. Omdat de associatie bestaat met Tony Curtis, dacht ik aan de periode 1950-70. En dan kunnen we moeilijk heen om de naam van één man, die op de een of andere manier nu grotendeels vergeten lijkt te zijn.

Lees verder »

Sevi Rutgrink mailt:

Wegens een eigen niet geringe kennis van films kreeg ik een uitdaging
waar ik echter geen raad mee weet. Zoek me een slag in de rondte maar
helaas . Dan maar te rade gaan bij andere kenners. De vraag was
“uit welke film is deze scène?”. Waarop ik een beschrijving kreeg van
een filmscène zonder aanknopingspunten in de vorm van acteurs/
regisseur etc… simpelweg omdat degene die de vraag stelde aan mij
geen flauw benul heeft van de filmtitel, de acteurs of wat dan ook.
Heeft deze scène ooit gezien, is blijven hangen maar wil nu zelf
graag weten hoe en wat….

“Een getrouwde man heeft met een vrouwelijke collega een langlopende
affaire, die geconsumeerd wordt in een motel. Het gaat daarbij om
meer dan seks, er wordt ook veel gepraat tussen de man en zijn
minnares. De echtgenote wordt achterdochtig en betrapt ze in de
hotelkamer. Niet ‘in the act’ , maar achteraf, als ze op bed liggen
te praten. De man en zijn minnares, ipv schrikken en proberen zich
eruit te praten, kleden zich rustig aan, negeren de echtgenote in de
kamer totaal, alsof ze er niet is, en vertrekken. De echtgenote gaat
naar huis, man komt later thuis en ze confronteert hem. Hij ontkent
categorisch. En dan ook echt… totaal. Tot op het punt dat de
echtgenote dus aan zichzelf en aan haar eigen geestesgesteldheid gaat
twijfelen”

Tot zover de beschrijving. Interessant gegeven op zich, kan totale
ontkenning een feit wegpoetsen, daarom is deze scène blijkbaar ook
blijven hangen bij de vraagsteller. Volgens hem ging het om een
“bekende acteur” maar daar was hij zo vaag over, speld in de
hooiberg .

Grappig genoeg is de eerste referentie in google aan ‘deny’ en ‘caught in the act’ inderdaad verbonden met een filmscène, maar dan niet een waarin de genoemde situatie voorkomt, maar naverteld wordt. Het gaat om een klassiek nummer van komiek Eddie Murphy, dat ook voorkomt in zijn film RAW (Robert Townsend, 1987) en later verwerkt werd in een top-10-hit van rapper Shaggy, It Wasn’t Me.

Zoeken naar een gespeelde versie van de situatie wordt bemoeilijkt door het feit dat het hardnekkig ontkennen van overspel een klassiek gegeven is in bijvoorbeeld blijspelen en filmkomedies. Zo vond ik in een blog over Braziliaanse soaps een verwijzing naar de film A Guide for the Married Man (Gene Kelly, 1967). Een van de wijze lessen die Walter Matthau daarin laat illustreren door een speelscène is het consequente “deny, deny!”. De episode, gespeeld door Joey Bishop en Ann Morgan Guilbert, is meer gecondenseerd dan de gezochte en speelt zich ook niet af in een motel, maar in de eigen woning. De essentie is echter dezelfde.

Het zou me niets verbazen als er veel meer variaties op dit basisgegeven bestaan in films en tv-series. Je zou het kunnen vergelijken met ‘die film waarin de minnaar in een kast kruipt als de echtgenoot onverwachts thuiskomt’. Daar zijn er dus minimaal tientallen van, misschien wel honderden. Een exacter match met motel en post-coïtale conversatie kan ik op dit moment niet vinden, maar misschien weet iemand anders wel een beter voorbeeld.

H. Schoonens uit ‘s-Hertogenbosch mailt:

Als laatste in onze straat kregen wij televisie, zo rond 1967 – 1968. Ik meen dat in die tijd de NOS nog NTS heette. Zoals ik mij herinner was er bij de NTS toen een middagvullend programma op de zondag. Heette dit programma niet “Monitor” en werd het niet gepresenteerd door Ageeth Scherphuis en Philip Bloemendal (van Polygoon Profiltijournaal) met zijn markante stem ? In mijn herinnering was er tijdens een zo’n programma-uitzending een optreden te zien van een zangeres/danseres. Volgens mij was zij een Zuid-Amerikaanse of Mexicaanse artieste. Het was nog een zwart/wit uitzending en zij droeg een overheersend wit showkostuum. Zij zong erg professioneel en met overgave. Hierbij danste zij (erg lenig) en betrok b.v.ook de vleugel van de pianist bij haar dans.Zij werd begeleid door een aantal muzikanten uit haar land, gekleed in kostuums uit hun cultuur eveneens overheersend wit, met witte sombrero’s. Deze muzikanten stonden op het podium op de achtergrond, opgesteld in een halve  cirkel. Daarvóór dus, zong en danste zij. Voor mijn gevoel kun je haar het best vergelijken met de huidige Shakira. Zij deed absoluut niet voor haar onder ; geroutineerd in haar optreden. Alleen ging zij (natuurlijk naar de toenmalige normen) niet zo sexy gekleed.Ik heb haar na die tijd niet meer op tv. gezien; dat kan natuurlijk aan mij liggen omdat ik b.v latere programma’s met haar heb gemist. Ik ben erg benieuwd of U met het bovenstaande voldoende hebt om haar en de bewuste uitzending te kunnen traceren.

De herinnering aan en datering van Monitor kloppen. Het was inderdaad de NTS die dit zondagmiddagprogramma uitzond, Ageeth Scherphuis en Philip Bloemendal waren de eerste vaste presentatoren, vanaf 2 oktober 1966 tot en met 26 mei 1968. Uit een uitgebreid artikel op de wiki van Beeld en Geluid blijkt dat er later een verwaterde versie is gekomen met Marjan Berk als presentator, en nog later onder de nieuwe naam Matinee.

Lees verder »

Tina Schrameijer mailt:

Ik heb een vraag over de film ‘Themroc’ van Claude Faraldo met Michel Piccoli in de hoofdrol. Ik ben al een tijd op zoek naar deze film. Heeft u enig idee waar ik deze zou kunnen kopen?

Naar de anarchistische komedie Themroc (Claude Faraldo, 1973) op dvd bestaat veel vraag. Eerder informeerde in deze rubriek Paul Peters uit Utrecht er al naar. Uit het op 29 mei 2007 gepubliceerde antwoord en de aanvullende reacties blijkt de beste oplossing om de Duitse uitgave te bestellen. Inmiddels zijn er misschien meer mogelijkheden: 

Lees verder »

Jennifer van Leur mailt:

Voor mijn vader ben ik op zoek naar een uitgebreide beschrijving/analyse van de film ‘Cabaret’ met Liza Minelli. Ik heb op internet gezocht, maar kom alleen korte recensies tegen. Weet u misschien of zoiets bestaat en waar ik dat kan vinden?

Je zou denken dat het tegenwoordig een koud kunstje moet zijn om uitgebreide plotbeschrijvingen, analyses en recensies van (klassieke) films op het web te vinden. Het is immers ook geen probleem meer om fragmenten of hele films als bewegende beeld op internet te bekijken, dus dan zullen de analyses er ook wel zijn. 

Lees verder »

Hans Schoonens uit ‘s-Hertogenbosch mailt:

Al geruime tijd zoek ik (overigens zonder resultaat) naar de titel en de naam van de regisseur van een film die ik als kind zag in de bioscoop. Destijds was ik zo’n 11 jaar en erg onder de indruk van de beelden. Tv hadden we nog niet en we bezochten regelmatig de jeugdfilm. Je kreeg eerst het voorprogramma ( Polygoonjournaal, reclame , een tekenfilm o.i.d.) dan was er pauze en vervolgens begon de hoofdfilm. Vijftig jaar geleden – zo rond 1960 – misschien 2 of 3 jaar eerder of later, vertoonde men tijdens het voorprogramma deze film waarvan het volgende mij nog is bijgebleven.
-Het betreft een korte film, ca. 15 min. Zwart-wit.
-Men ziet 3 teenagers ( 2 jongens en 1 meisje) dansen op rock n roll muziek.
-Er wordt niet gesproken.
De 2 jongens dansen ieder op de beurt met het meisje. Als een nieuw muziekje begint gaat de ene jongen roken of iets drinken en danst zijn vriend verder met het meisje. Zij kan geen moment pauzeren en is duidelijk erg moe.
Vreemd genoeg hebben de 2 jongens hiervoor geen enkel begrip en dansen maar door. Het wordt zo erg dat zij steeds op de vloer valt of tegen de muur belandt. De onverschilligheid van de jongens is ronduit bizar. Zij doen alsof er niets is gebeurd. Ik weet niet meer hoe het afloopt.
Een associatie met de apache dans ligt voor de hand maar wat ik mij ervan herinner is dit wel een heel erg rauwe versie. Wat was destijds de bedoeling van deze film, die naar ik schat uit de jaren 50 stamt en van Amerikaanse of Engelse
makelij is? (overigens ben ik hiervan niet zeker).
Ik ben erg benieuwd of deze gegevens U kunnen helpen bij het vinden van de titel en de naam van de regisseur.
Als laatste dacht ik nog aan het volgende. Het betreft misschien geen beroepsacteurs. De regisseur doet misschien een beroep op familie of vrienden zoals Pier Paolo Pasolini wel deed.

Tot diep in de jaren zeventig was de vertoning van korte speelfilms (naast journaals, trailers en korte documentaires) in de Nederlandse bioscoop eerder regel dan uitzondering. De titels van de (soms sterk ingekorte of anderszins bewerkte) voorfilms zijn niet eenvoudig te vinden, al was het wel verplicht ze te laten keuren en dus ook te registreren. Ik vrees dat het vinden van deze film lastig gaat worden, maar er zijn een paar nuttige aangrijpingspunten.

Lees verder »

Edwin Emanuel Posse mailt:

Vroeger werden er nog wel eens erotische films uitgezonden uit Frankrijk. Maar die mode is helaas voorbij.. .waarom zou dat toch zo zijn?? Op een dag ( mischien in het jaar 1995 ) zag ik een Franse film op tv.  Zelf kijk ik echt bijna nooit pornografie omdat het meestal toch te plat is… Heb er geen hekel aan hoor. Zou het dus ook nooit willen verbieden .. alleen voor mij heeft het niet zo een waarde. Maar afijn.. op een dag in de zomer zag ik een Franse film op tv.. kan me heel weinig herinneren van het plot.. het was een liefdes verhaal van twee jonge mensen die elkaar gevonden hadden,, zoals in zoveel Franse oude cinema… met weinig woorden en veel mooie beelden…Nu was er iets unieks aan deze film…. op een moment hadden de twee geliefden elkaar gevonden,,,, ( het was een jongen met donker haar en een knappe vrouw met donker kort haar ) en op het strand in de duinen gingen ze de liefde bedrijven… en wat voor een liefde?? “de jongen gaf een kus op haar billen en nam er ook een echte hap uit… om wat platter te stellen.. “hij ging haar beffen” Ik vond de film zeer uniek..omdat het eigenlijk een liefdesdrama was…maar met een vleugje seks erin,,,wat je niet zovaak ziet,,, meestal draait de camera in een cinema film weg als de echte daad begint…. en meestal met pornografie?? daar zit dan juist helemaal geen plot in en wat het dus beetje plat maakt… Maar deze film die ik zoek was dus wel een unicum….Een gulden middenweg dus….

Weet iemand welke film dit is??

Expliciete seks in niet in eerste instantie pornografische films was vroeger zeer zeldzaam, maar eigenlijk vrij algemeen vanaf de jaren 70. De doorbraakfilm in dit opzicht is nog steeds Last Tango in Paris (Bernardo Bertolucci, 1972), al was in eigen land Blue Movie (Wim Verstappen, 1971) nog net iets eerder. Ik denk dus dat als de gezochte film bijvoorbeeld uit de tweede helft van de jaren 70 stamt, de beschreven gebeurtenissen verre van uniek zijn voor een arthouse film.

Lees verder »