Hoofdrolspelers: Jason Robards en James Coburn. In principe moet het met dit gegeven al duidelijk zijn maar ik kom met hulp van alle zoekprogramma’s niet verder. Het was de uitvoering van de regisseur – aangepast dus en niet ondertiteld, wat heel lastig was omdat alleen genoemde hoofdrolspelers verstaanbaar Engels spraken. Het speelde aan de rand van Mexico, ik denk bijna zeker “in Mexico”. Heel veel kleine donkere mannen en vrouwen, typische Mexicanen. Er kwamen ook bordelen in de film voor maar dan zonder peeskamertje – allemaal bij elkaar in een grote zaal. Alle vrouwen met lage decolletés. De hoofdrolspelers droegen bijna grote ruime rokken en hele grote ruime lange jassen.

Mijn eerste associaties was met een western van Sam Peckinpah uit 1970, The Ballad of Cable Hogue, omdat Jason Robards de hoofdrol speelt, tegenover Stella Stevens als een prostituee, met een uitgebreide bordeelscène. Maar die kan het niet zijn, omdat James Coburn ontbreekt en de handeling ver ten noorden van Mexico is gesitueerd, op de hoogte van San Francisco.

Om op te zoeken in welke film twee of meer acteurs hebben samengewerkt, biedt IMDB een handige functie. Typ in het zoekmenu een naam in (eerst op ‘names’ klikken) en bekijk diens filmografie. Helemaal onderaan vind je bij ‘explore more’ onder het kopje ‘related items’ de functie ‘credited with’.  Als je daar een andere naam invult, verschijnen alle films waaraan beiden hebben deelgenomen. Lees verder »

Meike van de Linde mailt:

Het moet al zeker 10 jaar geleden zijn zo niet langer dat ik een film op tv  zag, een Amerikaanse film, die ging over het einde van de wereld. Hij begint met een gewoon gezin in de suburbs, vader is aan het hardlopen en vergeet de vuilnisbak buiten te zetten, moeder is in het huis bezig, kinderen doen hun ding etc.  Vader moet voor z’n werk weg, naar een andere staat, en komt nooit meer terug want ineens vergaat de wereld. Het wordt steeds warmer en er is iets, waardoor mensen met miljoenen tegelijk sterven.
We maken dit alles mee vanuit het perspectief van de moeder en het gezin. De vader die niet terugkomt. Nieuws dat hen in fragmenten bereikt. Mensen in de buurt die doodgaan, een kind dat zij opvangt. Haar eigen kinderen gaan dood. De meest pijnlijke scène is dat je haar ziet naaien, en dat blijkt dan de lijkwade van haar tienerdochter te zijn. De camera zoomt uit, en daar zit ze met het lijk van haar dochter, dat ze in een laken naait.
Juist het ‘gewone’ van deze gruwelijke ontwikkelingen, en hoe zij dat als gewone vrouw en moeder beleeft en doet en aanvaardt, maakte deze film zo prachtig. Geen grote acteurs, niet speciaal heel mooi gefilmd of zo. en ik heb geen idee hoe hij heet en welke mensen er in spelen maar zou ‘m zo graag weer eens zien. Hij zet je met beide benen weer op de grond te midden van het geluk in je leven dat je niet (meer) ziet, als je niet uitkijkt. Deze film maakt je wakker.
Ik ben benieuwd.

Films over het einde van de wereld besteden vaak aandacht aan de beleving van de ramp door gewone mensen. Tijdens de Koude Oorlog ging het in principe om nucleaire aanvallen, zoals in The Day After (Nicholas Meyer, 1983). Die film begint echter met het militaire perspectief en zal het dus waarschijnlijk niet zijn.

De tweede film waar ik aan dacht is een Canadese, Last Night (Don McKellar, 1989). Het verschil is dat in die film alle hoofdpersonen weten dat ze nog maar 1 dag te leven hebben en dat leidt juist tot een soort van collectieve verlichting, alsof niets er meer toe doet en je vooral het optimale moet zien te halen uit de beperkte resterende tijd. Ook dit lijkt me niet de gezochte film, dus ben ik verder gaan researchen. Lees verder »

C. Webeling mailt:

Jaren geleden zag ik in de bioscoop een geweldige film. Een mistig Schots landschap en zingende mensen in de verte (Italiaanse opera). Er komen vrachtwagens aan met Italiaanse krijgsgevangenen, die hier en daar bij boerderijen afgezet worden. Het gaat om de troostende post die deze mensen vanuit Italië krijgen. U zou me helpen met titel en informatie omdat ik dan ga proberen een dvd te pakken te krijgen.

Over deze vraag hoef ik niet lang na te denken, omdat de beelden me nog helder voor de geest staan. Ik moest wel even peinzen over de titel, maar de naam van de regisseur zat wel stevig in mijn geheugen verankerd.

Lees verder »

Carla Smits mailt:

Alweer geruime tijd geleden, ik schat begin jaren 80, heb ik een Zweedse film gezien met als titel iets als ‘On the Other Side of the Moon’. Of iets wat daarop lijkt. Die film werd getoond door de regisseur zelf tijdens openbare filmcolleges o.l.v. de toenmalige hoogleraar Scandinavistiek aan de UvA: Egil Törnqvist. Deze hoogleraar is inmiddels met emeritaat. De film ademde iets van een Italiaanse film, vreemd genoeg. De film maakte destijds erg veel indruk op me. Ben zelf ook al eerder op zoek geweest, maar tevergeefs. Waar ik naar op zoek benzijn twee dingen: de precieze titel van deze film en of deze nog te verkrijgen is.

Zoekend op titel duiken er twee Scandinavische films op, die om verschillende redenen niet erg voldoen aan de beschrijving. Lees verder »

Bert Mackenbach uit Schiedam mailt:

Het kan aan de leeftijd liggen (64), maar er ontstaat bij mij de behoefte de herinnering aan boeken en films die destijds veel indruk op mij maakten, nog eens af te stoffen. Zo zijn er dankzij internet 50 jaar oude boeken opgedoken maar ook dvd’s van films tevoorschijn gekomen, zoals ‘Käre, käre John’ en ‘Qui êtes-vous Polly Maggoo?’. Maar er knaagt aan mijn herinnering ook nog een film uit de 70-er jaren (?) waarvan ik de titel dus niet weet, maar het gaat over een jong stel wat dermate gegrepen is door de tango dat zij er aan ten onder gaan. Een nogal vage herinnering zult u zeggen (de verhaallijn staat me helemaal niet meer bij), maar het element van sensualiteit en dood en het afzien van alle overige waarden heeft destijds indruk op mij gemaakt. Brengt een en ander iets terug in uw herinnering? Ik weet niet veel beter dan op internet met de fantasieloze zoekterm ‘tango’ diverse films op hun inhoud te checken, maar dit heeft niets opgeleverd. Of die (vage) indruk die bij bijgebleven is, vandaag de dag nog overeind zal blijven, weet ik natuurlijk niet. Ik ben niet meer dezelfde van toen. Maar ik zou het zeer op prijs stellen als u uw geheugen zou willen raadplegen en wellicht kan ik dan met een titel internet op om te kijken of er van deze film een dvd van bestaat.

De tango is een populair filmonderwerp en vaak is de dans gebruikt om thema’s van leven en dood aan op te hangen. Om ons tot de jaren 70 te beperken, dan zijn er sleutelscènes met een tango te ontdekken in bijvoorbeeld Il conformista (Bernardo Bertolucci, 1970), Soldaat van Oranje (Paul Verhoeven, 1977) en uiteraard Last Tango in Paris (Bertolucci, 1972).  Maar voor films die helemaal over geobsedeerde tangodansers gaan, denk ik eerder aan titels uit andere decennia, zoals El exilio de Gardel: Tangos (Ferdinando E. Solanas, 1985),  The Tango Lesson (Sally Potter,  1997) en Tango (Carlos Saura, 1998). Toch denk ik te weten welke film hier bedoeld wordt. Lees verder »

Ergens (begin) jaren 80 zag ik een leuke film op tv  (ik geloof dat het een speelfilm/bioscoopfilm was, maar het kan ook een tv-film zijn geweest).  Het was een Australische film.  Het ging over een meisje, dat een niet-zo-succesrijke kunstenaar als vriend had.  De vriend bracht geen inkomsten in, en het meisje verdiende de kost voor hen beiden door regelmatig, in haar eentje, op aria’s uit de opera ‘Lucia di Lammermoor’ striptease te dansen in het landhuis van een rijke, kunstminnende man. Deze man zag je de hele film niet in beeld. Wel zag je (af en toe) de grote park-tuin om zijn landhuis, waarin grote, levensechte bronzen beelden van personen stonden. En je zag natuurlijk het meisje op die aria’s stripdansen. De niet-zo-succesrijke kunstenaar/vriend werd steeds jaloerser op de rijkaard die zijn vriendin liet dansen, maakte wat ruzie met haar, en wilde uiteindelijk de rijkaard iets aandoen. Toen verdween de kunstenaar, maar enige tijd later was er in de park-tuin een levensgroot bronzen beeld bijgeplaatst, dat wel veel op die niet-zo-succesrijke kunstenaar leek.

Over deze vraag hoefde ik niet lang na te denken, want ik bewaar goede herinneringen aan de gezochte film. Lees verder »

Stannie van Genderen uit Oegstgeest mailt:

Er is een Engelse film,waarin een aantal mannen een wandeltocht maakt, over een heuvelrug. Er sluit zich een niet onaantrekkelijke juffrouw bij hen aan. Dan zie je alle intermenselijke verwikkelingen, als in een psychologische roman. Weet u hoe die film heet?

Lange-afstandswandelingen vormen een mooi onderwerp voor films met een psychologische intrige. Toch ken ik er niet zo veel. De eerste die me te binnen schiet is een Nederlandse film over een vriendengroep die het Pieterpad loopt. Onderweg lopen de (onderhuidse) spanningen hoog op in Boven de bergen (Digna Sinke, 1992).

Maar die film is het dus niet, want Engeland is geheel buiten zicht. Via Google vond ik wel de gezochte titel. Lees verder »

Giel Venema mailt:

Filmmuseum in Potsdam

Onlangs was ik in Potsdam en heb daar het filmmuseum bezocht. Interessant, met name de aandacht voor de DEFA. Tijdens het bezoek schoot me een film van vroeger te binnen die ik graag nog eens zou willen proberen te achterhalen.
Ik heb hem nooit helemaal gezien, ik schat uit de jaren 50 of 60 (in zwart-wit). Het speelt zich af in april of mei 1945 en gaat over twee Duitse soldaten op de vlucht voor de naderende Russen. Locatie van de handeling was, denk ik, Tsjechië of Sudetenland. Een van de soldaten is gewond en ze hebben daarom een boerenvrouw gedwongen hen met een paard en wagen te helpen vluchten en er volgt een beklemmende tocht door het woud. Enig idee?

De roemruchte UFA-studio in Potsdam-Babelsberg stond in de Sovjet-bezettingszone.  Maar er was nog een reden waarom de filmproductie in de latere DDR gezwinder weer op gang kwam dan in de toekomstige Bondsrepubliek. De westelijke geallieerden hadden immers aanvankelijk enige huiver om de Duitsers toe te staan hun positie als leidende filmnatie te hernemen. De Russen waren daarentegen direct doordrongen van het belang van film als propagandamiddel en tuigden snel het staatsfilmbedrijf DEFA (Deutsche Film Aktionsgesellschaft) op,  met als eerste succes Die Mörder sind unter uns (Wolfgang Staudte, 1946).  De DEFA had tussen 1946 en 1990 het monopolie op de filmproductie in Oost-Duitsland. Het resultaat was een relatief gevarieerde output, die zowel socialistisch-realisme en pedagogische geschiedenisfilms als liefdesverhalen, science fiction, musicals en zelfs westerns omvatte. Lees verder »

Marco van Suchtelen uit Amsterdam mailt:

Tijdens mijn studie in Delft van 1965 tot 1970 ging ik regelmatig naar de Delftse Filmliga. Dat was toen de enige mogelijkheid om alternatieve films te zien. Eén film komt de laatste jaren steeds weer terug in mijn gedachten, maar ik heb tot nu toe niet kunnen achterhalen hoe hij heet en wie de maker is. Wat ik er nog van weet is het volgende: het gaat om een Franse misdaadfilm, spelend in Parijs, vermoedelijk in zwart-wit en gemaakt in de jaren 60. Een man wil zijn vrouw vermoorden en richt daartoe onder het appartement waar zij wonen een appartement in dat identiek is aan hun eigen appartement. Op de avond van de moord neemt hij een kennis (vriendin? prostituee?) mee naar het onderste appartement, zet harde muziek op, verlaat met een of ander excuus de (slaap?)kamer, gaat snel naar boven, vermoordt zijn vrouw en gaat weer naar beneden. De kennis in het onderste appartement zal als alibi fungeren tijdens het latere politieonderzoek. In mijn herinnering speelt de lift met smeedijzeren hekwerk ook een rol.  Er komen veel scènes in regenachtige straten in voor.  De sfeer is Melville-achtig.
Helaas heeft niemand van mijn oude Delftse vrienden een idee om welke film het kan gaan. Weet u misschien om welke film het hier gaat?

Menig filmliefhebber zal als eerste associatie bij die gietijzeren Parijse lifthekken met een en dezelfde titel op de proppen komen: L’ascenseur pour l’échafaud /De lift naar het schavot (Louis Malle, 1958), met de legendarische muziek van Miles Davis en de dito hoofdrol van Jeanne Moreau.

Het gaat daarin inderdaad om een listig vermomde moord, er wordt veel over regenachtige straten gezworven en de lift speelt een hoofdrol in het plot.  Maar de verdere details zijn totaal anders. Moreau vraagt haar minnaar (Maurice Ronet) om haar echtgenoot uit de weg te ruimen en die probeert diens dood op een zelfmoord te laten lijken. Het gaat vrij goed, maar de dader vergeet een touw dat uit het raam hangt en als hij terugkeert naar de plaats van het delict om dit losse eindje weg te werken, blijft de lift steken. Die film is het dus hoogstwaarschijnlijk niet. Lees verder »