Archief voor: juni 2011


Foto van vluchtelingen Spaanse Burgeroorlog

Sjef Heerkens uit Tilburg mailt:

Ik heb geen film- maar een fotovraag. Als je me niet kunt helpen weet je misschien iemand die dat wel zou kunnen. Zo’n 10 jaar geleden stond er in “de Volkskrant’ een zwart-witfoto over vluchtelingen van de Spaanse Burgeroorlog. Het beeld wat me daarvan is bij gebleven is een rij mensen met hun hebben en houden bij zich die te voet naar Frankrijk op weg waren. Ik schat dat de afstand tussen fotograaf en de meest dicht bijzijnde mensen zo’n meter of 5 was en er stonden mensen langs de weg te kijken.
Ik vond het een erg aangrijpende foto en heb spijt dat ik hem toen niet heb uitgeknipt. Ik heb al de nodige uurtjes zitten googlen, maar de foto niet kunnen vinden. Ik schat in dat de foto voor iemand die met foto’s en geschiedenis op de hoogte is, redelijk bekend is.

Dit is een terrein waarover ik geen specifieke kennis bezit. Maar ik vind het wel interessant om eens te kijken of een fotovraag ook opgelost kan worden.  Om te beginnen ben ik ook maar eens gaan googlen in het Engels, Nederlands en Spaans naar foto’s van vluchtelingen in de Spaanse Burgeroorlog. Dat leidt tot de conclusie dat er veel beeldmateriaal is van republikeinse burgers die te voet de Franse grens overtrokken, zowel van de Baskische als de Catalaanse kant, bij respectievelijk Hendaye en le Perthus. Kennelijk was het voor persfotografen relatief eenvoudig om aan de goede kant van de grens hun camera’s aan het werk te zetten. Lees verder »

Antwerpse juwelenroof door ‘orthodoxe joden’

Bas van der Borg mailt:

Onlangs vroeg ik me af uit welke film de volgende openingsscène komt:
Een groepje orthodox geklede joden heeft een theologische discussie. Erg interessant. Maar wat blijkt? Ze komen al discussiërend een juwelenhandel in Antwerpen binnen die ze uiteindelijk overvallen. Ik heb me suf gepeinsd welke film dit zou kunnen zijn en ik wil vooral die discussie terugzien!
Weet u misschien welke film ik bedoel?

Het was even zoeken, maar Google bracht snel uitkomst door een verwijzing naar een film waarvan ik de dvd al jaren op een stapel heb liggen van nog te bekijken titels zonder hoge prioriteit.  Voor wie de film wel heeft gezien: het gaat om een overval door de bende van Franky ‘Four Fingers’, gespeeld door Benicio del Toro. Lees verder »

Een Japanse heer op een schommel

George Tiemstra mailt:

Al jaren worstel ik met een vraag m.b.t. een filmtitel maar al mijn speurwerk heeft niet tot het gewenste resultaat geleid. Nu vertelde een vriend mij onlangs van het bestaan van deze site, waar je met moeilijke filmvragen terecht kon.
Waar gaat het om:
Heel lang geleden zag ik op de tv (waarschijnlijk gewoon op Ned. 1, 2 of 3 want het is al heel lang geleden, misschien zelfs wel 20 jaar of meer), een Japanse (of Chinese) film. In mijn herinnering een zwart-wit film van een redelijk bekende regisseur.
Het enige wat mij is bij gebleven is een scène in die film, die af en toe weer voorbij komt en dan vraag ik mij dus weer af, welke film dat geweest kan zijn.
In die scène zit een wat oudere (Japanse) man, in het donker op een schommel in de regen en onderwijl zit hij zachtjes te zingen, neuriën. Mogelijk heeft hij kort daarvoor afscheid genomen van een kleinkind maar dat deel is erg vaag geworden over de jaren. In mijn herinnering is de man netjes gekleed, misschien zelfs een zwarte hoed bij zich en er staat mij bij dat die scène het einde van de film is.  Meer weet ik niet en hoop, dat dit voldoende voor u is en dat u weet om welke film het gaat.

Deze omschrijving van met name het beeld van een netjes geklede Aziatische heer op een schommel deed meteen belletjes bij me rinkelen. Ik wist zeker dat ik dat beeld ook gezien had, en wel in een Japanse film.  Mijn eerste associatie klopte echter niet, en dat had ik kunnen weten als ik zorgvuldiger gelezen zou hebben.  Ik dacht namelijk aan een poëtisch moment in een film van Takeshi Kitano, maar die debuteerde als regisseur pas in 1989 en filmt doorgaans niet in zwart-wit.

Omdat het om een film zou gaan van een bekende filmmaker ben ik gaan zoeken in het oeuvre van Yasujiro Ozu (1903-1963) en Akira Kurosawa (1910-1998). Toen ik de filmografie van Kurosawa opsloeg, werd mijn aandacht bijna automatisch getrokken naar een bepaalde titel. Met een klik zag ik het affiche, dat een oudere heer op een schommel afbeeldt. Lees verder »

Een vriendschap in Italië

Miro Pobuda mailt:
De film waar ik de naam van zoek hebben wij gezien op het filmfestival in Rotterdam en ik schaam mij om te zeggen dat ik niet weet of het 2008 of 2009 was. Met intensief googelen naar alle titels van de programma’s is het mij niet gelukt. De film speelt zich af in Italië, in en rond een grotere stad, ik denk Milaan (geen Rome). Het gaat over twee mannen met een zeer verschillende achtergrond die een intieme korte vriendschap sluiten. Eén is een schoonmaker, ik meen op een vliegveld. Hij rijdt de hele dag rond op een schoonmaakmachine. Is zeer arm, droomt van een mooie toekomst, maar heeft geen perspectief. De ander komt naar de stad zijn geluk beproeven en belandt in het reclamewereldje. Korte tijd treedt hij op als fotomodel totdat zijn nieuwe vriendin ongevraagd zijn naaktfoto als reclamestunt publiceert. Daarop vertrekt hij bij haar. De twee mannen leren elkaar kennen omdat de bezoeker bij de schoonmaker een kamer huurt. Een scène die mij is bijgebleven is dat zij samen uit blik kattenvoer eten omdat zij werkelijk beiden niks betalen kunnen. Vervolgens gaat toch de bezoeker een maaltijd koken voor ‘die schoonmaker’, en langzaam ontstaat een prachtige vriendschap met een lading die nooit wordt uitgesproken. Samen dromen zij van een eigen restaurant, waar ze dan eenvoudige maaltijden willen serveren, waarbij de basilicum absoluut niet gesneden mag  zijn maar gescheurd moet worden…. Een opmerking die vaak in de film terugkomt. Deze gesprekken spelen zich ook af op een veerpont, met uizicht op ‘een overkant’ waar zij van dromen maar waar zij nog niet samen zijn geweest. Het verhaal eindigt ermee dat de schoonmaker, inmiddels een tijd weer alleen, geen perspectief meer ziet en zich in de badkamer ophangt. Net voordat de vriend naar hem terugkeert om hem op te halen, om de plannen waar te gaan maken. Een prachtfilm. Zegt u deze beschrijving iets?

Omdat ik de laatste jaren het International Film Festival Rotterdam (IFFR) aan mij voorbij moest laten gaan, zei deze beschrijving me niets. Maar dat betekent niet dat er geen antwoord op de vraag gevonden kan worden. Online is het lastig om catalogi van vorige edities door te pluizen, maar de jaarverslagen van die twee jaren staan wel als pdf op het web. Beide bevatten complete lijsten van de in die jaren vertoonde titels, waaronder een aantal Italiaanse.  Maar geen enkele van die films komt ook maar in de buurt van de hierboven beschreven gebeurtenissen.

De ervaring in deze rubriek met de werking van het geheugen leert dat het ook wel eens een film uit de editie van 2007 of 2010 zou kunnen gaan, en misschien zelfs niet eens om een Italiaanse film. Dus besloot ik de vraag voor te leggen aan IFFR-programmeur Gerwin Tamsma, die per kerende mail de oplossing wist te produceren. Lees verder »

‘The Reluctant Astronaut’ met ondertitels

I. de Zeeuw mailt:

De film ‘The Reluctant Astronaut’  is nergens in het Nederlands  ondertiteld te krijgen, ook niet in de VS.  Ook niet op VHS. De film is uit 1967, met Don Knotts. België 1 heeft hem in de jaren 70 gedraaid. Heeft u misschien een oplossing?

De faam van komiek Don Knotts (1924-2006) werd in eerste instantie gevestigd door zijn televisiewerk, maar hij was ook wel in familiefilms van Disney te zien. The Reluctant Astronaut (Edward Montagne, 1967) was daarentegen een productie van de Universal-studio en een van de succesvolste films waarin Knotts de hoofdrol speelde. Hij is een portier van de NASA, die bij zijn familie van kermisexploitanten de schijn ophoudt dat hij opgeleid wordt tot ruimtevaarder. De clou is dat NASA op een gegeven moment de voortreffelijkheid van haar technologie wil bewijzen door een volstrekte amateur het heelal in te sturen en dan valt uiteraard de keuze op de astronaut tegen wil en dank. Een van de andere hoofdrollen is overigens weggelegd voor de onlangs overleden Leslie Nielsen (1926-2010). Lees verder »

Operazangeres op driewielertje

Sophia Zielman mailt:

Enige jaren geleden heb ik via de tv een voorstelling gezien van een operazangeres, die tijdens het zingen allerlei capriolen uithaalde op een klein kinderdriewielertje. Dit heeft destijds diepe indruk op mij gemaakt en ik probeer al lange tijd te achterhalen om wie het hier gaat, tot nu toe echter zonder resultaat.

Zoeken naar televisiefragmenten is een stuk lastiger dan naar filmscènes, omdat er veel meer materiaal bestaat en omdat de herinnering aan televisie vaak vluchtiger is. Opvallende filmfragmenten staan altijd wel ergens beschreven of geregistreerd op internet. Het voordeel van televisie is dat er gemiddeld meer mensen naar kijken,  zodat ook de kans groter is dat iemand zich het wel herinnert. Op dat collectieve geheugen moet ik een beroep doen bij de beantwoording van deze vraag, want ik kan zelf geen duidelijk uitsluitsel geven. Er zijn wel een paar sporen, want ik herinner me vaag de gezochte beelden ook te hebben gezien. Lees verder »

Berlijnse jeugd rond 1960

Erik ter Meulen uit Arnhem mailt:

Een halve eeuw geleden leuke en tamelijk pikante (ontraden door de Katholieke Filmkeuring) film spelend in West-Berlijn. Een groep vrienden woont in een achterhuis, trapt lol en beleeft het nodige met een oude auto; een groepje zangeressen in een komische act – en wat mij betreft een gevoel van nostalgie uit een tijd toen “sex & drugs & rock’n roll” nog geen gemeengoed was. Weet U of iemand anders nog hoe deze film met een hele lange titel (met een aantal “und’’’s) heet en of die nog ergens te vinden is?

Het scheelt niet veel, maar deze film onttrekt zich door zijn jaar van herkomst net aan mijn persoonlijke bioscoopherinnering. Maar dat hoeft geen belemmering te zijn het raadsel toch op te lossen.

Mijn eerste vermoeden ging in de richting van een Schlagerfilm met Peter Krauss en Conny Froboess of Peter Alexander en Caterina Valente, maar die hypothese moet ik direct verwerpen.  Per definitie waren die Duitse en Oostenrijkse amusementsfilms uit de periode 1955-75 zoetsappig en ondanks de jeugdige frisheid te kleinburgerlijk om aanstoot te kunnen geven aan welke filmkeuring dan ook. Ik kijk er nu wel gefascineerd naar, als camp en omdat ze duidelijk maken hoeveel er de laatste halve eeuw veranderd is. Maar de beschrijving doet vermoeden dat de nu gezochte film een iets rebelser karakter had, althans in het licht van de tijd. Lees verder »

Cellisten van gene zijde

Hanneke Vennik mailt:

Ik ben op zoek naar een film die ik lang geleden (10 jaar??) op tv heb gezien:
Engelstalig, Engelse produktie (?), echtpaar zonder kinderen, allebei musici.
Beiden (?) bespelen de contrabas.
Echtgenoot overlijdt. Echtgenote heeft het daar zeer moeilijk mee.
Echtgenoot komt terug als geest en neemt regelmatig enkele geesten mee om thuis bij zijn echtgenote te musiceren.
Echtgenote is zich zeer bewust van het feit dat echtgenoot als geest terug is.
Zeer mooie klassieke muziek, ook bij aftiteling, van een een bekende componist.
Uiteindelijk is, geloof ik me te herinneren, het verwerkingsproces van de echtgenote zover dat echtgenoot-geest uit haar leven verdwijnt.
Weet u welke film dit is?

Mijn eerste associatie is met twee films, die beide min of meer gebaseerd zijn op het huwelijk van de Britse celliste Jacqueline du Pré (1945-1987) en de Israëlisch-Argentijnse pianist en dirigent Daniel Barenboim (1942-).  De eerste film, Duet for One (Andrei Konchalovsky, 1986), was een bewerking van een succesvol toneelstuk van Tom Kempinski en behandelt vooral de scheiding nadat Jackie (hier violiste ‘Stephanie’, alias Julie Andrews) door de ziekte MS getroffen werd. Alan Bates speelde de echtgenoot. De tweede film, Hilary and Jackie (Anand Tucker, 1998) staat wat dichter bij de historische werkelijkheid en benadrukt de hechte relatie tussen de celliste (Emily Watson) en haar door Rachel Grifiiths gespeelde zuster, de fluitiste Hilary du Pré (1942-).  Muziek, liefde en sterfelijkheid, akkoord, maar het is duidelijk dat geen van beide films de gezochte kan zijn.

 

Lees verder »