Frans Kierkels en Ellen de Kok mailen:

Wij zijn op zoek naar een Engelse oorlogsfilm, die zich afspeelt tijdens de bezetting in Frankrijk ( aan de Noordzeekust). Ik denk dat de titel is ‘Jack of Hearts’, een anti-oorlogsfilm.
Korte inhoud: geallieerden gaan in een dorp beschieten; de Duitsers verdedigen het dorp, daardoor komt het dorp leeg te staan. De psychiatrische inrichting in de buurt heeft geen bewaking meer en alle patiënten gaan het dorp in en eigenen zich winkels, bedrijven e.d . toe. Het dorp floreert.
Na een week beginnen de beschietingen opnieuw. Weet u de titel van deze film?

Dit raadsel is wel op te lossen, want de gegevens kloppen bijna. Het gaat alleen niet om een Engelse, maar een Franse film, die niet is vernoemd naar de hartenboer maar naar de hartenheer.

Lees verder »

Michel Habets uit Brunssum mailt:

Begin jaren ’60 zag ik op de Duitse tv (ARD, er was nog geen tweede zender) een ‘Trümmerfilm’, dwz een speelfilm die in het naoorlogse Duitsland speelt, gemaakt tussen ’45 en ’53. Ik verstond toen nog geen Duits, maar de film is mij bijgebleven vanwege z’n immense triestheid. Het is niet ‘Die Mörder sind unter uns’ of  ‘Liebe ’47 ‘ (Draussen vor der Tür) Van de beelden herinner ik mij sombere straatbeelden met verwoeste huizen, het puin is opgeruimd, de tram rijdt weer. De meest pregnante herinnering zijn de beelden van een man en een vrouw die, in een lege kamer met planken vloer met alleen een tafeltje en een stoel op de tweede(?) etage van een woonkazerne, lange en droevige gesprekken voeren, terwijl buiten op straat een ‘Leierkastenmann’ zijn trieste deuntjes speelt. Af en toe gaat de camera naar het raam en filmt de Leierkastenmann schuin van boven aan de overkant van de straat. Ik weet niet meer zeker of hij ook een aapje op zijn schouder droeg. Aangezien ik alle filmdossiers op internet al doorgeploegd heb en niks heb gevonden, vermoed ik dat het om een ‘Fernsehfilm’ gaat.

De zogeheten Trümmerfilm vormt inderdaad een apart genre, verwant aan het Italiaanse neorealisme uit dezelfde periode. Er bestaat zelfs een Italiaanse Trümmerfilm, te weten Germania anno zero (Roberto Rossellini, 1948). Niet toevallig floreerde dit soort films in beide landen die de Tweede Wereldoorlog hadden verloren en waar de maatschappelijke, politieke en culturele ontreddering groot was, maar de levendige filmculturele traditie de draad op een andere, van glamour gespeende leest weer oppakte.  Juist het decor van fysieke en mentale ruïnes vormde een ideale cinematografische voedingsbodem. Lees verder »

Harry Vlamings uit Tilburg mailt:

Jaren geleden heb ik een film gezien op VPRO tv. De titel ( of ondertitel ) luidde: “Einige freudige Stunden” of
iets in die zin.  Er werd geen woord in gesproken werd en de begeleidende muziek was een pianosonate van Schubert.  Dat is me wel bijgebleven.
Naar ik meen was het een Oostenrijkse of Duitse productie. Wat ik ook kan is hieruit bepaalde scènes beschrijven, maar dat zou
dit bericht (misschien) nodeloos verlengen. Natuurlijk heb ik met de VPRO-redactie contact gezocht maar
niemand wist me verder te helpen.  Ook op internet gezocht, maar tot op heden zonder resultaat.
U zou me een groot plezier doen indien het u gelukt achter de juiste titel van deze film te komen en mij kan melden of deze in digitale
vorm ergens te verkrijgen is.

Een vermoeden heb ik wel, maar ik kan er helemaal naast zitten.  De titel Einige freudige Stunden zegt me weinig, en ook van een uitzending van een dialoogloze film met muziek van Schubert door de VPRO kan ik geen spoor vinden. Maar er is wel een Oostenrijkse productie die wordt aangeduid als ‘ experimenteel’ en een ‘psychogram van de stervende Franz Schubert’. Lees verder »

Charles Schreurs mailt:

Ik ben op zoek naar de titel van een film die ik in de jaren negentig in de bioscoop heb gezien. Het verhaal speelt in een Italiaans dorpje. Een bus met een Spaans dansgezelschap krijgt pech en moet daar blijven om op onderdelen te wachten. Het dorp is natuurlijk onder de indruk van al die mooie Spaanse danseressen. Vooral één jongeman is stapel op een van de dames. Uiteindelijk wordt de bus gerepareerd en vertrekken ze weer en natuurlijk doet de jongeman wat hij moet doen: hij reist haar achterna. Leuk en opvallend detail dat regelmatig terugkomt in de film is dat hij tijdens de fietstocht van zijn huis naar het dorp keihard een groet naar zijn opa roept die op een boerderij langs de route woont. Tijdens de opbloeiende romance doet de Spaanse dat uiteindelijk ook.

De hier beschreven film had ik volledig verdrongen. Toch moet ik hem wel gezien hebben, want na een korte googlezoektocht vond ik de titel en even later de recensie die ik er over schreef in NRC Handelsblad van 3 juni 1998, onder de kop ‘Humor van het Toscaanse land’. Lees verder »

Hans Ruhé uit Den Haag mailt:

In de zomer van 1960 deed ik een soort stage in Engeland en logeerde ik bij een dame die kamers verhuurde in Kingston upon Thames. In de avonduren was vrijwel het enige vertier een gang naar de bioscoop, waar van die doorlopende filmvoorstellingen plaatsvonden (eindigend met het volkslied). Tussen de hoofdfilms waren er steevast “misdaadfilms”, die kennelijk in de USA gemaakt waren, de verhalen gingen niet erg diep, maar het meest fascinerend (destijds tenminste voor mij) was, dat er altijd de nieuwste Amerikaanse auto’s van die jaren in rond reden. Helaas herinner ik me geen titels, maar ik zou graag die films kunnen terugvinden. Ik heb niet de illusie, dat U deze films kent of ze in Uw archief zou hebben, maar wellicht zou U mij een hint kunnen geven, hoe ik ze op het spoor zou kunnen komen.

Om te beginnen is het misschien van belang vast te stellen welke bioscopen er rond 1960 open waren in Kingston upon Thames, een voorstad van Londen. De aardige Britse site Cinema Treasures telt er vier, alle inmiddels gesloten en vaak afgebroken: de Regal (in 1961 omgedoopt in ABC) aan Richmond Road, de Granada aan Clarence Street, de Odeon aan High Street en de Kingston aan Cromwell Road. De Regal (zie afbeelding) was tussen 1976 en 2010 een bingoclub, en werd onlangs dichtgetimmerd. Op dit moment is er in Kingston alleen een megaplex, de Odeon op de plaats van de oude Granada.

Maar hoe komen we achter de programmering van die vier bioscoopzalen in 1960? In het algemeen gesproken vind je dat soort lijsten, ladders en advertenties alleen in papieren archieven, hoewel er af en toe pogingen zijn om delen van de geschiedenis van de bioscoopprogrammering te digitaliseren. Lees verder »

Fam en Adriaan van de Sande mailen:

We zijn al een tijdlang op zoek naar de titel van een Scandinavische kerstfilm.
Een paar (man en vrouw)  nodigt voor de kerst hun vrienden/familie uit voor het kerstfeest.  Ze hebben een groot huis met sauna.  De kennissen blijven dan ook overnachten.  Nu blijkt dat de vrouw zwanger is, maar haar man heeft zich eerder al laten steriliseren (zij weet dit niet!) en  hij weet dat hij niet de vader kan zijn.  Dit leidt tot allerlei verwikkelingen en gegis wie dan de vader zou kunnen zijn.  Dit blijft allemaal geheim voor de vrouw.  Er wordt veel gedronken en het loopt enigszins uit de hand. Aan het eind van de film blijkt dat de vrouw zich heeft laten insemineren, maar dit weet de man weer niet. Het is een cadeau van haar voor haar man. De baby blijkt bovendien nog eens donker te zijn.
Weet jij welke film dit is?

Geen gemakkelijke vraag, want ik heb deze film zeker nooit gezien. En bij een Scandinavische kerstfilm schiet me alleen het eerste deel van Ingmar Bergmans Fanny och Alexander (1982) te binnen, en die is het in ieder geval niet. Ik ben dus gaan zoeken op trefwoorden in IMDB en daarna gaan googlen op Engelse trefwoorden als ‘Christmas’, ‘paternity’, ‘Scandinavian’ enz. Lees verder »