Bert de Zwart mailt:

Ik heb ooit een prachtige Italiaanse film gezien. Ik weet de titel, de cast en de regisseur niet te noemen. Een detective in een warenhuis neemt een stelende zigeunerin in bescherming en gaat er met haar vandoor. Het is min of meer een roadmovie. Opvallend: de detective krijgt regelmatig een bloedneus. Ik hoop dat u mij op weg kunt helpen om te achterhalen hoe die film
heet.

Die bloedneus was ik vergeten, maar voor het overige staat deze film mij nog vrij helder voor de geest. Lees verder »

Feyza Uymaz mailt:

Ik ben op zoek naar een film, ik zag die een jaar of tien terug op de tv. Het is een oorlogsfilm waarbij een redelijk jonge vrouw een baby heeft en woont in een oorlogsgebied. Ik herinner me alleen enkele scènes, maar ik was er erg van onder de indruk. Ze moet met de bus ergens naar toe (ik denk het ziekenhuis) maar ze mag niet mee omdat ze geen geld heeft. Ze geeft haar ketting aan hem. Later wordt zij met nog anderen opgepakt door soldaten. Met de bus worden ze naar zee gebracht. Op de een of andere manier verstopt ze de baby ergens. Ze moeten allemaal in het water staan en een officier kiest bij elk persoon lachend een voorwerp (hamer etc.) uit om diegene mee te doden. De vrouw zingt in die tussentijd een slaapliedje voor de baby zodat hij toch haar stem hoort. Ook zij wordt vermoord op dat moment. Een soldaat, waarschijnlijk een Amerikaanse waar zij eerder mee contact heeft gehad, vindt de baby en neemt hem mee.
Zo eindigt de film, door de gebeurtenissen denk ik aan de oorlog in Servië, Bosnië.

Over de oorlog in voormalig Joegoslavië bestaan verschillende, overwegend vrij gruwelijke speelfilms. De meeste zijn gemaakt door regisseurs uit de regio, voornamelijk Bosnische moslims. De film die hier gezocht wordt, kiest overwegend het Servisch perspectief, ook al blijft de tegenpartij evenmin buiten beeld. Toch was er in de westerse wereld vrij veel kritiek op de Servische visie in de film, die toen bij voorbaat verdacht werd gevonden. Lees verder »

Christiaan Bijl mailt:

Tijdens mijn studie sociale psychologie, begin jaren negentig van de vorige eeuw, verhaalde één van de hoogleraren tijdens een college psychopathologische diagnostiek over een scène in een film van Luis Buñuel. De burgemeester van een dorpje gaat op bezoek bij een bevriende plaatsgenoot, die opgenomen is in een psychiatrische kliniek. Beide heren converseren langdurig met elkaar en vergeten de tijd. Op zeker moment neemt de burgemeester afscheid van zijn plaatsgenoot en wil vertrekken, maar de kliniek is inmiddels afgesloten. ‘Ik wil naar huis’, zegt hij tegen de portier (of een verpleegkundige). ‘Dat willen ze hier allemaal’, is het antwoord. ‘Maar ik ben de burgemeester’, antwoordt de burgemeester, waarop gereageerd wordt met: ‘Dat zeggen ze hier allemaal’. Vervolgens wordt de burgemeester opgesloten.
Ik heb het bij Taschen verschenen boek over Luis Buñuel van Bill Krohn en Paul Duncan min of meer uitgespeld, maar in geen enkele van de in dit boek beschreven films van Buñuel wordt over deze scene gesproken. Een groot aantal films van Buñuel heb ik gezien, maar in geen enkele komt de beschreven scene voor. Ook zoeken op Google biedt geen uitkomst.
Twee vragen heb ik aan u: kent u deze scène en komt deze voor in een film van Buñuel en zo ja, in welke? Of heeft de hoogleraar zich destijds vergist en betreft het een film van een andere regisseur?

Dit verhaal komt me vaag bekend voor.  Het past in ieder geval goed in de sfeer van surrealisme en anarchie die het werk van Luis Buñuel (1900-1983) zo kenmerkt. Er zijn meer boeken over hem geschreven, zoals de uitstekende autobiografie Mon dernier soupir/Mijn laatste snik (1982). Die trok ik uit mijn kast, samen met de catalogus van het Venetiaanse retrospectief in 1984, omdat ik twee mogelijke titels op het oog had. Ik dacht aan het Mexicaanse El ángel exterminador (1962) en de Franse pelgrimsfilm La voie lactée (1969), overigens met de op 2 juli van dit jaar overleden Laurent Terzieff in een hoofdrol. Deze twee schoten voor de boeg kon ik in beide bronnen niet direct bevestigd krijgen. Lees verder »

Jessica Sligter mailt:

Een vriendin vertelde me over je blog,  helemaal perfect voor het probleem waar ik mee zit! Om een lang verhaal kort te maken, ik heb voorbeelden nodig om zelf een soort filmscène te schrijven, waarvan dan alleen het geluid gebruikt zal worden. Het gaat om de volgende situatie:  een paartje (man+vrouw) hebben een intense ruzie die escaleert tot op het punt waar de man de vrouw vermoordt. Hele gespannen, jaloerse ruzies überhaupt zijn erg welkom. Heb je suggesties voor films waarin dit voorkomt?

Je zou denken dat zulke op moord uitdraaiende echtelijke ruzies veelvuldig in film te vinden zouden moeten zijn. Maar in eerste instantie schieten me vooral hooglopende conflicten te binnen zonder fatale afloop. De allergrootste, langdurige huwelijksoorlog aller tijden is wellicht te vinden in The War of the Roses (Danny DeVito, 1989). Er sneuvelt de nodige huisraad, maar de inzet van de krijg tussen Michael Douglas en Kathleen Turner is gericht: wie moet de echtelijke woning verlaten?
Lees verder »

Ankie Szlapka mailt:

Als koper van diverse goede films bij de NRC wil ik u verzoeken om na te gaan of er niet een dvd-box kan worden samengesteld met films van Simone Signoret – o.a.  ‘Le chat’, ‘La vie devant soi’, ‘L’américain’ en ‘Chère inconnue’ mogen er niet in ontbreken volgens mij.

Het is altijd goed om suggesties te krijgen van lezers over de de samenstelling van dvd-boxen die verschijnen bij NRC Media. Er is een aparte, tamelijk ver van de redactie verwijderde afdeling die voortdurend zoekt naar films en filmpakketten die bij de lezers interesse zouden kunnen wekken. Wat daarbij de doorslag geeft is niet alleen de markt die er voor een bepaald genre, stroming, thema, acteur of regisseur zou bestaan, maar ook de beschikbaarheid van dvd-rechten. In samenwerking met bestaande dvd-distributeurs wordt bekeken of die rechten al bij een partner zijn ondergebracht of voor een redelijke prijs verworven kunnen worden. De praktijk leert dat op dat terrein de grootste hinderpalen liggen, omdat sommige producenten geen realistische voorstelling hebben van de potentiële omzet die met hun werk op de Nederlandse dvd-markt te behalen valt. Heel vaak is die inschatting veel te hoog en zijn de gevraagde prijzen voor de rechten dus economisch niet haalbaar. Lees verder »

Anton van Doorn mailt uit Monza, Italië:

Ongeveer 5-8 jaar geleden was ik aanwezig bij de NRC filmmarathon in het Filmmuseum in Amsterdam. Bas Blokker presenteerde de diverse films. Een van de films was een tekenfilm genaamd  “Teapot Town”, een tekenfilm uit de jaren 20-30. Het betrof een filmpje van ca 5 minuten bedoeld als reclame voor thee. Het filmpje heeft mij toentertijd erg aangesproken. Er wordt op een speelse manier aangegeven dat door elke dag een positieve insteek te kiezen (met een kopje thee) het leven een stuk aangenamer is en je zo negatieve gedachten (uitgebeeld door de heksjes) verdrijft. Een heerlijk filmpje welke iedereen positief stemt. Het zou verplicht elke dag voor het NOS journaal moeten worden uitgezonden! Maar goed, dat zal wel niet gebeuren. Mijn vraag is eigenlijk heel simpel. Ik wil het filmpje graag aan mijn kinderen laten zien, maar het is op het internet nergens te vinden. Kunt u mij helpen?

De informatie klopt: op de NRC Filmklassiekersdag van 10 januari 2004 werd inderdaad de beschreven animatiefilm van elf minuten vertoond. Lees verder »

Edwin Emanuel Posse de Roode mailt:

Ik ken een beroemde Amerikaanse vrouw en die wil ik graag een Franse film laten zien maar ik ben een ramp met namen….
Het is een hele luchtige film. Het verhaal ( wat ik me nog herinner ervan ) gaat over het thema driehoeksrelaties….Het jaar is misschien 1980? Een jongen van ongeveer twintig die heeft een knappe vriendin…..Zijn vader is veel ouder en die is heel erg eenzaam….Op een dag besluit de zoon zijn vriendin met z’n vader te delen….. ook seksueel….De film is heel erg luchtig maar er zit ook een tikje erotiek in : De jongeman die wil elke ochtend beffen als ontbijt… ( niet dat je het echt ziet gebeuren ha ha je ziet het bijna gebeuren : hij steekt zijn hoofd onder haar jurk…..als zij op de eettafel zit). Ha, ik zou graag deze film wat willen promoten hier en daar.

Mijn eerste associatie is met een film die ik niet direct  ‘luchtig’ zou willen noemen en ook met iets meer dan een tikje erotiek. Bovendien klopt de datering niet helemaal. Vermoedelijk is het dus niet de Engelstalige Brits-Franse coproductie Damage, in Frankrijk bekend als Fatale (Louis Malle, 1992). Het gaat wel om een driehoeksrelatie tussen een vader (Jeremy Irons), zijn zoon (Rupert Graves) en diens vriendin (Juliette Binoche). Het initiatief gaat echter uit van de vader en de afloop is (mel0)dramatisch. Eens kijken wat er nog meer in aanmerking komt… Lees verder »

Jan Bosselaar uit Capelle aan den IJssel mailt:

Ik ben op zoek naar de Engelse naam van een Chinese, Taiwanese, Singaporese film. Het is een keiharde film (zegt men) gemaakt door een eveneens uit die contreien afkomstige (inmiddels bekende) regisseur. Ik heb de film nooit helemaal gezien op het begin na.Het begint met een schietpartij in een restaurant of groot huis tussen 2 mannen (rechercheurs ?) en een heleboel anderen, die uiteraard allemaal het loodje leggen. De openingsscène duurt vrij lang.  Een van de twee mannen is ook een uit die contreien afkomstige acteur die inmiddels in aardig wat Amerikaanse films gespeeld heeft. Ik ben de film nog dit jaar tegen gekomen in een bespreking in de Volkskrant of het NRC.

Het is wel duidelijk in welke hoek deze film gezocht moet worden. Het is vrijwel zeker een Hongkong-productie uit de jaren tachtig of negentig, behorende tot het genre dat bekendstaat als ‘heroic bloodshed’ . Die term werd gelanceerd door criticus Rick Baker in het blad Eastern Heroes, waar hij het definieert als “a Hong Kong action film that features a lot of gun play and gangsters rather than kung fu. Lots of blood. Lots of action”.

Lees verder »