Jedid-Jah Jonker mailt:

Ik ben op zoek naar de titel van een film over virtual reality. In deze film is het verschil tussen de werkelijkheid en de virtuele werkelijkheid niet goed te zien, net als in bijvoorbeeld ‘Strange Days’ (1995) en ‘The Matrix’ (1999). In de film die ik bedoel, dragen ze als ik me goed herinner nog die ouderwetse “helmen” om de virtuele werkelijkheid te beleven. In een scène die ik mij herinner zijn ontwikkelaars/programmeurs bezig met het ontwikkelen/testen van een virtuele werkelijkheid, wat je pas ziet nadat ze de helmen weer hebben afgezet. Volgens mij is de film, net als de eerder genoemde films, ook gemaakt in de tweede helft van de jaren negentig. Kunt u mij misschien helpen om de titel van deze film te achterhalen?

Zoals wel vaker is bij deze vraag de datering van groot belang. Er zijn namelijk veel films over virtual reality, waarin de deelnemers helmen dragen. Misschien was de allereerste film over een kunstmatige realiteit in spelvorm wel TRON (Steven Lisberger, 1982), destijds een grote flop voor Disney, maar allengs erkend als pionier in het genre, ook al omdat hier voor het eerst op enige schaal computeranimatie toegepast werd.

Lees verder »

Carin van der Linde uit Roermond mailt:

Zag toevallig dat je iemand uit de brand hebt geholpen met titel van een (Franse ) film. ik heb rond het jaar 2000 in een filmhuis bizarre film gezien, waarbij de contacten tussen mensen die deel uitmaakten van een vriendengroep uiteindelijk vooral via de mobiele telefoon verliepen. Geliefden die ieder vanuit het eigen bed de liefde (met behulp van mobieltje toch wel een soort van met elkaar….) bedrijven, jonge vrouw die al bellende met haar vriendje via de telefoon het auto-ongeluk van hem live en tot in detail en aan zijn dood meemaakt. Ik zou de film graag nog eens zien, het lijkt me nu een opmaat naar alle virtuele contacten in de talloze digitale netwerken van deze tijd. Ben benieuwd of je me op weg kunt helpen, Google bood geen soelaas en het betreffende filmhuis evenmin.

De aanwijzing dat de film rond het jaar 2000 in een filmhuis te zien was, helpt enorm. Er bestaan namelijk veel films die de virtuele uitwisseling van (liefdes)gevoelens verbeelden, maar daar zijn er weer niet zo veel van die ongeveer tien jaar geleden in een Nederlands filmhuis draaiden. Lees verder »

Peter Penders mailt:

In deze haastige tijd is het steeds meer de gewoonte om een film zonder titels te beginnen, zoals ik laatst bij “The Hurt Locker” zag. Er is een tijd geweest dat films nog ouvertures hadden, zoals bij de opera. Voor het doek opgengeschoven werd (waar heb je dat nog?) klonk het muzikale thema uit de film en zodra het doek te zien was begonnen de titels. Voorbeelden hiervan zijn “For whom the Bell tolls” en “Judgment at Nuremberg”. Deze laatste begint met Duitse soldatenliederen en sluit er zelfs na de aftiteling mee af.
Ik verzamel deze films op dvd. Tot nog toe op goed geluk. Mijn vraag is: Hoe kan ik er achter komen of een film zo’n ouverture bevat?

Zo’n vraag als deze is goed voor mijn humeur, want ook ik bewaar warme herinneringen aan de ouverture als begin van een zinderende bioscoopervaring. Die nostalgie is wat mij betreft onlosmakelijk verbonden met bepaalde bioscopen, waar de breedbeeldfilms draaiden: speltakelstukken van drie uur of langer, maar ook de grote musicals. Het zijn Amsterdamse herinneringen, maar het zal in andere steden net zo zijn gegaan.

Lees verder »

Rob van der Weijden reageert op een eerdere post over de ‘Boléro’ met een vervolgvraag:

Er is een film waarin een lijk in een kast wordt gestopt, onder de tonen van de ‘Boléro’ (het hoogtepunt) valt het lijk uit de kast. Hoe heette die film ?

Opnieuw maar eens de IMDB-lijst van films, waarin muziek van Ravel voorkomt, erbij gepakt. Verreweg de meeste titels hebben een erotisch of pornografisch karakter, maar er zitten ook veel komedies tussen. Spaarzaam zijn de thrillers en actiefilms. Lees verder »

Gerlof Nijkamp uit Holten mailt:

Ik ben al heel lang op zoek naar de titel/maker van een film met de volgende verhaallijn: iemand spreekt af met de doodgraver dat hij/zij met het volgende lijk, in een kist, ergens uit gesmokkeld wordt. Na het begraven zal de doodgraver dan de kist opgraven en hem/haar bevrijden. Wanneer hij/zij die in de kist ligt, een aansteker of lucifer aansteekt om te kijken welk lijk er in de kist ligt, kom hij/zij erachter dat de dode, de doodgraver is. Hij/zij is levend begraven. Einde film.

Kent u deze film? Ik dacht dat het van Hitchcock zou zijn, maar kan het nergens terugvinden. Ik hoop dat u me kunt helpen.

De archetypische angst om levend begraven te worden is een bekend thema in films. Het ergste is misschien nog niet eens het besef van dreigende verstikking of op z’n minst de hongerdood, maar de onmogelijkheid gehoord te worden, de lange en definitieve afsluiting van de wereld der levenden. Het bekendste voorbeeld is natuurlijk de Nederlandse film Spoorloos (George Sluizer, 1988) naar de novelle Het gouden ei van Tim Krabbé. Voor Hollywood was het einde zonder hoop zo onaanvaardbaar dat in de Amerikaanse remake The Vanishing (Sluizer, 1993) Kiefer Sutherland alsnog bevrijd wordt, geheel in strijd met de oorspronkelijke strekking. Maar er zijn veel meer films waarin iemand opgesloten zit in een lijkkist. Lees verder »

Loes de Keuning mailt:

Ergens, in een krant of tijdschrift (maar ik weet niet meer welke), heb ik gelezen dat er een remake komt van de film ‘Fahrenheit 451′. Als dat zo is, wie zijn dan de acteur(trice) en regisseur?

De verfilming van Ray Bradbury’s science fiction-novelle Fahrenheit 451 (1953) zou de enige Engelstalige film van François Truffaut (1932-1984) blijven. Het plan om in de Verenigde Staten Bonnie and Clyde te regisseren ging nooit door (zij het wel onder regie van Arthur Penn, 1967) en in Les deux Anglaises et le continent (1972) komen slechts enkele onhandige Engels gesproken scènes voor.

Truffauts ongemak met de Engelse taal is een mogelijke verklaring voor zijn ontevredenheid over het eindresultaat, zeker gezien het feit dat het belang van taal een hoofdthema vormt in de vertelling. Vooral Bradbury’s schets van een samenleving zonder boeken als nachtmerrie sprak de bibliofiel Truffaut zeer aan. Het werd een Engelse productie (1966), met in de hoofdrollen de Oostenrijker Oskar Werner, met wie Truffaut eerder Jules et Jim maakte, en de Britse Julie Christie. Lees verder »

Jos van Kampen mailt:

Ooit heb ik een film gezien waarin mensen op een bepaalde leeftijd in een vulkaan sprongen om te worden gerecycled.
Ik ben er al jaren naar op zoek. Het is niet ‘Soylent Green’ en ook niet ‘Logan’s Run’. In de jaren ’70 en ’80 keek ik veel films, maar de bewuste nooit meer terug gezien of gevonden. Help alsjeblieft.

Mijn eerste associatie is met de Gouden Palmwinnaar De ballade van Narayama/Narayama-bushi kô (Shohei Imamura, 1983). Die gaat over een dorp, waarvan de bewoners, als hun tijd gekomen is, op de rug van een jongere naar de top van een berg worden gedragen, om daar aan de roofvogels te worden overgelaten. De kans dat dit de gezochte film is, lijkt me gering, want dan zou in de omschrijving vermoedelijk wel vermeld zijn dat het om een Japanse film gaat. Bovendien is de berg in mijn herinnering geen vulkaan en wordt er ook weinig gerecycled, hooguit in de voedselketen.  Maar het is wel een bekende titel, waar in deze rubriek al twee keer eerder naar gevraagd werd. Lees verder »

Stannie Stoter mailt:

Dankzij Google is het tegenwoordig een fluitje van een cent achter welke informatie dan ook te komen en dat het me dan ook niet lukt achter een filmtitel te komen zit me aardig dwars. Een vriend tipte me jouw (ontzettend leuke) rubriek, en wie weet help jij me uit de brand.
Ik las onlangs over een film waarin een vrouw naar haar favoriete serie “de Doornvogels” zit te kijken. Ik wilde die graag gaan zien, maar had op dat moment zelf geen tijd. Nu wel, maar kan ‘m nergens terugvinden. Verder weet ik niks, geen regisseur, spelers etc, maar het is vrij recent, en zal best bij iemand bekend voorkomen.

Dat is grappig, want ik heb niet zo lang geleden in een ver hoekje van mijn geheugen opgeslagen dat iemand in een film naar de romantische Australische serie The Thorn Birds (1983) zat te kijken. Maar ik kan dat vakje ook niet zomaar open trekken. Lees verder »