Anneke Hoogendoorn mailt:

In 1989 heb ik de televisiefilm ‘The Shell Seekers’ gezien, met in de hoofdrol Angela Lansbury. Ik vraag me af of er een dvd van deze film op de markt is gebracht. Tot nog toe zijn mijn pogingen om een opname te vinden mislukt. Misschien kunt U me een tip geven.

Van de roman ‘The Shell Seekers’, die de Britse bestsellerauteur Rosamunde Pilcher in 1989 publiceerde, bestaan twee televisieverfilmingen. De meest recente, uit 2006, werd geregisseerd door Piers Haggard; de hoofdrol van Penelope Keeling wordt gespeeld door Vanessa Redgrave, tot haar tegenspelers in deze Brits-Duitse coproductie behoren Maximilian Schell en Sebastian Koch, de levenspartner van Carice van Houten. Lees verder »

Theo Ossendrijver mailt:

Adriaan Kist mailt:

Vorig jaar heb ik met succes een beroep op uw geheugen en documentatie gedaan: de Tsjechische film ‘De dag dat de kater komt’. Nu durf ik het aan u de meest hilarische filmscène voor te leggen die ik ken. Ik geloof dat het om een Zwitserse (of Zwitsers-Franse) film gaat. Het is zomer. De familie brengt de zomermaanden door in het even charmante als gammele buitenhuis. Drie generaties zijn aanwezig. Van grootmoeder tot baby. Ook de ongetrouwde oom is er: precieus op zijn kleding, zich ergerend an de kinderen als zij hollen en lawaai maken. Zoals gezegd, het huis is gammel: dit jaar is het de wc en het riool dat niet in orde is, waardoor men zijn behoefte in het bos moet doen. Voor oom een regelrechte ramp, plas gaat nog wel, maar soms moet er ook een grotere boodschap worden gedaan. Zoals op deze middag. Oom begeeft zich het bos in en zoekt een rustige plek. Het stelletje neefjes dat hem bespiedt van achter een heuvel merkt hij niet op. Oom laat zijn broek zakken en gaat met tegenzin en stijve benen op z’n hurken. Zijn neefjes hebben door wat oom het bos in drijft en besluipen hem van achteren, gewapend met een schop. Zij houden de schop voorzichtig en stil onder ooms billengat en vangen de drol op. Als oom een vluchtige blik in zijn broek werpt breekt de paniek uit: geen poep te zien terwijl jij wel voelde dat de grote boodschap erdoor kwam. Paniek bij oom. Uiteindelijk trekt hij zijn broek op. Met nog stijvere benen dan daarnet gaat hij naar huis en zijn kamer. Hij neemt een bad met veel schuim en trekt van top tot teen schone kleren aan. Als hij daarmee klaar is, loopt het tegen borreltijd, waarvoor de familie zich op het terras verzamelt. Oom voegt zich bij het gezelschap. Zijn neefjes komen voorbij en halen in zijn richting nadrukkelijk hun neus op.

In de loop der jaren heb ik met dit verhaal wel hoog gescoord bij mijn kinderen; er zal langzamerhand wel veel bijgefantaseerd zijn.. Ik ben erg benieuwd of u hier een filmtouw aan vast kunt knopen.

Zoals meestal bij vragen over specifieke scènes uit oudere films, moet ik vooral vertrouwen op mijn geheugen en dat kan soms bedriegen. Ik had wel meteen een associatie, namelijk met de Franse bijrolacteur Daniel Ceccaldi (1927-2003), die in tal van Franse komedies de rol speelde van de knorrige of arrogante oom. In het bijzonder ontleende hij zijn reputatie, ook in Nederland, aan twee hilarische feel-good-films van regisseur Pascal Thomas.

De eerste was een enorme hit in Nederland, en draaide minimaal een jaar in de Amsterdamse bioscoop De Uitkijk. Pleure pas la bouche pleine (1973), adequaat vertaald als Huil niet met je mond vol, speelde zich af op het platteland van het Franse Middenwesten, om precies te zijn de departementen Deux-Sèvres en Vienne. Hoofdpersoon is een jongeman, gespeeld door de droogkomische Bernard Menez, maar ook de peetoom (Ceccaldi) speelt een belangrijke rol.

Het vervolg op deze film, wederom met Menez en Ceccaldi, eveneens geregisseerd door Thomas, was Le chaud lapin (1974), vertaald als ‘n Hete bliksem. Die film had veel minder succes bij het Nederlandse publiek, maar komt in mijn herinnering nog eerder in aanmerking. Le chaud lapin speelt zich af tijdens een vakantie van de grootfamilie in de Drôme, hemelsbreed niet zo heel ver van Zwitserland en in ieder geval bergachtig. Bij het naslaan van verschillende synopses wordt duidelijk dat een deel van de intrige is gesitueerd in een afgelegen huisje in het bos, en ook dat er een stel pesterige kinderen in voorkomt.

Concreet bewijs van de aanwezigheid van de beschreven scènes kan ik niet vinden, maar ik zou toch voorlopig op deze titel inzetten.

Irja Schierbeek mailt:
Onlangs heb ik de film ‘La grande bouffe’ van Marco Ferreri op dvd gekocht en bekeken. Ik heb me verheugd op de volgende scène; aan een uitgebreid gedekte avondmaaltijd, 
waarbij een van de heren gaat staan, een rauwe koeientong in de gulp van zijn broek stopt, op tafel legt en

Andréa Ferréol en Philippe Noiret

pontificaal de tong eraf hakt, alsof het zijn eigen geslacht betreft.
 
Die scène kon ik me nog herinneren, maar op de dvd is hij niet te zien….Is dat mijn falend geheugen en zat die scène in een andere film, of hebben ze hem eruit geknipt?

Ach, wat was dat een heerlijke film! Vier verveelde mannen – Philippe (Noiret), Marcello (Mastroianni), Ugo (Tognazzi) en Michel (Piccoli) – die zich terugtrekken in een villa om in de armen van Andréa (Ferréol) aan indigestie te sterven. Het was een shock destijds, niet in de laatste plaats dankzij het plezier dat sater Marco Ferreri beleefde aan het stangen van de gegoede burgerij.

Een fameuze anekdote wil dat de regisseur niet zelf aanwezig was bij de première van zijn film in Cannes (1973), maar bij het uitgaan van de voorstelling op een terrasje van de Blue Bar, pal naast het oude festivalpaleis, vrolijk zat te schransen en de bleek weggetrokken dames en heren in avondkleding vriendelijk toegrijnsde. Als het niet waar is, dan is het goed bedacht….

Lees verder »

Het is al jaren gelden dat ik de film ‘Ko to tamo peva’ heb gezien. Ik denk dat het bij een tv uitzending was van de VPRO. De naam van de film was ik al lang vergeten maar de beelden zijn mij erg bij gebleven. Eewn mooie absurde film. Afgelopen zomer bleek dat ik niet de enige ben die toen die film heeft gezien en daar goede herinneringen aan heeft overgehouden. Een vriend van mij heeft de naam omthouden en in Joegoslavië een DVD daarvan bemachtigd. Helaas is het een film zonder ondertiteling. Nu zijn we al weer een tijdje opzoek naar een versie met ondertiteling. Ik zag in dit artikel dat de film in 2006 in Amsterdam is vertoond (mogelijk met ondertiteling). Kunt u mij tippen hoe en waar ik de film met Nederlandse ondertiteling kan vinden?

Dit is minimaal de vierde keer dat in deze rubriek gevraagd wordt naar de beschikbaarheid van ‘Ko to tamo peva’, ook wel bekend onder de Nederlandse titel ‘Wie zingt daar zo?’. In 1981 won de Joegoslavische productie van regisseur Slobodan Sijan op het toen nog Film International geheten Rotterdamse festival de persprijs.

Lees verder »

Alex Merkx mailt:

Ik ben al enige tijd op zoek naar een expeditiefilm welke ik ooit op tv gezien heb.
Deze film is een echte “buddy-movie” waarin een avonturier/onderzoeker samen met een journalist/verslaggever op zoek gaat naar de oorsprong van de rivier de Nijl.
De reis leidt de expeditie door allerlei Afrikaanse landen waarin zij te maken krijgen met vijandige stammen, rondtrekkende nomaden, brandende woestijnen en wilde dieren etc….
De film was Engels gesproken en in kleur. Wat mij nog het beste bijstaat was een fragment waarin een kever in het oor van de slapende journalist is gekropen en om niet geheel gek te worden van het knagende geluid, heeft hij de kever in zijn oor gedood door er met een passer in te prikken (dit leidde natuurlijk 
wel tot doofheid in het bewuste oor).

Er zijn twee beroemde expedities geweest, die zochten naar de bronnen van de Nijl. De eerste vond plaats tussen 1856 en 1859 en stond onder leiding van de Engelse officier John Hanning Speke en zijn landgenoot, de geleerde ontdekkingsreiziger Richard Francis Burton. De tweede (1866-1871), van de Schotse missionaris David Livingstone, diende vooral om de ontdekking van Speke te verifiëren en startte van de andere kant, vanuit Zanzibar. Ik had de indruk dat beide reizen vaak verfilmd waren, maar dat valt reuze tegen.  Lees verder »

Lena de Vries mailt:

Ik ben al geruime tijd op  zoek naar een titel van een film (thriller) die ik een keer op televisie heb gezien (Ned. 1,2 of 3).
Het gaat om een film uit Nieuw-Zeeland (geloof ik). De film gaat over een man die op reis gaat en in een hele aparte familie terecht komt. De film gaat over die familie en de film eindigt in een bloedbad, waarbij ongeveer de hele familie omkomt tijdens een diner. In de film zit een hele aparte sfeer en is donker gefilmd, haast zwart-wit.

De bescheiden Nieuw-Zeelandse filmindustrie kent vooral een traditie in de vervaardiging van horrorfilms en thrillers. De bekendste vertegenwoordiger van die traditie is regisseur en producent Peter Jackson (Pukerua Bay, 1961). Voordat hij de trilogie naar Tolkiens Lord of the Rings maakte, nam hij in zijn eigen land enkele horrorfilms met cultstatus op: het aliensverhaal Bad Taste (1987), de bizarre poppenfilm Meet the Feebles (1989), Braindead (1992) over een giftige Sumatraanse reuzenrat, de thriller Heavenly Creatures (1994) en de nepdocumentaire Forgotten Silver (1995), Geen van die titels biedt aanwijzingen die overeenkomen met de gezochte film, Maar er zijn meer Nieuw-Zeelandse schlockmasters. Lees verder »

Rosalie van Stokkum mailt: