Angeline Daems mailt:

Graag wil ik een vraag stellen ove de film ‘Match Point’ van Woody Allen,
deze was een tijdje geleden op de tv , ik verheugde me erg op het
einde omdat ik gelezen had dat dat nogal verassend was.
Helaas kreeg ik aan het einde van de film een dringend telefoontje
waardoor, u raadt het al, ik het einde van de film gemist heb. Dit vind
ik mateloos frustrerend en ik zou u willen vragen mij het eind van de
film te vertellen.
Ik kan hem natuurlijk ook gewoon huren maar ik heb weinig zin de hele
film ( die ik goed bekeken heb ) nogmaals te zien.
Ik weet nog dat die ene politieman wakker schrok uit zijn slaap en er
van overtuigd was dat de hoofdpersoon toch de moord had gepleegd, daarna
ben ik de draad kwijtgeraakt, ik zag alleen nog het beeld van de familie
bij elkaar die de nieuwe baby
thuis verwelkomt maar de clou is mij ontgaan, helaas !!! Had ik de
telefoon maar niet op moeten nemen natuurlijk maar u weet hoe dat
gaat……………
Zou u mij het einde van de film in het kort kunnen vertellen, zo ja,
hiervoor mijn dank.

In het algemeen gesproken vind ik het einde, ‘de clou’ van een film nogal overschat. Net zoals je niet een boek leest om wat er op de laatste pagina staat, zo hoeft het einde ook niet betekenis aan een film te geven. Maar in het geval van Match Point (Woody Allen, 2005) gaat het wel heel duidelijk om de afloop van het verhaal. Terecht kreeg Allen een Oscarnominatie voor zijn ingenieuze scenario, dat hij zelf adequaat en nogal traditioneel verfilmde. Het is een (im)morele vertelling met klassetegenstellingen als niet onbelangrijk subthema. Ik zal graag het einde navertellen en duiden, als iedereen die de film nog niet gezien heeft maar wel van plan is dat ooit te gaan doen, belooft nu niet verder te lezen. Lees verder »

Nanne van Doorn en Arie Mol uit Dordrecht mailen:

Onlangs zagen we in filmhuis Cinode in Dordrecht ‘The Banishment’ van Andrej Zvjagintsev. Door onze vele bezoeken aan kleine oude kerken in lege landschappen (met name Romaanse in Noord-Spanje) maakte het kerkje in deze film zodanig indruk op ons dat wij het liefst direct op weg waren gegaan om het te zoeken. De voorafgaande virtuele zoektocht leverde als locaties voor de film op: België en Moldavië. Helaas gaf verder speuren op het internet geen uitsluitsel over de locatie van het kerkje.
Kunt u ons helpen?Bij mijn eerste bezoek aan New York heb ik lang gezocht naar het bankje uit Manhattan (Woody Allen, 1979) dat uitzicht biedt op de Brooklyn Bridge. Gezien het perspectief viel de locatie ongeveer te reconstrueren, maar ik heb het niet kunnen vinden. Pas later las ik dat veel mensen dat bankje vergeefs hebben gezocht, want het was er slechts tijdelijk voor de opnamen neergezet door de production designer. Wij als filmkijkers gaan er altijd voetstoots vanuit dat alles wat we op het doek zien ook werkelijk bestaat en getraceerd moet kunnen worden. Terwijl we eigenlijk best weten dat film op illusie berust… Lees verder »

Rob Koeling mailt:

Na het lezen van Anthony Slide’s “Nitrate can’t wait” ( en met name
het verhaal van de films die in 1978 in de permafrost van Dawson City
werden gevonden) kwam bij mij een vage herinnering boven van een
merkwaardige ontdekking van de laatst bekende kopie van een zwijgende
film. Ik heb dit vermoedelijk iets van 15 jaar geleden gelezen  en
aangezien ik nu geen enkele referentie kan vinden (en wat ik me herinner
ook vrij onaannemelijk is), is het niet onmogelijk dat ik het
gedroomd heb…

Het artikel ging over een (volgens mij Nederlandse) kunstschilder
die een groot fan was van een bepaalde acteur/actrice en van deze
acteur/actrice een originele (nitraat) kopie van een van zijn/haar
films had, die (waar anders) onder het bed werd bewaard. De film

Zelfportret van Edgar Fernhout (1930). Instituut Collectie Nederland/Dordrechts Museum

werd bij het overlijden  van de schilder ontdekt en het bleek de
laatst bekende kopie van betreffende film te zijn. Het staat me ook
bij dat de schilder iets met de familie ‘Toorop’ te maken had. Als
het waar is wil ik graag weten om welke film het gaat, wie de film
voor het nageslacht bewaard heeft en welke acteur/actrice zo
bewonderd werd. Als het niet waar is, is het toch een mooi verhaal.

Inderdaad een prachtig verhaal, dat je liever niet zou willen doodchecken. Toch ben ik maar eens begonnen met te informeren bij het Filmmuseum, waar ze ervaring hebben in het restaureren en conserveren van nitraatfilm, maar daar ging in eerste instantie geen belletje rinkelen.

Lees verder »

Sylvia van de Garde mailt:

Zo’n 20 jaar geleden heb ik een film gezien met, volgens mij, Nicolas 
Cage in een van de hoofdrollen.
In de openingsscène reed een met fantastisch veel lampen uitgedoste 
vrachtwagen een slaapkamer binnen.
Ik heb geen idee wie de regisseur is, en de titel ben ik ook kwijt 
maar misschien kunt u me verder helpen?

Lastige vraag, waar ik al een tijdje op zit te broeden. Ik meen me namelijk die scène ook te herinneren, maar kan geen connectie maken met een film waar Nicolas Cage de hoofdrol in speelt. Lees verder »

Horrorspecialist Jan Doense, Amsterdam mailt:

Ik had laatst een gesprek met regissseur Pieter Kuijpers
waarin hij het had over een Franse film, vermoedelijk uit de jaren ’50,
waarin een politieman of rechercheur jaagt op een moordenaar en er stukje
bij beetje achterkomt dat hij het zelf is. Kwam mij heel bekend voor, maar
we wisten allebei de titel niet (meer). Heb jij wellicht enig idee?

Nee, niet direct. Het gegeven van het onderzoek naar een misdaad die de politieman zelf heeft gepleegd komt mij ook bekend voor. De eerste film die me te binnen schiet is de Italiaanse Oscarwinnaar Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto (Elio Petri, 1970), hier destijds uitgebracht als De dader staat boven verdenking. Maar zowel de kijker als de politieman (Gianmaria Volonté) weet vrijwel vanaf het begin dat hij de moordenaar is. De openingsscène van de film is namelijk de moord op zijn vriendin (Florinda Bolkan). Het gaat hier (jaren 70!) om machtsmisbruik: de corrupte almachtige commissaris laat zelfs opzettelijk sporen na die in zijn richting wijzen, om te pesten, want hij is toch onaantastbaar.

Lees verder »

Joakim Metekohy uit Amsterdam mailt:

Als klein kind ging ik met mijn ouders en mijn broers wel eens een weekendje weg in België. En ik kan mij nog herinneren dat we op een regenachtige avond met z’n allen voor de tv zaten en naar een spannende “whodunnit” keken. Nu is het probleem dat ik niet meer weet of het een tv-aflevering was van een detective/politie-serie of gewoon een thriller. Wat ik wel weet is het volgende: We zien een filmlocatie (ik dacht een woonkamer) waarin een moord wordt nagespeeld. Een vrouw wordt neergestoken en ligt ‘dood’ op tafel. Na het welbekende ‘cut’, bespreekt de regisseur met zijn collega’s het een en ander. Als de regisseur de actrice roept en zij niet opstaat blijkt ze echt dood te zijn. Nu meen ik te herinneren dat de moordscène gespeeld was, maar tussen het schieten van de scènes door de actrice echt is vermoord met een mes dat identiek is met de filmprop. Iemand heeft dus na de ‘filmmoord’ haar echt vermoord, zodat niemand er echt achter kwam. (Dit lijkt me overigens zeer onrealistisch op een drukke filmset, maar dit is wat ik mij nog kan herinneren)
Verder dacht ik te menen dat de film uit de Verenigde Staten komt en eind jaren ’80 of begin jaren ’90 is gemaakt.

Hopelijk kunt u met deze informatie mij helpen naar mijn zoektocht naar deze film/serie.

Deze plot doet denken aan een klassiek ‘murder mystery’. Het genre was in de jaren dertig zeer populair in de bioscoop en heeft daar tot ver in de jaren zeventig standgehouden. Tegenwoordig is het vooral in trek in de vorm van televisieseries, en dat gold ook al rond 1990, waar we dit verhaal zouden moeten dateren. Lees verder »

Karel Illus mailt:

Het kost mij kennelijk moeite om via internet recensies van filmklassiekers te vinden, laat staan goede.
Op dit moment kijk ik Bergman-films.
Ik zou graag van u vernemen via welke weg ik serieuze recensies kan vinden.
U heeft zelf, neem ik aan, een groot dossier filmrecensies bij NRC.
Ook de kranten Trouw, Volkskrant en Parool, naast ook de VPRO, neem ik zeer serieus als filmrecensent.

Dit is een vraag naar mijn hart, al is het antwoord niet eenvoudig. Ik ben altijd een voorvechter geweest van het belang van filmrecensies, en wel precies om de reden die Karel aanvoert. Je hebt goede en slechte recensies, dat is altijd zo geweest, net zoals er goede en slechte films zijn (en veel daartussenin). Alleen verschillen de meningen over de vraag wat een goede en een slechte recensie zou zijn, weer net als bij films.

Naar mijn smaak doen goede recensies meer dan alleen de potentiële consument voorlichten over wat hij in

Fanny och Alexander (Ingmar Bergman, 1982)

de bioscoop of op dvd verwachten kan. Dat element van voorlichting en beschrijving moet deel uitmaken van elke recensie, maar het is niet genoeg. De ideale recensie is niet alleen voor de kattenbak geschreven, maar geeft een duiding van het belang van de film, in een relevante context, zodat ook tientallen jaren later iemand, die zou willen weten wat de betekenis is van ‘Fanny en Alexander’ (in het oeuvre van Bergman, voor het Zweden van 1982, als betoog over religie, familie en samenleving of als liefdesbetuiging aan theater en filmkunst) zou kunnen zijn. De ideale lezer is niet alleen de kranten- of weblezer van dat moment maar ook iemand als Karel die tientallen jaren na dato het naadje van de kous wil weten. Maar waar vind je zulke recensies, zeker als ze geschreven zijn voor de digitalisering van alle gedrukte teksten (vanaf het begin van de jaren negentig)? Lees verder »

Annemarie van Dijk mailt:

In verband met een cadeau voor een vriend zou ik graag antwoord hebben op de vraag voor welke film

boris terral als jean-baptiste lully in ´le roi danse´

(vermoedelijk populair Amerikaans genre) gebruik is gemaakt van muziek van de componist Lully. En nog mooier zou zijn als ik zou weten om welke compositie het zou gaan. Het spijt me niet over meer informatie te beschikken, maar voor een een echte kenner volstaat dit hopelijk?

In principe is vrij gemakkelijk na te gaan in welke films bestaande muziekstukken zijn gebruikt, door de naam van de componist in te tikken in Internet Movie Data Base (imdb). In het geval van de in Italië geboren Franse hofcomponist Jean-Baptiste Lully (Florence, 1632 – Parijs, 1687) leid dat tot de titels van elf films en een televisiefilm. Lees verder »