Wilma van den Eertwegh mailt geen echte filmkennisvraag, maar een kritische opmerking:

De nieuwe film van Ineke Smits (op 4 juni onderwerp van een reportage in NRC Handelsblad) heeft als titel ”De vliegenierster van Kazbek”. Lijkt dat niet teveel op (het heeft zelfs dezelfde ritmiek bij uitspraak) ”De vliegeraar van Kabul”? (de titel van het boek ‘The kiteflyer from Kabul’ is in elk geval aldus in het Nederlands vertaald, dus ik neem aan de film ook). Wil zij daar dus niet teveel tegenaan schurken? Beetje raar ook dat de recensent van vandaag het daar niet over heeft, ben ik de enige die dit opvalt? Wat vind jij hiervan?

De Kazbek is een berg van ruim 5.000 meter vlakbij de grens van Georgië en Rusland, het is ook een Georgische jongensnaam. De Georgische naam van de berg luidt overigens Mqinvari. Het originele scenario van de film ‘De vliegenierster van Kazbek’ is van schrijver Arthur Japin, die al drie keer eerder een script schreef voor regisseur Ineke Smits. Opnamen voor de film vonden deze zomer op Texel plaats, bij welke gelegenheid Dana Linssen een reportage schreef voor de filmpagina.

Het scenario werd al zeker in 2003 (mogelijk nog eerder) ingediend bij het Filmfonds. Het boek van Khaled Hosseini verscheen pas in 2003 en werd in 2007 verfilmd door Marc Forster. Het duurde even voordat het boek in Nederland bekendheid verwierf. Om verschillende andere redenen lijkt een verband tussen beide titels niet aannemelijk. Lees verder »

Bram Haanappel mailt:

In januari of februari 2007 heb ik op een zaterdagavond op een van de Nederlandse niet-RTL-zenders naar een Amerikaanse film zitten kijken. Volgens mij werd deze door de VPRO uitgezonden. Door een regisseuse gemaakt. Verhaal gaat over twee studievrienden die elkaar uit het oog verloren zijn. Een een gesettelde man, met een kind op komst, de ander is niet geslaagd en niet uit het studentikoze gekomen. Op verzoek van de niet geslaagde man gaan ze op weekendtrip naar de bergen. De film laat zien dat er een enorm gat geslagen is in, wat eens een vriendschap was en nu irritatie oplevert. Het mooiste beeld van de film vond ik de scène bij de warmwaterbronnen midden in het bos. De gesettelde man gaat in een van de baden liggen, terwijl de niet geslaagde man een joint rookt in het bos. Er wordt niet gesproken en als de niet geslaagde man de gesettelde man bij zijn schouders begint te masseren zie je een fantastische blokkade optreden. In alle mimiek zie je hoe vooroordelen doorwerken. Een bijzondere film, duidelijk door een vrouw gemaakt.

Dit leek een eenvoudige vraag, omdat de gegevens zo exact waren. De maanden januari en februari 2007 telden slechts acht zaterdagavonden, dus hoefde ik alleen die televisiepagina’s uit het krantenarchief te lichten. Maar dat leverde weinig bruikbaars op. Lees verder »