Martin Van Walleghem mailt:

Ik ben op zoek naar de titel van de film, waar Doris Day (?) het liedje ‘How much is that doggy in the window?’ zingt.

Leuke korte en kernachtige vraag, die ecnter meteen twee correcties oproept. Voor zover mij bekend heeft Doris Day nooit ‘How Much Is That Doggie in the Window?’ gezongen, althans opgenomen. De bekendste versie, een nummer 1-hit uit 1952, werd vertolkt door Patti Page, die eerder een nog groter succes had met ‘The Tennessee Waltz’.

Het tweede probleem is dat het door Bob Merrill gecomponeerde liedje, vrij naar een eerdere song uit de Victoriaanse Engelse music-hall, bij mijn weten niet voor een film is gecomponeerd en volgens IMDB niet eerder in een film is gebruikt dan bijna veertig jaar later, in de nostalgische komedie ‘Coupe de Ville’ (Joe Roth, 1990). De filmdatabase houdt ook het gebruik van bestaande songs in soundtracks bij, zij het verre van volledig.

In het geval van ‘How Much Is That Doggie In the Window’ telt IMDB acht speelfilms, maar mist het wel door Wikipedia opgespoorde eerste en meest beruchte gebruik van de song. In de cultklassieker ‘Pink Flamingos’ (1972) van koning van de wansmaak John Waters speelt het tijdens de slotscène, wanneer hoofdrolspeler Divine een verse poedeldrol consumeert. De overige zeven films volgens IMDB zijn: ‘Wallace & Gromit in the Wrong Trousers’ (Nick Park, 1993), ‘Heavenly Creatures’ (Peter Jackson, 1994), ‘Unhook the Stars’ (Nick Cassavetes, 1996), ‘The Martins’ (Tony Grounds, 2001), ‘Iris’ (Richard Eyre, 2001), ‘The Cat in the Hat’(Bo Welch, 2003) en ‘Breakfast on Pluto’ (Neil Jordan, 2005).

Peter Wolsink is al geruime tijd aan het speuren naar een zeer oude film:

Deze film heb ik zo’n 45 (!) jaar geleden gezien als jochie van 10-11 jaar tijdens een vakantie. Omdat de film veel indruk op me heeft gemaakt, zou ik ‘m heel graag opsporen. Daarom doe ik nu een beroep op uw kennis/kunde.

In deze film is de hoofrolspeler een autocoureur die regelmatig op één van de grote Europese circuits opduikt in een Grand Prix-race. Aan het begin van de film reist hij met een jonge vrouw af die hij juist heeft leren kennen; samen worden ze uitgezwaaid door haar vader waarbij zij denkt dat ze samen op vakantie gaan. Ze reizen ook veel, maar tussen de bedrijven door neemt hij deel aan allerlei racewedstrijden. Uiteindelijk komen ze samen aan in Zuid-Frankrijk, ik denk (nu) dat het Monaco geweest moet zijn; ik zie de auto waarin ze samen zitten nog stoppen in een bocht waar hij haar uitzicht biedt op de Méditerranée… Ook daar neemt hij deel aan de Grand Prix. Het gaat om een zwart-wit film, met geluid, waarschijnlijk net na de 2e wereldoorlog opgenomen, maar het kan er ook nog vòòr geweest zijn; ik denk dat het van origine een Engelse film was (of toch Amerikaans…). Kunt u me helpen?

Hoewel ik me het soort film direct kan voorstellen, schiet me niet direct een titel te binnen. Dus ben ik systematisch in databases gaan zoeken, naar een zwart-wit-film van vóór 1962, op zoektermen als ‘automobile racing’, ‘Grand Prix’ en ‘Monaco’.

Lees verder »

Willem Westermann zoekt niet naar informatie maar naar een oordeel:

In uw rubriek wordt meestal een beroep gedaan op uw kennis over films. Ik zou graag naar uw mening willen vragen. Gisteren zag ik op televisie de film Goodbye Lenin!. De gebruikte muziek, van componist Yann Tiersen, deed sterk denken aan die van Le fabuleux destin d’Amélie Poulain. Sterker nog, sommige (langere) stukken waren vrijwel letterlijk hetzelfde. Wellicht is mijn vraag onzinnig, want je kunt er alleen maar “ja” of “nee” op antwoorden, of als je genuanceerd wilt zijn: “in het ene geval wel, in het andere geval niet”, toch houdt de vraag mij bezig: Kun je muziek die zo succesvol aanwezig is in de ene film en uniek voor die film leek, gewoon opnieuw gebruiken in de andere? Ik vond zowel Amélie als Goodbye Lenin! prachtige films, maar door het letterlijke hergebruik van hele stukken muziek, worden ze zoniet inwisselbaar dan toch minder uniek. Een herkenbare eigen signatuur is iets anders dan jezelf citeren. In plaats van een toevoeging, haalt het in dit geval iets uit beide films weg wat meer is dan alleen de muziek. Het is een sfeer, een gevoel een herinnering. Je moet met een nieuwe liefde ook niet de plaatsen bezoeken waar je met een oude liefde iets moois hebt beleefd. Dat maakt in beide iets kapot. Is dit nu alleen maar mijn particuliere pijntje of is daar een algemenere waardering over te formuleren? Het zou mij een groot genoegen doen uw mening hierover te lezen.

Dit is nu typisch een vraag die lastig te beantwoorden is onder mijn huidige werkomstandigheden, dat wil zeggen reizend door Europa. Om muziek op internet te beluisteren heb je een snelle verbinding nodig. In het dorp in Zuid-Bulgarije waar ik op dit moment ben staat een bus van het Ministerie van Informatie met een gratis WiFi, en vanuit het café aan de overkant kan ik zomaar snel binnenkomen, maar mijn koptelefoon is kapot, dus kan ik niet hele cd’s afluisteren en je vertelt niet welke nummers precies op elkaar lijken. De steekproefnummers die ik beluisterde van Goodbye Lenin en Le fabuleux destin d’Amélie Poulain hebben wel dezelfde stijl en toon, maar verschillen eveneens nogal duidelijk. Ik kan er dus me de huidige gegevens en omstandigheden niets meer over zeggen dan dat elke filmcomponist tot op zekere hoogte altijd dezelfde muziek componeert, meesters van de pastiche (Willem Breuker bij voorbeeld) daargelaten. Wel heeft Yann Tiersen (36) nog maar een bescheiden oeuvre opgebouwd en is het misschien nog wat vroeg om al jezelf te gaan citeren. Hoor graag andere meningen.