Vloeken in de kerk, dat deed de Russische regisseur Alexander Sokoerov vanmiddag in de Capellezaal in De Doelen. ,,Ik houd niet zo van film” zei Sokoerov, ,,ik houd eigenlijk veel meer van literatuur. Zelfs een regisseur als Eisenstein kan niet in de schaduw staan van een schrijver als Tolstoj of Dickens.’ ‘ Zo’n mening hoor je niet vaak op het Rotterdams Filmfestival, waar liefde voor film er haast vanzelfsprekend voor moet zorgen dat literatuur daar niets te zoeken heeft. Sokoerov, hier een paar jaar geleden filmmaker in focus, is in Rotterdam omdat op het festival zijn nieuwste film Alexandra wordt vertoond, waarin een grootmoeder haar kleinzoon opzoekt aan het Tsjetsjeense front. Interviews geeft hij niet. Wel wilde hij openbaar in gesprek met de Nederlandse regisseur Jos Stelling, met wie hij bevriend is. Stelling maakte bovendien de film Duska, waarin een Rus op bezoek gaat bij een Nederlandse filmjournalist. Lees verder »

Het mooiste geschenk van het Rotterdams filmfestival zit in de paar minuten na afloop van de publieksvoorstelling dat de regisseur, sms vergezeld van producent of hoofdrolspelers, komt praten met het publiek, in goed Nederlands: de Q&A.
Je luistert naar een Chinese Amerikaan die een film heeft gemaakt in Rwanda en daarover vragen beantwoordt van een Braziliaanse toeschouwer in een Nederlandse bioscoopzaal. Dit is precies waar het om gaat, dit is nog communicatie van voor het internet en met de ouderwetse kwaliteiten van goeie gesprekken: luisteren, reageren, doorvragen, lachen. Want de meeste regisseurs die ik na afloop van hun film heb horen praten, waren niet van die zelfvoldane types, het zijn mensen vol zelfspot en bijna blij verrast dat er een publiek is dat hun werk wil zien. Lees verder »

Tien jaar geleden hield Albert Sackl bijna vier uur lang zijn piemel stijf voor de camera. Hij zat in een stoel en met trekken en duwen blijft zijn geslachtsdeel de hele tijd overeind staan. Het was een experiment. Geen biologisch experiment maar een technisch experiment, waarbij de toen negentienjarige Oostenrijker een filmrolletje van drie minuten in een tempo van een frame per drie seconden door de camera liet lopen. Zodoende bracht hij de stijve uren terug tot 3 minuten. Hij legde het ontwikkelde rolletje in de lade en werd daarna pas echt filmmaker. Vorig jaar kreeg hij nog een eervolle vermelding van de Rotterdamse Tiger-jury voor zijn Vom innen; von aussen. Lees verder »