Vloeken in de kerk, dat deed de Russische regisseur Alexander Sokoerov vanmiddag in de Capellezaal in De Doelen. ,,Ik houd niet zo van film” zei Sokoerov, ,,ik houd eigenlijk veel meer van literatuur. Zelfs een regisseur als Eisenstein kan niet in de schaduw staan van een schrijver als Tolstoj of Dickens.’ ‘ Zo’n mening hoor je niet vaak op het Rotterdams Filmfestival, waar liefde voor film er haast vanzelfsprekend voor moet zorgen dat literatuur daar niets te zoeken heeft. Sokoerov, hier een paar jaar geleden filmmaker in focus, is in Rotterdam omdat op het festival zijn nieuwste film Alexandra wordt vertoond, waarin een grootmoeder haar kleinzoon opzoekt aan het Tsjetsjeense front. Interviews geeft hij niet. Wel wilde hij openbaar in gesprek met de Nederlandse regisseur Jos Stelling, met wie hij bevriend is. Stelling maakte bovendien de film Duska, waarin een Rus op bezoek gaat bij een Nederlandse filmjournalist. Lees verder »

Het mooiste geschenk van het Rotterdams filmfestival zit in de paar minuten na afloop van de publieksvoorstelling dat de regisseur, sms vergezeld van producent of hoofdrolspelers, komt praten met het publiek, in goed Nederlands: de Q&A.
Je luistert naar een Chinese Amerikaan die een film heeft gemaakt in Rwanda en daarover vragen beantwoordt van een Braziliaanse toeschouwer in een Nederlandse bioscoopzaal. Dit is precies waar het om gaat, dit is nog communicatie van voor het internet en met de ouderwetse kwaliteiten van goeie gesprekken: luisteren, reageren, doorvragen, lachen. Want de meeste regisseurs die ik na afloop van hun film heb horen praten, waren niet van die zelfvoldane types, het zijn mensen vol zelfspot en bijna blij verrast dat er een publiek is dat hun werk wil zien. Lees verder »

Mohammed B. zat in de zaal, in Pathe 6 in Rotterdam. Nou goed dan, het was Sabir Alhaft, de acteur die Mohammed B. speelt in Hemel boven Holland, de 40 minuten durende examenfilm van Rolf van Eijk van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Maar wat leek hij erop.
Hemel boven Holland ging vandaag in premiere op het filmfestival Rotterdam. Dat was niet onopgemerkt gebleven, maar hoe kan het ook anders? Dit was de film over de moordenaar van Theo van Gogh. Die wil iedereen natuurlijk zien. Pathe 6 was uitverkocht.

Lees verder »

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

Je moet je nooit te veel aantrekken van de lijst met publieksfavorieten die na een dag of drie ineens op alle pilaren van de Rotterdamse bioscopen hangt. Maar het is tegelijkertijd onmogelijk om er niet op te kijken en de gemiddelde voorkeuren af te zetten tegen je eigen oordeel. Ik probeer te begrijpen waarom ‘onterechte’ favorieten zo hoog scoren. Lees verder »

Tien jaar geleden hield Albert Sackl bijna vier uur lang zijn piemel stijf voor de camera. Hij zat in een stoel en met trekken en duwen blijft zijn geslachtsdeel de hele tijd overeind staan. Het was een experiment. Geen biologisch experiment maar een technisch experiment, waarbij de toen negentienjarige Oostenrijker een filmrolletje van drie minuten in een tempo van een frame per drie seconden door de camera liet lopen. Zodoende bracht hij de stijve uren terug tot 3 minuten. Hij legde het ontwikkelde rolletje in de lade en werd daarna pas echt filmmaker. Vorig jaar kreeg hij nog een eervolle vermelding van de Rotterdamse Tiger-jury voor zijn Vom innen; von aussen. Lees verder »

Treurigste (tevens grappigste) film:

Autumn Ball (Veiko Õunpuu)

Een droevig flatgebouw net iets te ver buiten het centrum van Talinn. Alle bewoners zitten in de put en dat is verschrikkelijk grappig, op een Roy Andersson-achtige manier.

Meest doelmatige ondertiteling: ‘Op de radio is gedurende de hele film een programma over insecten te horen.’ Lees verder »

Het maakt eigenlijk niet uit waarover het gaat, wat er te zien is enzovoort: de films van Hou Hsiao-hsien zijn op de eerste plaats een genot door het licht. Hoe hij ‘t m flikt weet ik niet, maar Hou kan elke situatie, elke kamer, elke straat, elk interieur en elk exterieur adembenemend maken. Op de een of andere manier zorgt hij ervoor dat het licht opvalt, als bij de beste zeventiende-eeuwse schilders. Lees verder »

Collega Mike Naafs doet een interessant voorstel in de nieuwe Filmkrant, die gisteravond laat op het festival arriveerde (met Engelstalige special over het festival). Hij heeft een film gezien, een Tsjechische film uit de jaren zestig over de Middeleeuwen, Marketa Lazarová van Frantisek Vlásil, uit 1967, waar hij geen touw aan vast kon knopen. Echt geen touw. Niet eens een draadje. ,,Bij deze film verbleekt Andrei Roeblevvan Tarkovski tot een rechtlijnige thriller,” schrijft hij (ook te lezen op http://www.filmkrant.nl/) En toch wordt de film geafficheerd als verloren meesterwerk. Lees verder »

Wat is dat toch met die free radicals? Het is de term die directeur Rutger Wolfson het liefst in zijn mond neemt als hij over het festival praat, ook weer gisteravond tijdens de opening van het festival. In de programmakrant staat de kortste omschrijving van de betekenis: free radicals, zo noemt Rutger Wolfson eigenzinnige filmmakers. De term is in korte tijd al zo ingeburgerd dat er al variaties op bestaan: de tentoonstelling in TenT in de Witte de Withstraat van werk van Robert Breer (filmmaker in focus), Cameron jamie (artist in focus) en Paul Sharits heet ’3radicals’. Lees verder »