Wat is het ineens stil in De Doelen. Dit is negen dagen lang het hart van het Rotterdams Filmfestival gewest. Hier kon je uitblazen na een heftige film, je route bepalen voor de komende filmdag en moed verzamelen voor je aanschoof in de lange rij voor de kassa’s. Het was negen dagen lang een groot gewemel van bezoekers. Nu is het een stuk rustiger. Vanavond en morgen zullen er vast weer veel mensen komen, maar het lijkt wel alsof de meeste bezoekers hun besluiten al genomen hebben en met de kaartjes op zak straks gericht naar Pathe of Cinerama of Lantaren/Venster lopen.
Het betekent wel dat interviewen ineens wat makkelijker gaat. Vanmiddag kon ik Carlos Reygadas, de maker van ‘Stellet Licht’, gewoon spreken aan een tafeltje voor het raam op de derde verdieping. Niet dat het daarmee een rustig gesprek werd. Dat is een wonderlijke tegenstelling. Stellet Licht is een film met een zeer bedachtzaam tempo. Reygadas (Mexico Stad, 1971) is een drukke man (ik had bijna geschreven mannetje, maar dat klinkt nogal neerbuigend) die zijn ideeen over film in ratelende zinnen uiteenzet.
Het was een beetje speeddaten: hij had vandaag al vier interviews gehad en moest er na mij nog drie, dus we hebben misschien 25 minuten gesproken. Maar doordat hij zo snel praat, denk ik dat ik voor drie kwartier tekst heb. Hee, dat is eigenlijk wel grappig; dat is precies de manier waarop hij zijn intussen befaamde openings- en slotbeelden heeft gemaakt. Hij nam de zonsop- en -ondergang versneld op en draaide het in zas langzame minuten af.

Tegen het eind van het festival vraag ik me altijd af wat blijft en wat verdwijnt. Wat zie ik hier in Rotterdam per jaar? Veertig, vijftig films? Als ik er van vorig jaar tien zo kan opnoemen is het veel. Zelfs bij de foto van de Tigerwinnaars van vorig jaar, die gisteren in de festivalkrant stond, moest ik weer even mijn geheugen scherpstellen. Claudio Assis? Bog of Beasts? God ja, dat was die film waar een meisje te koop werd aangeboden achter de kerk.
Kun je nagaan wat er van 2006 over is in mijn hoofd. Of van 2005.
Gaat iedere bezoeker hier zo vandaan, of geld dit alleen voor recensenten met hun functionele geheugen?

Lees verder »

Voor de tsunami had Aditya Assarat nooit van Takua Pa gehoord. Hij zat in Bangkok tv te kijken toen de vloedgolf over dit Zuid-Thaise dorpje raasde en 8.000 mensen plus de meeste huizen verzwolg. Een jaar later dreef nieuwsgierigheid de regisseur naar het gebied. ,,Er was voortvarend opgeknapt. Het plaatsje was zo te zien hersteld. Maar toen ik met de mensen ging praten, merkte ik dat zij nog helemaal niet hersteld waren. In die ruimte, dacht ik, zit een interessante film, in het verschil tussen het fysieke en het emotionele herstel.’’

Lees verder »

Spreekt

u Chinees, vroeg in de zaal een Chinees aan David Verbeek. Geen gekke vraag, de jonge Nederlandse regisseur heeft net drie jaar in Shanghai gefilmd en de fonkelende film Shanghai Trance afgeleverd, vrijwel geheel Mandarijn gesproken. Gisteren was de premiere en na afloop beantwoordde Verbeek vragen uit het publiek. Waaronder dus deze.Ik zal het antwoord niet proberen letterlijk opschrijven, maar Verbeek gaf het in het Chinees en zei er daarna in het Engels achteraan dat hij bedoelde dat hij slecht Chinees spreekt. ,,Geloof hem niet!”, riep de Chinees in de zaal.

Lees verder »

Nog een ding over de lol van Q&A’s. Wat vraag je aan een regisseuse die haar vader heeft geportretteerd en al zijn vrienden en je kijkt naar een mengeling van The Krays, The Godfather en The Soprano’s? En wat dúrf je te vragen als je weet dat in de zaal niet alleen de vader van de regisseuse zit, maar ook die vrienden? Enorme vleesnekken, met opgeschoren haar en een enkele oorbel.

Lees verder »

De headbangers waren de filmfreaks de baas vanavond in Luxor. Cameron Jamie had vast de zaal niet vol gekregen met zijn filmpjes. Maar snoeiharde The Melvins wel. ‘Beware of extremely loud music’ stond op een plakkaat bij de ingang. Buiten deelde een jongen oordopjes uit.

Lees verder »

Het mooiste geschenk van het Rotterdams filmfestival zit in de paar minuten na afloop van de publieksvoorstelling dat de regisseur, sms vergezeld van producent of hoofdrolspelers, komt praten met het publiek, in goed Nederlands: de Q&A.
Je luistert naar een Chinese Amerikaan die een film heeft gemaakt in Rwanda en daarover vragen beantwoordt van een Braziliaanse toeschouwer in een Nederlandse bioscoopzaal. Dit is precies waar het om gaat, dit is nog communicatie van voor het internet en met de ouderwetse kwaliteiten van goeie gesprekken: luisteren, reageren, doorvragen, lachen. Want de meeste regisseurs die ik na afloop van hun film heb horen praten, waren niet van die zelfvoldane types, het zijn mensen vol zelfspot en bijna blij verrast dat er een publiek is dat hun werk wil zien.

Lees verder »

Mohammed B. zat in de zaal, in Pathe 6 in Rotterdam. Nou goed dan, het was Sabir Alhaft, de acteur die Mohammed B. speelt in Hemel boven Holland, de 40 minuten durende examenfilm van Rolf van Eijk van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Maar wat leek hij erop.
Hemel boven Holland ging vandaag in premiere op het filmfestival Rotterdam. Dat was niet onopgemerkt gebleven, maar hoe kan het ook anders? Dit was de film over de moordenaar van Theo van Gogh. Die wil iedereen natuurlijk zien. Pathe 6 was uitverkocht.

Lees verder »

Je moet je nooit te veel aantrekken van de lijst met publieksfavorieten die na een dag of drie ineens op alle pilaren van de Rotterdamse bioscopen hangt. Maar het is tegelijkertijd onmogelijk om er niet op te kijken en de gemiddelde voorkeuren af te zetten tegen je eigen oordeel. Ik probeer te begrijpen waarom ‘onterechte’ favorieten zo hoog scoren.

Lees verder »

Tien jaar geleden hield Albert Sackl bijna vier uur lang zijn piemel stijf voor de camera. Hij zat in een stoel en met trekken en duwen blijft zijn geslachtsdeel de hele tijd overeind staan. Het was een experiment. Geen biologisch experiment maar een technisch experiment, waarbij de toen negentienjarige Oostenrijker een filmrolletje van drie minuten in een tempo van een frame per drie seconden door de camera liet lopen. Zodoende bracht hij de stijve uren terug tot 3 minuten. Hij legde het ontwikkelde rolletje in de lade en werd daarna pas echt filmmaker. Vorig jaar kreeg hij nog een eervolle vermelding van de Rotterdamse Tiger-jury voor zijn Vom innen; von aussen.

Lees verder »