Niemand wordt graag voor bleke moralist versleten, maar de indruk dringt zich toch op: er zit een luchtje aan Tony Manero.  De tweede film van de jonge Chileense regisseur Pablo Larraín gaat wel erg gratuit om met, om maar eens wat te noemen, incest, doodslag en fecalieën.  Waar ligt de grens tussen fel-realisme en botte sensatiezucht? 

Dat zijn de vragen die opkomen bij het zien van Tony Manero – dus wat je er verder ook over kunt zeggen: dit is geen doorsnee-film.

Tony Manero gaat over de straatarme Raúl die zijn midlife-crisis probeert te overwinnen met behulp van  zijn obsessie met John Travolta in Saturday Night Fever (we schrijven 1978). Zijn droom is van dansen zijn beroep te maken, en mee te doen aan een talentenjacht op televisie, die op zoek is naar de ,,Chileense Tony Manero” (de naam van Travolta’s swingende personage in de film). Tot die tijd verdient hij zijn brood met het doodslaan van oude vrouwtjes, en houdt hij zich bezig met het begluren van zijn tienerdochter.

Bij toeval stuit hij op een in elkaar getrapt lid van de oppostie tegen het regime van Pinochet, maar dat is slechts aanleiding om zijn horloge te stelen; als de regisseur met dit personage het morele failliet van de dictatuur in zijn land wil schetsen, dan is dat niet heel erg overtuigend, aangezien Raúl volstrekt apolitiek is. Of wil hij misschien de armoede aanklagen, die mensen aanzet tot de meest vreselijke dingen? Tja. Daarvoor is Raúl weer wat te gestoord.

Als hij een een film heeft willen maken gebaseerd op een spraakmakende gimmick, is hij wel geslaagd: Saturday Night Fever èn dicatuur  èn expliciete seks. Komt dat zien!

Trailer Tony Manero:

Dit verhaal is geplaatst op dinsdag 27 januari 2009 om 22:08 uur.