Niemand wordt graag voor bleke moralist versleten, maar de indruk dringt zich toch op: er zit een luchtje aan Tony Manero.  De tweede film van de jonge Chileense regisseur Pablo Larraín gaat wel erg gratuit om met, om maar eens wat te noemen, incest, doodslag en fecalieën.  Waar ligt de grens tussen fel-realisme en botte sensatiezucht? 

Dat zijn de vragen die opkomen bij het zien van Tony Manero – dus wat je er verder ook over kunt zeggen: dit is geen doorsnee-film. Lees verder »

Native Dancer, de tweede speelfilm van de Kazachse, in Rotterdam woonachtige Guka Omarova, verloopt anders dan je verwacht. Een hoofdrol voor een sjamane op de Kazachse steppe, een sterk wijf zogezegd: is dat niet meer een film voor ‘Varamoeders’, zoals een vriend het publiek voor exotische films met folkloristische inslag ietwat cynisch aanduidt?

Verrassing: Native Dancer blijkt een zedenschets annex thriller, met gangsters, ontvoerde zoontjes en een schietpartij. Lees verder »