Tegen het eind van het festival vraag ik me altijd af wat blijft en wat verdwijnt. Wat zie ik hier in Rotterdam per jaar? Veertig, vijftig films? Als ik er van vorig jaar tien zo kan opnoemen is het veel. Zelfs bij de foto van de Tigerwinnaars van vorig jaar, die gisteren in de festivalkrant stond, moest ik weer even mijn geheugen scherpstellen. Claudio Assis? Bog of Beasts? God ja, dat was die film waar een meisje te koop werd aangeboden achter de kerk.
Kun je nagaan wat er van 2006 over is in mijn hoofd. Of van 2005.
Gaat iedere bezoeker hier zo vandaan, of geld dit alleen voor recensenten met hun functionele geheugen?
En toch. Toch kan een flard zich in je hoofd zetten als vliegenpapier. Van ‘Remember Back, Remember When’ van Rainer Judd, tien minuten lang, heb ik door haast en werkdruk gedreven nog niet de helft gezien. En toch. Toch kan ik die beelden al dagen niet uit mijn hoofd krijgen. Twee kinderen en hun ouders op een ranch in centraalniksnergens Amerika. Toen ik binnenkwam hadden de ouders ruzie, zo’n scheermesgesprek dat alleen voormalige geliefden kunnen voeren. Uiteindelijk pakt vader de kinderen een voor een uit de armen van de moeder, smijt ze in de pick up truck en rijdt weg. Zonder moeder. De kinderen jammeren om haar. Daar houdt het filmpje op.
Het doet nog pijn om het op te schrijven. Zeker omdat in mijn geheugen deze dramatische wending vastkleeft aan het gezicht van de regisseuse, die na afloop voor de zaal kwam en natuurlijk werd gevraagd naar het autobiografische gehalte van haar filmpje – door de inleider voorzien van de mededeling dat beeldend kunstenaar Donald Judd haar vader is. ,,Was het moeilijk die gebeurtenissen met je mee te dragen?” Rainer Judd trok een grimas. ,,Het was heilzaam”, zei ze, ,,om dit filmpje te maken.”

Dit verhaal is geplaatst op vrijdag 1 februari 2008 om 9:56 uur.