De stilte voor de storm
Wat is het ineens stil in De Doelen. Dit is negen dagen lang het hart van het Rotterdams Filmfestival gewest. Hier kon je uitblazen na een heftige film, je route bepalen voor de komende filmdag en moed verzamelen voor je aanschoof in de lange rij voor de kassa’s. Het was negen dagen lang een groot gewemel van bezoekers. Nu is het een stuk rustiger. Vanavond en morgen zullen er vast weer veel mensen komen, maar het lijkt wel alsof de meeste bezoekers hun besluiten al genomen hebben en met de kaartjes op zak straks gericht naar Pathe of Cinerama of Lantaren/Venster lopen.
Het betekent wel dat interviewen ineens wat makkelijker gaat. Vanmiddag kon ik Carlos Reygadas, de maker van ‘Stellet Licht’, gewoon spreken aan een tafeltje voor het raam op de derde verdieping. Niet dat het daarmee een rustig gesprek werd. Dat is een wonderlijke tegenstelling. Stellet Licht is een film met een zeer bedachtzaam tempo. Reygadas (Mexico Stad, 1971) is een drukke man (ik had bijna geschreven mannetje, maar dat klinkt nogal neerbuigend) die zijn ideeen over film in ratelende zinnen uiteenzet.
Het was een beetje speeddaten: hij had vandaag al vier interviews gehad en moest er na mij nog drie, dus we hebben misschien 25 minuten gesproken. Maar doordat hij zo snel praat, denk ik dat ik voor drie kwartier tekst heb. Hee, dat is eigenlijk wel grappig; dat is precies de manier waarop hij zijn intussen befaamde openings- en slotbeelden heeft gemaakt. Hij nam de zonsop- en -ondergang versneld op en draaide het in zas langzame minuten af.
