Voor wie is opgegroeid met de kindertelevisie van de jaren zeventig, toen alle jeugdseries om de een of andere reden uit Scandinavië kwamen, is Lät den ratte komma in (Let the Right One in) een bizarre ervaring. De film heeft alle kenmerken van een kinderfilm uit die tijd, over een blond jongetje met jaren zeventig-haar dat wordt gepest op school. En het is ook nog een expliciete, soms schokkende horrorfilm. Lees verder »
Persepolis is een animatiefilm over het leven van Marjane Satrapi, die opgroeide tijdens de revolutie in Iran, door haar ouders naar Wenen gestuurd werd, daar ook niet gelukkig was, terugkeerde naar Teheran, naar de universiteit ging, waar ze zelfs tijdens de anatomieles gesluierde vrouwen moest tekenen, trouwde omdat ze betrapt was op hand in hand zitten met haar vriendje, scheidde en ten slotte naar Parijs vertrok. Lees verder »
De leukste films op het festival zijn misschien wel te vinden in de krochten van Rotterdam, dat wil zeggen: in het ‘Rötterdammerung’-programma, voor cult-achtige films met een twijfelachtige smaak. Een juweel in dit genre is Dainipponjin (Mr. Big Japan) van Matsumoto Hitoshi. Lees verder »
Vloeken in de kerk, dat deed de Russische regisseur Alexander Sokoerov vanmiddag in de Capellezaal in De Doelen. ,,Ik houd niet zo van film” zei Sokoerov, ,,ik houd eigenlijk veel meer van literatuur. Zelfs een regisseur als Eisenstein kan niet in de schaduw staan van een schrijver als Tolstoj of Dickens.’ ‘ Zo’n mening hoor je niet vaak op het Rotterdams Filmfestival, waar liefde voor film er haast vanzelfsprekend voor moet zorgen dat literatuur daar niets te zoeken heeft. Sokoerov, hier een paar jaar geleden filmmaker in focus, is in Rotterdam omdat op het festival zijn nieuwste film Alexandra wordt vertoond, waarin een grootmoeder haar kleinzoon opzoekt aan het Tsjetsjeense front. Interviews geeft hij niet. Wel wilde hij openbaar in gesprek met de Nederlandse regisseur Jos Stelling, met wie hij bevriend is. Stelling maakte bovendien de film Duska, waarin een Rus op bezoek gaat bij een Nederlandse filmjournalist. Lees verder »
Het mooiste geschenk van het Rotterdams filmfestival zit in de paar minuten na afloop van de publieksvoorstelling dat de regisseur, sms vergezeld van producent of hoofdrolspelers, komt praten met het publiek, in goed Nederlands: de Q&A.
Je luistert naar een Chinese Amerikaan die een film heeft gemaakt in Rwanda en daarover vragen beantwoordt van een Braziliaanse toeschouwer in een Nederlandse bioscoopzaal. Dit is precies waar het om gaat, dit is nog communicatie van voor het internet en met de ouderwetse kwaliteiten van goeie gesprekken: luisteren, reageren, doorvragen, lachen. Want de meeste regisseurs die ik na afloop van hun film heb horen praten, waren niet van die zelfvoldane types, het zijn mensen vol zelfspot en bijna blij verrast dat er een publiek is dat hun werk wil zien. Lees verder »
Mohammed B. zat in de zaal, in Pathe 6 in Rotterdam. Nou goed dan, het was Sabir Alhaft, de acteur die Mohammed B. speelt in Hemel boven Holland, de 40 minuten durende examenfilm van Rolf van Eijk van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Maar wat leek hij erop.
Hemel boven Holland ging vandaag in premiere op het filmfestival Rotterdam. Dat was niet onopgemerkt gebleven, maar hoe kan het ook anders? Dit was de film over de moordenaar van Theo van Gogh. Die wil iedereen natuurlijk zien. Pathe 6 was uitverkocht.
Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.
Je moet je nooit te veel aantrekken van de lijst met publieksfavorieten die na een dag of drie ineens op alle pilaren van de Rotterdamse bioscopen hangt. Maar het is tegelijkertijd onmogelijk om er niet op te kijken en de gemiddelde voorkeuren af te zetten tegen je eigen oordeel. Ik probeer te begrijpen waarom ‘onterechte’ favorieten zo hoog scoren. Lees verder »
Tien jaar geleden hield Albert Sackl bijna vier uur lang zijn piemel stijf voor de camera. Hij zat in een stoel en met trekken en duwen blijft zijn geslachtsdeel de hele tijd overeind staan. Het was een experiment. Geen biologisch experiment maar een technisch experiment, waarbij de toen negentienjarige Oostenrijker een filmrolletje van drie minuten in een tempo van een frame per drie seconden door de camera liet lopen. Zodoende bracht hij de stijve uren terug tot 3 minuten. Hij legde het ontwikkelde rolletje in de lade en werd daarna pas echt filmmaker. Vorig jaar kreeg hij nog een eervolle vermelding van de Rotterdamse Tiger-jury voor zijn Vom innen; von aussen. Lees verder »
