Tien jaar geleden hield Albert Sackl bijna vier uur lang zijn piemel stijf voor de camera. Hij zat in een stoel en met trekken en duwen blijft zijn geslachtsdeel de hele tijd overeind staan. Het was een experiment. Geen biologisch experiment maar een technisch experiment, waarbij de toen negentienjarige Oostenrijker een filmrolletje van drie minuten in een tempo van een frame per drie seconden door de camera liet lopen. Zodoende bracht hij de stijve uren terug tot 3 minuten. Hij legde het ontwikkelde rolletje in de lade en werd daarna pas echt filmmaker. Vorig jaar kreeg hij nog een eervolle vermelding van de Rotterdamse Tiger-jury voor zijn Vom innen; von aussen.

Zou hij toen het idee hebben opgevat zijn experiment te herhalen? Hij is hoe dan ook vorig jaar opnieuw bijna vier uur naakt voor de camera gaan zitten. Tien jaar na dato lukt het hem niet om zijn piemel de hele tijd stijf te houden. Het leven wijkt eruit en komt niet meer terug.

De twee filmpjes van drie minuten heeft Sackl achter elkaar gezet onder de titel Steifheit I+II (1997-2007). Vanmiddag werden ze op het festival vertoond in een verzamelprogramma van korte films over wetenschap. Een paar regisseurs werden vooraf aan de zaal voorgesteld door programmeur Sacha Bronwasser. Sackl was daar niet bij. Maar toen ze na afloop een voor een de makers naar voren haalde voor een kort interview, meldde zich langs de kant een lange man in een hooggesloten schipperstrui. ,,Ja?”, vroeg Bronwasser. Euh, zei de man. ,,O, nou herken ik je”, riep Bronwasser. En zo kon de zaal toch nog vragen stellen aan Albert Sackl en zijn stijve.

Dit verhaal is geplaatst op vrijdag 25 januari 2008 om 16:37 uur.