Hij zal de prijs voor beste-film-met-bijdrage-van-het-Hubert-Balsfonds wel niet winnen, maar Jermal stond gisteren hoog op de lijst publieksfavorieten.  Twee details die u wellicht aardig vindt. Eigenlijk is het in hoge mate een Nederlandse film: veteraan Orlow Seunke hielp met het script, produceerde, monteerde en deed ook nogal wat regie. En tijdens de opnames spookte het op de set, wat normaal schijnt te zijn in de Indonesische filmindustrie. Zie ook het programma-onderdeel Hungry Ghosts. Lees verder »

Overigens verbaast het proza van de jury van de Tiger Awards me. Het moet toch mogelijk zijn iets concreets over een film te zeggen? De typeringen hieronder kan je onder duizenden films plakken. Raadt u maar welke beschrijving hoort bij welke winnaar: Wrong Rosary, Breathless of Be Calm and Count to Seven.

1) ‘Een krachtig verbeelde en geacteerde film met een uitstekend gevoel voor realiteit in het portretteren van een situatie die zelden voorkomt in de filmkunst. Wij waren ook verrast door een uiterst verontrustend thema, behandeld met een welkom gevoel van warmte en humor. ‘

Lees verder »

Geen slecht veld dit jaar bij de Tiger Awards. De drie winnaars kent u wellicht al uit andere bron: tweemaal Azië, eenmaal Eurazië.
Wrong Rosary, het debuut van de Turkse regisseur Mahmut Fazil Coskun, zag ik pas op in een videocabine nadat we de uitslagen onder embargo hadden gekregen, zo’n uur of twee ‘s middags. Helaas zonder ondertiteling, en dan gaat er toch wat verloren bij een Turkse film. Ik heb me hem laten uitleggen, maar veel zinnigs kan ik er hier verder niet zeggen. Sorry. Maar er is meer. Lees verder »

Driewerf niets, de als road movie geafficheerde Je Veux Voir. Een Libanese acteur, Rabih Mroué, neemt diva Catherine Deneuve mee op een dagtoer door het puin van Zuid-Libanon: onderweg vertaalt hij haar monoloog uit Belle de Jour in het Arabisch en rijden ze bijna een mijnenveld in. Catherine keert terug naar haar gala in Beiroet, naar haar wereld van flitslicht, diners en fluisterende ambassadeurs, waarna het duo elkaar nog eenmaal smeulend in de ogen kijkt: ‘Zul je terugkeren, Catherine?’

Er deugt weinig aan Je Veux Voir. Lees verder »

In het geheim is een nek-aan-nek race gaande onder de publieksfavorieten, hoor ik net. Gisteren passeerde Slumdog Millionaire met 4.77 punt ruimschoots de oude publiekslieveling Rachel Getting Married, in de festivalkrant staat de onweerstaanbare underdogfilm uit Mumbai nu bovenaan.

Wat u niet weet, is dat de piepkleine Italiaanse film Pranzo di Ferragosto daar slechts een promille achter zit. Een biljet met een scheurtje op de 5 erbij, en hij is Slumdog gepasseerd. Wie laat u winnen? Slumdog Millionaire, die onweerstaanbare underdog die richting Oscars opstoomt, maar in Rotterdamse verhoudingen de macht belichaamt? Of de charmante kleine film over een Italiaanse vijftiger die bejaarde dames huisvest?  De underdog, of de under-underdog? Lees verder »

… Is eerst kijken naar Gomorra, en meteen daarna naar Il Divo. Dan bent u helemaal bijgepraat over Italië. Gomorra draait vanaf vandaag in de bioscopen: een sobere, hard realistische mozaiekfilm over het onontkoombare geweld van de Camorra in Napels. Voor zover de maffia daar orde brengt, is dat de orde van de late Middeleeuwen: een op alle niveaus strijdend netwerk van clans, baasjes en voetsoldaten.

Zo sober als Gomorra is, zo visueel exuberant en luidruchtig is Il Divo. Lees verder »

Niemand wordt graag voor bleke moralist versleten, maar de indruk dringt zich toch op: er zit een luchtje aan Tony Manero.  De tweede film van de jonge Chileense regisseur Pablo Larraín gaat wel erg gratuit om met, om maar eens wat te noemen, incest, doodslag en fecalieën.  Waar ligt de grens tussen fel-realisme en botte sensatiezucht? 

Dat zijn de vragen die opkomen bij het zien van Tony Manero – dus wat je er verder ook over kunt zeggen: dit is geen doorsnee-film. Lees verder »

Native Dancer, de tweede speelfilm van de Kazachse, in Rotterdam woonachtige Guka Omarova, verloopt anders dan je verwacht. Een hoofdrol voor een sjamane op de Kazachse steppe, een sterk wijf zogezegd: is dat niet meer een film voor ‘Varamoeders’, zoals een vriend het publiek voor exotische films met folkloristische inslag ietwat cynisch aanduidt?

Verrassing: Native Dancer blijkt een zedenschets annex thriller, met gangsters, ontvoerde zoontjes en een schietpartij. Lees verder »

Filmcritici kritiseren een film over filmcritici.  Dat wordt toch een beetje het Droste-effect.

Gisteren een persvoorstelling van Un Autre Homme, en je vreest het ergste. Filmmakers moeten critici haten, sterker nog, horen ze te haten. Dan heb je twee jaar van je leven opgegeven en al je liefde gestopt in een film. Dan komen die marginale, slecht geklede types de persvoorstelling binnen met hun gratis kopje cappuchino, kijken met stenen gezichten toe, proppen de persmap in de tas en fileren diezelfde middag voor het avondeten je werk nog even in 400 woorden. Twee jaar van jouw leven, twee uur van het hunne.

Tenzij de recensie juichend is natuurlijk. Dan ligt het anders. Lees verder »

Op het filmfestival van Berlijn, dat vlak na dat van Rotterdam begint, draaien vier speelfilms van Nederlandse vrouwen. De meeste zijn in Nederland al in première gegaan, zoals Het zusje van Katia van Mijke de Jong, Calimucho van Eugenie Jansen en Winterstilte van Sonja Wyss. Eén gaat daar pas in première, zoals Kan door huid heen, het speelfilmdebuut van Esther Rots, niet in de competitie overigens, maar in het Forum.

Zouden we het een nieuwe Hollandische Welle kunnen noemen, of zelfs een Frauwenwelle? Lees verder »