Verlaag de garantie voor spaarders
Door Tsjalle van der Burg (doceert economie aan de Universiteit Twente)
Het depositogarantiestelsel moet op de schop. Zorg dat de overheid minder kwetsbaar wordt.
In de meeste landen garandeert de overheid mensen met een spaarrekening dat zij hun inleg altijd terugkrijgen. Hierbij geldt wel een maximum. Tijdens de kredietcrisis hebben veel landen dat maximum meer dan verdubbeld. In Nederland ligt het nu op 100.000 euro.
De kosten van het stelsel worden gedragen door de banken en de overheid, waarbij de precieze verdeling per land verschilt. In Nederland worden spaarders, als hun bank in gebreke blijft, in eerste instantie door de overheid gecompenseerd. Maar die kan de kosten vervolgens op alle andere banken verhalen. Helaas helpt dit de belastingbetaler maar tot op zekere hoogte. Want als een grote bank failliet gaat en de nog gezonde banken daarvoor moeten opdraaien komen ook die banken mogelijk in de problemen, en dan moet de overheid de banksector toch weer steunen.
Lees het volledige artikel van Tsjalle van der Burg op nrc.nl/opinie.
vrijdag 7 augustus 2009, 09:46 uur
De risico’s zijn duidelijk, maar de problemen kennelijk niet. Wat hier wordt voorgesteld is een soort glijdende schaal die is ingezet met het afschaffen van de goud standaard.
Normatief klopt het ook weer niet. Falend toezicht, dus de slachtoffers moeten de volgende keer zelf opdraaien voor de ellende.
Dan het fiscale beleid van de overheid. Die dwingt tot het nemen van risico’s. Box 3 rente gaat al jaren uit van een fictief rendement van 4% die sinds de invoering niet te maken was op een normale renterekening bij een NL bank. Alleen einde vorig jaar en begin dit jaar was het voor eerst sinds 2001 even mogelijk. Effectief is dat 1,2% plus inflatie van gemiddeld 2,5% hetgeen betekent dat spaarders in NL continu hun geld minder waard zien worden. Ook dat is een rekening gepresenteerd aan de spaarders vanuit de overheid. Of ze gaan risico’s nemen of ze verliezen geld. Dat de overheid dus niets te maken heeft met sparen/beleggen is onzin. Er is bewust gekozen voor deze vorm om als overheid zijnde geen risico te lopen die de belegger wel heeft. Spaargeld wordt dus niet gezien als belegging door de overheid,
maar als vaste bron van inkomsten.
Dan is het natuurlijk zo dat de garantieregeling en dus het vertrouwen mede-oorzaak zijn van de crisis. Geen hond had in die troep geïnvesteerd zonder al dat opgewekte vertrouwen vanuit de overheid.
De experts, politici en commentatoren weten kennelijk zeer goed dat je verschillende soorten banken hebt. De gemiddelde Nederlander niet. Die ziet maar 1 bank en weet bij god niet wat die bank allemaal uitspookt. Om die risico’s te vertalen naar spaarrekeningen en het interestpercentage maakt het niet duidelijker voor de spaarder.
Toezicht betekent toezicht. Je mag niet zo maar de naam Bank gebruiken. Maak daar dan ook het onderscheid en pas daar het garantie-stelsel op aan. Concerns die meerdere risico-velden bestrijken, dienen dusdanig juridisch opgedeeld te worden opdat er echte barrières ontstaan, ook voor het toezicht en de aangepaste voorwaarden. Maak die voorwaarden zo dat wanneer 1 onderdeel failliet gaat niet de rest meegaat door bijvoorbeeld het onderling uitlenen. Lukt dat niet, breek ze op.
Schaf het fiscale fictieve rendement af en hef gewoon 30% over de ontvangen interest.
Hoe hoog de garantie moet wezen, waar de kosten komen te liggen en hoe in te grijpen bij een dreigende crisis zijn de puntjes op de i, maar niet het basis principe. Dat zou echt een glijdend schaal effect zijn.
maandag 10 augustus 2009, 21:21 uur
Een spaarder is het hoogste en veiligste goed.
Dit moet gegarandeerd blijven door de staat.
Wat de staat wel kan doen de banken verplichten 30 % eigen vermogen aan te houden i.p.v.2 %
De banken gingen met geleendvermogen beleggen en belenen.
van het geleende geld werden in Nederland miljarden bonussen betaald afgelopen 7 jaar.
De banken moeten hun bonussen terughalen bij de rainmakers.
Door beslag te leggen en naar de rechter te stappen
zondag 16 augustus 2009, 21:47 uur
Voor een spaarder is uiteraard de veiligheid van zijn spaargeld van het allerhoogste belang.
De heer van der Burg heeft het terecht over het verminderen van de kwetsbaarheid van de overheid. Dan hebben we het over de belastingbetaler, de burger. Een garantie is niet gratis, als die ingewonnen is moet er geld op tafel. De garantie betekent dus dat niet spaarders gedwongen mee moeten betalen aan het compenseren van spaarders.
Daarnaast betekent de garantie dat bij de keuze voor een bank door de consument, het (veronderstelde) vermogen van de bank om dit op verzoek terug te betalen geen rol speelt. Banken hoeven dus niet te concurreren op een van de meest belangrijke kwaliteitseisen van de dienstverlening, zij kunnen zich hiermee immers niet onderscheiden.
Als de garantie weg is, zul je zien dat er banken komen welke zich gaan profileren met hun hoge solvabiliteit, om marktaandeel te veroveren.
De huidige situatie geeft zowel de aanbieder als de consument geen enkele prikkel. Hogere autoriteiten besluiten en beoordelen, de rekening voor foute besluiten wordt bij de belastingbetaler neer gelegd.
donderdag 20 augustus 2009, 12:24 uur
Interessant, maar het voorstel verdient m.i. geen navolging omdat blijkbaar aangetoond is dat zoiets het vertrouwen van spaarders ondermijnt. In de overwegingen van de nieuwe Europese richtlijn inzake depositogarantiestelsels nr 2009/14/EG staat het volgende:
Richtlijn 94/19/EG biedt de lidstaten de mogelijkheid de dekking tot een bepaald percentage te beperken. Het is aangetoond dat deze mogelijkheid het vertrouwen van deposanten ondermijnt en dient dan ook te worden afgeschaft.
http://www.europa-nu.nl/9353000/1/j4nvhdlglbmvdzx_j9vvh6nf08temv0/vhz86qsgl8yg
En waarom de vergelijking met aandelen? Waarom niet vergelijken met een kortlopende staatslening? Daar loopt de Staat toch ook het risico?